Posted by: massmeeting on: Ιουνίου 24, 2009
Ξέρουμε καλά οι ασχολούμενοι με την έντυπη δημοσιογραφία ποια είναι τα προβλήματα. Είκοσι χρόνια, από την εμφάνιση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και της ιδιωτικής τηλεόρασης, τα βιώνουμε. Αλλά δυστυχώς οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να τα μελετήσουν σοβαρά και ν αναζητήσουν λύσεις, που θα δικαιολογούσαν ακόμη και τις μαχητικότερες συνδικαλιστικές διεκδικήσεις.
Και στο μεταξύ η κρίση βαθαίνει. Μετά την ιδιωτική τηλεόραση και την ιδιωτική ραδιοφωνία βρεθήκαμε να χάνουμε αναγνωστικό κοινό και διαφημιστικά έσοδα κι από τις δωρεάν διανεμόμενες εφημερίδες, αλλά και κύρος και αξιοπιστία από τον κάθε αδίστακτο «τηλεοπτικό αστέρα» που ευτελίζει το επάγγελμα με την ανευθυνότητα και τους ακροβατισμούς του.
Γι’ αυτό και το ερώτημα που μοιραία ανακύπτει είναι αν είμαστε ή όχι σε θέση να κάνουμε κάτι το ουσιαστικό. Και φυσικά δεν εννοώ βλακώδεις απεργίες, οι οποίες τίποτα δεν προσφέρουν, αλλά σοβαρή και σε βάθος μελέτη των προβλημάτων, τα οποία αν δεν αντιμετωπιστούν όσο πιο γρήγορα γίνεται, θα οδηγήσουν κάποια στιγμή την έντυπη δημοσιογραφία με μαθηματική ακρίβεια στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Μόνο που η διαδικασία αυτή δεν είναι εύκολη και δεν διεκπεραιώνεται με μεγαλοστομίες για «μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις» και πορείες εκατό μέτρων. Θέλει σοβαρότητα, μεθοδικότητα κι αποφασιστικότητα. Θέλει, δηλαδή, άλλου είδους συνδικαλισμό, τελείως διαφορετικό απ αυτόν που ταλανίζει δεκαετίες τώρα την ΕΣΗΕΑ.
Και πάνω απ’ όλα θέλει να καταλάβουμε επιτέλους οι δημοσιογράφοι πως ή θα επιδιώξουμε και θα διεκδικήσουμε έναν ουσιαστικότερο ρόλο στη διαδικασία της ενημέρωσης ή θα παραμείνουμε άβουλοι θεατές των όσων συντελούνται τα τελευταία χρόνια και τα οποία ούτε να τα επηρεάζουμε και, πολύ περισσότερο, ούτε να τα καθορίζουμε επιδιώξαμε ποτέ.
Μας αρκούσε πάντα να είμαστε άβουλοι θεατές όσων συνέβαιναν και να καταφεύγουμε σε ατελέσφορες αντιδράσεις.
