Posted by: massmeeting on: Νοεμβρίου 21, 2008

Δεν έχω καμιά όρεξη να τα βάλω με τον Βότση, όχι γιατί τον φοβάμαι, αλλά αυτός έχει την εφημερίδα [του] και μπορεί να έχει τον τελευταίο λόγο. Ούτε γνωρίζω ποιοι είναι εκείνοι οι δημοσιογράφοι με τους οποίους έχει ανοίξει πόλεμο. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι το ύφος του κειμένου του είναι αχαρακτήριστο. Όποιος και να είναι, όποιες περγαμηνές και να έχει, ΔΕΝ επιτρέπεται να απευθύνεται με αήθεις χαρακτηρισμούς εναντίον εργαζομένων -είτε δημοσιογράφοι είναι αυτοί είτε σκουπιδιάρηδες. Δηλαδή, όποιοι δουλεύουν στα γραφεία Τύπου υπουργείων ή στα κανάλια της ΕΡΤ ή σε άλλους δημόσιους οργανισμούς, ως “κρατικοδίαιτοι”, είναι καταδικαστέοι; Τι φασιστική λογική είναι αυτή;
Από τον κύριο Βότση δεν θα περιμέναμε ένα κείμενο όπως αυτό:
“…Μια σύσταση μόνο στους θρασύδειλους ανωνυμογράφους: Να βάζουν αλεύρι στη γλώσσα τους, όταν χαρακτηρίζουν (αφελώς, αφού στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί) «διατεταγμένη» τη δουλειά ενός δημοσιογράφου, που επί μισόν αιώνα ουδέποτε υπήρξε κρατικοδίαιτος, τρωκτικό μυστικών κονδυλίων, πολυθεσιτικό λαμόγιο και χανουμάκι της εξουσίας…”
Δεν μου πέφτει λόγος, διότι δεν εργάζομαι στο δημόσιο, ούτε υπήρξα ετούτο ή εκείνο. Αλλά, βλέποντας τα πράγματα από μακριά, αδυνατώ να κατανοήσω το ύφος του Βότση. Αφού έχει το θάρρος να μιλάει ελεύθερα, γιατί δεν κατονομάζει για να ξέρουμε πού αναφέρεται; Δεν μπορεί να γράφει έτσι αορίστως ένας έμπειρος δημοσιογράφος! Εκτός κι αν πιστεύει ότι έτσι πρέπει να παραδίδονται τα μαθήματα στους νεότερους…