Καμπουράκης ή η αποθέωση της αερολογίας

Ρε συ Αλεξάνδρα Τσόλκα είσαι καλή δημοσιογράφος αλλά σήμερα το πρωί τυχαία σε άκουσα να φιλοτεχνείς το πορτρέτο ενός γελοίου! Κρίμα… Νόμιζα ότι κρατάς κάποιες αντοχές. Αλλά φαίνεται πως δεν αντέχεις άλλο και υπέκυψες στη μπουρδολογία. Εχεις ακούσει ποτέ τον Καμπουράκη να ολοκληρώνει μια φράση; Είναι ένας τσατραπάτρας δημοσιογράφος που προσπάθησε να μοιάσει στον Κακαουνάκη. Ομως ο Κακαουνάκης ήταν ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΡΕΠΟΡΤΕΡ με τα όλα του. Ο Καμπουράκης απλώς είναι ένας αγενέστατος άνθρωπος που νομίζει ότι θα γίνει “ξεχωριστός” όταν απευθύνεται στους συνομιλητές του στο πρώτο πρόσωπο! Δεν είναι περίεργο που τον έχει το “Μέγκα” στο πρωινό μαγκαζίνο του. Απλώς οι διευθύνοντες πιστεύουν ότι μπορεί να κερδίζουν κι ένα κοινό που αρέσκεται στη σαχλαμάρα κι ο Καμπουράκης είναι “μανούλα” στη σαχλαμάρα! Υπάρχουν, λοιπόν, τόσοι άξιοι άνθρωποι που κυκλοφορούν στην κοινωνία μας κι εσύ πήγες και βρήκες τον Καμπουράκη; Μη μου πεις για τα βιβλία του… Είναι άχρηστα! Ιστορικά ανεκδοτάκια που τα περισυνέλεξε και λογικά λάθη. Αυτά. Νομίζω ότι έχεις καταλάβει πως η τηλεόραση έχει καταληφθεί από σκερβελέδες, που αερολογούν.

 

Η θέση της Δημοσιογραφικής Ενότητας για τη διενέργεια εκλογών: Όχι διορισμός διοίκησης και ακυβερνησία

Στη Γενική Συνέλευση είναι βέβαιον ότι θα τεθεί θέμα παραίτησης των μελών ή μελών του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, προκειμένου να οδηγηθεί ο κλάδος σε εκλογές, όπως είχε συμφωνηθεί κατά τη συγκρότηση του Συμβουλίου σε σώμα στις 13 Ιανουαρίου 2010. Στη λύση αυτή φτάσαμε  μετά από πρόταση της Δημοσιογραφικής Ενότητας, που διατυπώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009. Μεσολάβησαν και άλλες ατελέσφορες προτάσεις  απεγκλωβισμού  από το αδιέξοδο  και στις 11 Ιανουαρίου 2009 ζητήσαμε «την παραίτηση και των 11 μελών του  Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ – ή τουλάχιστον 6 εξ αυτών –, ούτως ώστε ο κλάδος να οδηγηθεί σε εκλογές για ξεπεραστεί το οκτάμηνο αδιέξοδο της ακέφαλης  και υπολειτουργούσας Ένωσης Συντακτών. Και πρέπει να παραιτηθούν 6, ώστε με τους 5 εναπομένοντες να μην υπάρχει απαρτία για να λειτουργήσει το Συμβούλιο και να εκλέξει προεδρείο μειοψηφίας». Έτσι έγινε δεκτή η αρχική πρόταση να συγκροτηθεί προεδρείο που θα οδηγήσει τον κλάδο συντεταγμένα σε εκλογές – και όχι με διορισμένη διοίκηση -, ύστερα από έγκριση και απόφαση Γενικής Συνέλευσης. Ωστόσο, σύμφωνα με το Καταστατικό η Γενική Συνέλευση που θα αποφασίσει δεν μπορεί να είναι η τωρινή αλλά έκτακτη που θα συγκληθεί γι’ αυτό το θέμα. Και φυσικά, όταν έγινε η πρόταση, τον περασμένο Σεπτέμβριο, εννοούσαμε Έκτακτη Γενική Συνέλευση που θα γινόταν πριν από την τακτική. Στην τακτική, δεν είναι δυνατό να ληφθούν αποφάσεις πέρα από τα θέματα της Ημερήσιας Διάταξης και ο μοναδικός τρόπος να αποφασιστούν εκλογές που θα διεξαχθούν από την παρούσα Διοίκηση, είναι να  παραιτηθούν και τα 11 μέλη του Συμβουλίου. Αυτό όμως είναι ανέφικτο, αφού τουλάχιστον τέσσερα μέλη δεν είναι διατεθειμένα να υποβάλουν παραιτήσεις. Υπάρχει βέβαια και η «λύση» της παραίτησης έξι μελών, οπότε πέφτει η Διοίκηση και διορίζεται προσωρινή από το Πρωτοδικείο με μοναδική αρμοδιότητα τη διενέργεια εκλογών σε 45 μέρες. Βάλαμε τη λέξη «λύση» σε εισαγωγικά, γιατί δεν τη θεωρούμε λύση, εφόσον οδηγεί σ’ αυτό  που θέλαμε να αποφύγουμε όταν συγκροτήσαμε το προεδρείο. Άλλωστε, μόνο επί Χούντας η ΕΣΗΕΑ είχε διορισμένη Διοίκηση… Με μια τέτοια «λύση», με εκλογές τέλη Ιουνίου με αρχές Ιουλίου, με την αναμενόμενη πολύμηνη αδυναμία συγκρότησης προεδρείου, και μια διορισμένη Διοίκηση χωρίς αρμοδιότητες, είναι βέβαιον ότι η Ένωση θα βυθιστεί σε ένα τέλμα πιο επικίνδυνο από κάθε προηγούμενο. Η θέση λοιπόν της Δημοσιογραφικής Ενότητας είναι ξεκάθαρη: -Όχι σε μεμονωμένες παραιτήσεις, που θα οδηγήσουν σε διορισμό Διοίκησης, με τις επιπτώσεις που προαναφέραμε. Στην πρότασή μας για τη συγκρότηση του Συμβουλίου, τον περασμένο Γενάρη, σημειώναμε: «Σε μια εποχή έντονης κρίσης, με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες για το εργασιακό παρόν και μέλλον όλων μας και των οικογενειών μας, δεν μας ταιριάζει ο  εύκολος δρόμος των «αυτοματοποιημένων αντιδράσεων» και των  εξαρτημένων αντανακλαστικών, που επιλέγουν όσοι δεν αντιλαμβάνονται ότι σε εποχές κρίσης οι συνάδελφοι αναζητούν παρατάξεις λύσεων και όχι διαμαρτυρίας». Τώρα που οι «απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες» έγιναν πραγματικότητα και είναι ακόμη πιο ζοφερές και από τους χειρότερους φόβους μας, δεν επιτρέπεται να οδηγήσουμε την Ένωση σε ακυβερνησία. Έχουμε διακηρύξει ότι: «Δεν μας εκφράζουν πρακτικές και αντιλήψεις όσων  ονειρεύονται ταξικές ανατροπές, με “καύσιμη ύλη” την υπαρκτή επαγγελματική ανασφάλεια και αβεβαιότητα χιλιάδων συναδέλφων, παίζοντας παιχνίδια μικρομματικού ανταγωνισμού, με τελικό και βέβαιο θύμα το παρόν και το μέλλον των δημοσιογράφων και δεν μας αφορούν  οι ενδοπαραταξιακές συγκρούσεις τους, για μια “κούφια ηγεμονία”. Είναι απελπιστικά πίσω από τις ανάγκες της εποχής και αποτελούν θρυαλλίδα στα θεμέλια του πολλαπλώς δοκιμαζόμενου συνδικαλιστικού μας φορέα. Υποσκάπτουν και υπονομεύουν το ηθικό φρόνημα των συναδέλφων. Δυναμιτίζουν τις προοπτικές για μια άλλη, συντεταγμένη, φερέγγυα και αποτελεσματική δράση της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ, με μοναδικό γνώμονα  τα πραγματικά συμφέροντα των δημοσιογράφων». Όσα λέγαμε τότε είναι σήμερα όχι απλώς δικαιωμένα, αλλά μονόδρομος δράσης. Ο τόπος μετεωρίζεται στην άβυσσο και εμείς θα ήμασταν κατώτεροι των περιστάσεων, εάν οδηγούσαμε τον κλάδο σε νέες περιπέτειες. Η “Δ.Ε” δεν μπορεί να γίνει τροφοδότης της κρίσης. Τα πράγματα, η λογική, οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην πατρίδα και την κοινωνία, μας υποχρεώνουν να συνεργασθούμε ακόμη και με τον διάολο, προκειμένου να μην καταστραφούμε, όχι απλώς ως επαγγελματικός κλάδος, αλλά ως κοινωνία. Άλλωστε, ουδείς εχέφρων συνάδελφος-και σωστά-θα έδειχνε την παραμικρή κατανόηση σε μικροσυνδικαλιστικά τερτίπια και τακτικισμούς.

 

Κάποιοι μας άκουσαν! Πότε πρέπει να απεργούν τα ΜΜΕ

«Να απεργήσει ο κλάδος την επομένη της απεργίας της ΓΣΕΕ. Έτσι η κινητοποίηση στα ΜΜΕ, έχουσα απόλυτη συνάφεια με τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος, θα θεωρηθεί συνέχεια της πανεργατικής κινητοποίησης, η οποία θα προβληθεί απρόσκοπτα από τα ΜΜΕ. Να  εξεταστεί το ζήτημα των απεργιακών δελτίων αφού θα πρέπει να προβληθεί η κινητοποίηση και το διεκδικητικό της πλαίσιο. Δεν νοείται να μην ενημερώνουν οι δημοσιογράφοι και οι άνθρωποι των ΜΜΕ την ελληνική κοινωνία για όλα όσα τους αφορούν. Πόσο μάλλον για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα οποία είναι ικανά και μόνον με την προβολή τους να επιβεβαιώσουν ότι είμαστε κομμάτι της κοινωνίας και όχι συνεργάτες της εξουσίας όπως νομίζουν οι πολλοί». Τα προαναφερόμενα δεν αφορούν, όπως θα πίστευε κανείς σε τοποθέτηση με αφορμή τη συμμετοχή της ΕΣΗΕΑ στη χθεσινή 24ωρη απεργία. Υποστηρίχθηκαν βέβαια στο Δ.Σ. της  Ένωσης από τον εκπρόσωπο της Δημοσιογραφικής Ενότητας και μέλος του προεδρείου Δημήτρη Κουμπιά ενόψει της συγκεκριμένης απεργίας, αλλά είναι η τοποθέτηση του τότε εκπροσώπου της παράταξης Βασίλη Βασιλόπουλου στο Δ.Σ. της ΠΟΕΣΥ στις 24 Μαρτίου 2009, με αφορμή της πανεργατική απεργία της 2ας Απριλίου 2009. Δυστυχώς, τα όσα επακολούθησαν της μεγάλης σε παλμό και όγκο απεργιακής συγκέντρωσης και πορείας, μας δικαίωσαν. Και τόσο η ΕΣΗΕΑ, όσο και η ΠΟΕΣΥ, αναγκάστηκαν να πράξουν το αυτονόητο: Να αναστείλουν την απεργία, που έπρεπε να έχει κηρυχθεί άλλη μέρα. Σε ό,τι αφορά τα γεγονότα, η Δημοσιογραφική Ενότητα εκφράζει τον αποτροπιασμό της  για τη δολοφονική επίθεση που σκίασε τη μεγαλειώδη κινητοποίηση των εργαζομένων, επισημαίνοντας ότι αυτή τη φορά ήταν ικανοποιητική η συμμετοχή των ανθρώπων του Τύπου στις συγκεντρώσεις. Σε αντίθεση με προηγούμενες συγκεντρώσεις, που η συμμετοχή των δημοσιογράφων ήταν απογοητευτική… Το να μην απεργούν τα ΜΜΕ σε ημέρες γενικής απεργίας, αλλά σε διαφορετική ημερομηνία, για τους λόγους που προαναφέρονται, περιλαμβάνεται και στις «20 Προτάσεις» που έχει διατυπώσει η Δημοσιογραφική Ενότητα δυο χρόνια πριν. Την πάγια αυτή θέση υποστήριξε ο Δ. Κουμπιάς και στο Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ κατά τη συζήτηση για τη χθεσινή απεργία, τονίζοντας ότι έτσι όχι μόνο θα ενημερωθεί ο ελληνικός λαός για τις κινητοποιήσεις, αλλά θα προβληθούν καλύτερα τα προβλήματα του κλάδου, αφού με τον τρόπο που απεργούμε τώρα, οι απεργίες μας εκλαμβάνονται σαν απεργίες συμπαράστασης στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ.

 

Τελικά, η ΕΣΗΕΑ ανέστειλε την απεργία

Λόγω των τραγικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στο κέντρο της Αθήνας κατά την πορεία, η ΕΣΗΕΑ αποφάσισε την αναστολή της 24ώρης απεργίας.

«Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ αναστέλλει την 24ωρη απεργία, που είχε κηρύξει για σήμερα, 5 Μαΐου 2010, λόγω των γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα» αναφέρει η έκτακτη ανακοίνωση.

 

Χωρίς ενημέρωση;;;;

• Πιστεύουμε στην απεργία. Αλλά όμως για πολλοστή φορά βρεθήκαμε να αγωνιούμε για τις εξελίξεις κατά τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων. Διαβάζοντας κανείς τα διάφορα (εν πολλοίς ανεύθυνα) μπλογκ, μένει άναυδος από τα “νέα” που γράφονται. Γράφουν, λοιπόν, σήμερα σε κάποια στιγμή ότι βρέθηκε ένας νεκρός σε υποκατάστημα μιας τράπεζας που κάηκε από τους απεργούς. Αργότερα, οι νεκροί έγιναν δύο (2), ενώ γίνεται λόγος και για τρίτον! Ποιος θα ενημερώσει υπεύθυνα τον κόσμο;;

• Εδώ, έχει το λόγο η ΕΣΗΕΑ, το διοικητικό συμβούλιο της οποίας ουδέποτε κατάφερε να διαχειριστεί σωστά μια απεργία. Θα ήταν απλό να έχει οριστεί μια ομάδα δημοσιογράφων οι οποίοι θα έδιναν -είτε από το ραδιόφωνο είτε από την κρατική τηλεόραση- τις σοβαρές ειδήσεις, αλλά και την εξέλιξη της απεργίας ώστε να γνωρίζει ο πάσα ένας τι γίνεται με τις κινητοποιήσεις και να  μη γίνονται στο… ντούκου! Τώρα ακούγονται φήμες για νεκρούς και κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η αλήθεια…

 

Εισβολή εξωγήινων στην ΕΡΤ

• Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 5 Mαϊου 2010

Στο μυθιστόρημα του Τομ Γουλφ «Η απατηλή λάμψη της ματαιδοξίας» (1987), ένα golden boy, ένας πλούσιος λευκός χρηματιστής, χάνεται ενώ οδηγεί στη Νέα Υόρκη, δηλαδή δεν χρησιμοποιεί τη σωστή έξοδο στον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο, και έτσι «ναυαγεί» στην κακόφημη, τη σκοτεινή πλευρά της πόλης. Μαζί του είναι η ερωμένη του που αναστατώνεται καθώς νιώθει ότι βρέθηκε σε έναν άλλο πλανήτη που τον κατοικούν εξωγήινα όντα.

Ισως κάπως έτσι να ένιωσε η διοίκηση της ΕΡΤ με την προχθεσινή «βίαιη εισβολή», όπως χαρακτηρίστηκε, μιας ομάδας αδιόριστων ωρομίσθιων καθηγητών στο κτίριο της ΕΡΤ ή ακούγοντας έναν εξωγήινο, δηλαδή ένα νέο καθηγητή, να εξηγεί στην κάμερα τους λόγους που τους ώθησαν σε αυτήν την ενέργεια. Ακόμα και αν διαφωνεί κανείς με τη συγκεκριμένη μορφή διαμαρτυρίας ή και με το ύφος και το περιεχόμενο των όσων ειπώθηκαν, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι εργαζόμενοι, οι ημιαπασχολούμενοι ή οι άνεργοι, που πληρώνουν εισφορά στην ΕΡΤ, έχουν δικαίωμα να ακούγονται και να μιλούν σε πρώτο πρόσωπο και όχι απλώς να εκπροσωπούνται από τα πολιτικά κόμματα και τις γνωστές συνδικαλιστικές παρατάξεις.

Γενικά, στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ προτιμούνται οι κραυγές και οι σύντομες «δηλώσεις», όχι όμως ο λόγος, ιδίως ο πολιτικός (μερικές φορές, μόνον ο εξομολογητικός, ο προσωπικός). Οι εργαζόμενοι επιτρέπεται να δείχνουν τις πληγές τους, να οδύρονται επειδή χάνουν τη δουλειά ή το σπίτι τους, όχι όμως να σκέφτονται με όρους κοινωνικούς.

«Ετσι όπως είναι τα πράγματα ή θα βγω στους δρόμους ή θ’ αυτοκτονήσω», έλεγε πρόσφατα ένας έμπορος σ’ ένα ρεπορτάζ για τα καταστήματα που κλείνουν. Φαίνεται ότι στις συνειδήσεις αρκετών πολιτών η διαμαρτυρία είναι συνώνυμη με τον κοινωνικό ξεπεσμό. Δείτε πώς με κατάντησαν!

Πολλά γράφτηκαν αυτές τις μέρες για την οικειοθελή αποχώρηση από το αμερικανικό κρατικό κανάλι, το PBS, του 75χρονου Μπιλ Μόγιερς, μιας ιστορικής μορφής της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Ανάμεσα στους ύμνους που του πλέκουν στον Τύπο αρκετοί συνάδελφοί του για το εύρος της θεματολογίας της εβδομαδιαίας εκπομπής του («Τhe Bill Moyers Journal») και για τα επιτυχημένα ρεπορτάζ του, ξεχώρισα την επισήμανση ότι ο Μόγιερς ήταν ικανός να δίνει τον λόγο και να ακούει επί ώρες, χωρίς διακοπές αλλά και χωρίς συγκατάβαση, τους συνομιλητές και καλεσμένους του «είτε αυτοί ήταν νομπελίστες είτε απολυμένοι εργάτες μετάλλου».

Εύκολα μπορούμε να φανταστούμε πολλούς γνωστούς Ελληνες δημοσιογράφους να συνομιλούν στην τηλεόραση με κάποιον νομπελίστα (παρά την περιορισμένη προσφορά), δύσκολα όμως μπορούμε να φανταστούμε τα ίδια πρόσωπα να ακούνε με πραγματικό σεβασμό και χωρίς συγκατάβαση κάποιον από τον άγνωστο υπόγειο κόσμο της εργασίας, σαν να φοβούνται ότι η σκόνη της πραγματικής ζωής θα θολώσει την ατσαλάκωτη πρόσοψη, την πληκτική και άλλο τόσο προβλέψιμη ομαλή ροή του προγράμματος.

 

Ελλειμμα δημοσιογραφίας

• Του Αλεξη Παπαχελα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tετάρτη, 5 Mαϊου 2010

Πολύς κόσμος είναι θυμωμένος μ’ εμάς τους δημοσιογράφους αυτές τις κρίσιμες ώρες. Είναι λογικό, γιατί η δημοσιογραφία έχει παίξει κρίσιμο ρόλο στο μεταπολιτευτικό σύστημα διακυβέρνησης της χώρας, ίσως πιο κρίσιμο απ’ όσο θα έπρεπε. Εχει, λοιπόν, ευθύνη ή, μάλλον, έχουμε ευθύνη; Κατά τη γνώμη μου, ναι.

Πρώτα απ’ όλα γιατί, εδώ και πολλά χρόνια, δεν σταθήκαμε ως επάγγελμα να αποκαλύψουμε με ονόματα, διευθύνσεις και αριθμούς λογαριασμών πολλά από τα μεγάλα σκάνδαλα που είχαν να κάνουν με προμήθειες, εξοπλισμούς κ.ά. Τα μεγαλύτερα σκάνδαλα έγιναν γνωστά επειδή ερευνήθηκαν από τις αρχές ξένων χωρών και κατόπιν πήραμε εμείς το νήμα. Τι κάναμε στην πράξη; Μπερδέψαμε τον αφορισμό και τη δήθεν αμφισβήτηση με την έρευνα. Ερευνητική δημοσιογραφία πραγματική δεν έχουμε ακόμη αποκτήσει.

Εχουμε ακόμη ευθύνη γιατί πολλά από τα δημοσιογραφικά «μαγαζιά» έβαζαν συχνά τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα –που είχαν πάντοτε σχέση με το κράτος– πάνω από την υποχρέωση να λέμε τα πράγματα ως έχουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η θεσμική προστασία κάποιου υπουργού που χειρίστηκε οικονομικές υποθέσεις, ο οποίος όμως φημιζόταν για τη ροπή προς τις… διευθετήσεις. Η σκληρή και έγκαιρη κριτική κάποιων εμφανιζόταν περίπου ως γραφική και πάντοτε αποδιδόταν σε «κάποια παιχνίδια ή προσωπικές εμπάθειες».

Πρέπει επίσης να πούμε πως η δημοσιογραφία έγινε, τα τελευταία χρόνια, πραγματικά τέταρτη εξουσία, θολώνοντας τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον δημοσιογράφο και τον πολιτικό. Μπήκαμε όλοι σε ένα πάρτι δημοσίων σχέσεων όπου, λόγω και του μικρού μεγέθους της χώρας, «παραγνωριστήκαμε» και χάθηκε η αναγκαία απόσταση, εκατέρωθεν. Σε αυτό βοήθησε και ο πακτωλός κρατικής διαφήμισης, χορηγιών κ.λπ. που δημιούργησε μια άρρωστη εξάρτηση.

Εχουμε, όμως, ευθύνη εμείς οι δημοσιογράφοι για το γενικότερο επίπεδο του δημοσίου διαλόγου στη χώρα. Από την ώρα που τα «σοβαρά» κανάλια άνοιξαν τα καταραμένα παράθυρά τους, ο λαϊκισμός έγινε ευαγγέλιο, ο γραφικός μακροσαχλαρολόγος τακτικός θαμώνας και κανένα θέμα δεν συζητήθηκε ποτέ σοβαρά. Το πληρώσαμε στην κρίση των Ιμίων και σε άλλες οριακές περιστάσεις όπου χάθηκε η λογική και επικράτησε ο συναισθηματισμός και ο λαϊκισμός.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σοβαρές και ψύχραιμες φωνές, άνθρωποι που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Οσο, δε, κακόγουστο και αν είναι το άναρχο πολυκεντρικό καινούργιο σκηνικό των ΜΜΕ, το καλό είναι πως υπάρχει πια πολύ αφιλτράριστη (έστω και αν ενίοτε είναι ανθρωποφαγική) ενημέρωση.

Ορισμένοι σοβαροί άνθρωποι αναρωτιούνται, πάντως, τελευταία κατά πόσον αυτή η χώρα είναι πια κυβερνήσιμη με δεδομένα τα αδιέξοδά της και το σκηνικό της ενημέρωσης. Πάντως, μέσα σε όλα τα ελλείμματα που μας ταλανίζουν, αξίζει να συζητήσουμε ψύχραιμα αν και γιατί έχουμε έλλειμμα δημοσιογραφίας.

 

Σύσταση [;] για το «Αλ Τσαντίρι» από το ΕΣΡ

• Και πρόστιμα 45.000 ευρώ σε δύο τηλεοπτικούς σταθμούς

Σύσταση στον Alpha για το «Τσαντίρι» του Λάκη Λαζόπουλου και πρόστιμα συνολικού ύψους 45.000 ευρώ σε δύο άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς περιελάμβανε το «μενού» του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.

Η πλειοψηφία της Ανεξάρτητης Αρχής αποφάσισε να επιβάλει σύσταση στον Alpha για το “Αλ τσαντίρι νιουζ” (26/1/2010 και 9/3/2010 επανάληψη) με τον Λάκη Λαζόπουλο να παρουσιάζει τον Όλι Ρεν να “παρενοχλεί σεξουαλικά” τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι. Λασκαρίδης επέμεινε ότι ο Λάκης Λαζόπουλος με αυτό που παρουσίασε δεν υπερέβη τα όρια καθώς ήθελε να δείξει την πίεση που ασκούσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στον Έλληνα πρωθυπουργό και όχι να τον ευτελίσει.

Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι θεωρεί πως δεν υπήρξε παράβαση του Συντάγματος. Σε αντίθετη κατεύθυνση κινήθηκαν τα υπόλοιπα μέλη που όμως είχαν διαφορετική αντίληψη για την ποινή. Ο αντιπρόεδρος του ΕΣΡ Νέστωρ Κουράκη και τα μέλη Εύη Δεμίρη και Ίριδα Αυδή πρότειναν πρόστιμο 30.000 ευρώ, ενώ τα άλλα μέλη του συμβουλίου Γιάννη Παπακώστας, Κώστας Τσουράκης και Κωνταντίνος Αποστολάς πρότειναν απλή σύσταση. Με τους τελευταίους συνέπραξε τελικά και ο κ. Λασκαρίδης, ώστε να υπάρξει πλειοψηφία.

Το ΕΣΡ επέβαλε πρόστιμο 30.000 ευρώ στο Star για την εκπομπή “Φώτης και Μαρία Live” για την παραβίαση της ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας σχετικά με την προστασία των ανηλίκων. Στην εκπομπή μεταδόθηκαν σκηνές από τη σειρά “4″ του Χριστόφορυ Παπακαλιάτη (ΜΕΓΚΑ) και ειδικά σκηνή, όπου ήρωας της σειράς επιχειρεί να στραγγαλίσει τη σύντροφό του όταν μαθαίνει ότι είναι τρανσέξουαλ. Η εκπομπή μεταδίδεται σε μεσημεριανή ζώνη και κατά την πλειοψηφία του συμβουλίου δεν θα έπρεπε να μεταδοθεί ειδικά η συγκεκριμένη σκηνή.

Πρόστιμο 15.000 ευρώ επιβλήθηκε στο “Τηλεδίκτυο” (Σερρών) για υπέρβαση δικτύωσης τηλεοπτικών σταθμών καθώς διαπιστώθηκε ότι για τις επιτρεπόμενες τρεις ώρες η δικτύωσή του έφθανε τις πέντε.

Η Ανεξάρτητη Αρχή καλεί την ερχόμενη Τρίτη (11/5) τους υπεύθυνους του “Extra 3″ (Αττικής) να δώσουν εξηγήσεις καθώς στο “Αποκαλυπτικό δελτίο” υπήρχε θέμα με ερώτηση “ποιοι πρέπει να πάνε φυλακή;” και απαντήσεις πολιτών με ονόματα πρώην πρωθυπουργών, υπουργών, βουλευτών κ.α. Το συμβούλιο θεωρεί ότι πιθανότατα υπήρξαν Συνταγματικές παραβάσεις αλλά και παραβίαση ραδιοτηλεοπτικών κανόνων καθώς οι ειδήσεις πρέπει να μεταδίδονται με αίσθημα ευθύνης και να μη δημιουργούν σύγχυση και πανικό στο κοινό.

 

Tα «αρπακτικά» της ελευθερίας του Τύπου, υπέδειξαν οι «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα»

Η οργάνωση «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα» (RSF) δημοσιεύει σήμερα Δευτέρα με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας για την ελευθερία του Τύπου κατάλογο με «40 αρπακτικά» – πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες ή τρομοκρατικές οργανώσεις -που συστηματικά έχουν ως στόχο την εργασία των δημοσιογράφων.

«Ισχυροί, επικίνδυνοι, βίαιοι, βρίσκονται πάνω από τους νόμους», υπογραμμίζει η οργάνωση.

Τουλάχιστον 17 ηγέτες κρατών και αρκετοί επικεφαλής κυβερνήσεων συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο μαζί με τακτικούς στρατούς και εγκληματικές οργανώσεις. Οι πρόεδροι της Κίνας, του Ιράν, της Ρουάντα ή της Τυνησίας διεκδικούν αυτήν την λυπηρή διάκριση από τον FARC, την ΕΤΑ ή τις παλαιστινιακές και ισραηλινές δυνάμεις.

Ειδικότερα, η οργάνωση στιγματίζει τους πλέον άγριους αντιπάλους της ελευθερίας της έκφρασης. «Στην Λατινική Αμερική, οι βιαιότητες προέρχονται πάντα από το ίδιο κουαρτέτο: έμποροι ναρκωτικών, κουβανική δικτατορία, FARC και παραστρατιωτικές ομάδες» . Οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα υπογραμμίζουν παράλληλα πως στην Αφρική έχει αλλάξει ελάχιστα η κατάσταση, ενώ υπάρχουν «ορισμένες αναφορές για βιαιότητες (εναντίον δημοσιογράφων) στη Μέση Ανατολή και την Ασία» .

Η οργάνωση έχει αποσύρει ορισμένες ισλαμικές οργανώσεις από τον κατάλογο της, αντίθετα φέτος εμφανίζεται σε αυτόν ο πρόεδρος της Υεμένης Αλί Αμπντάλα Σάλεχ.

«Ο μουλάς Ομάρ έχει κερδίσει τη θέση του στον κατάλογο, όπως και ο πρόεδρος της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ», σύμφωνα με τους RSF.

Η οργάνωση που φέτος κλείνει τα 25 της χρόνια έχει ήδη ξεκινήσει εκστρατεία κατά των αρπακτικών της ελευθερίας του Τύπου, με σήμα κατατεθέν τρεις αφίσες με τα πορτρέτα του Κιμ Γιονγκ-ιλ, του Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ και του Μουαμάρ Καντάφι.

Οι RSF υπενθυμίζουν πως «από την αρχή του χρόνου εννιά δημοσιογράφοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την ελευθερία του Τύπου και περίπου 300 εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή» .

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας για την ελευθερία του Τύπου.

 

«Τα παραδοσιακά ΜΜΕ πρέπει να συνεχίσουν δυναμικά στο μέλλον»

• ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΧΡΗΣΤΟ ΞΑΝΘΑΚΗ

• Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 2 Μαΐου 2010

Το πρώτο «ηλεκτρονικό» Πούλιτζερ στην ιστορία του θεσμού! Απονεμήθηκε προ ημερών στη δημοσιογράφο Σέρι Φινκ για το ρεπορτάζ της «Θανατηφόρες επιλογές στο Νοσοκομείο Memorial». Μια εκτεταμένη έρευνα για όλα όσα συνέβησαν στο συγκεκριμένο θεραπευτήριο, αμέσως μετά την επιδρομή του κυκλώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη.

Οταν έσπασαν τα φράγματα και ξεχύθηκαν τα νερά παντού μέσα στην πόλη, όταν ο κρατικός μηχανισμός των ΗΠΑ πιάστηκε κοιμώμενος και κατάφερε να προσφέρει βοήθεια έπειτα από αρκετά εικοσιτετράωρα αγωνίας.

Τότε λοιπόν, στις στιγμές της απόλυτης καταστροφής, το προσωπικό του, αποκλεισμένου από τον κόσμο όλο και πλημμυρισμένου με ελαφρά και βαριά τραυματίες, Νοσοκομείου Memorial έπρεπε να αποφασίσει εν ριπή οφθαλμού για ζητήματα ζωής και θανάτου. Αυτές τις ενίοτε θανατηφόρες επιλογές των γιατρών και νοσοκόμων ερεύνησε η Σέρι Φινκ, δημοσιεύοντας το ρεπορτάζ της πρώτα στην ιστοσελίδα «ProPublica» (μη κερδοσκοπικός οργανισμός ερευνητικής δημοσιογραφίας) και στη συνέχεια στο ένθετο των «New York Times». Ξεσηκώθηκε θόρυβος, ξεκίνησαν ανακρίσεις, ακούστηκε παντού το όνομά της ρεπόρτερ. Τη συνέχεια την ξέρουμε: βραβείο Πούλιτζερ, το πρώτο στη σειρά για ρεπορτάζ που είδε το φως της ημέρας στο Διαδίκτυο.

Για τη δουλειά της και τη δημοσιογραφία, εκτός και εντός Διαδικτύου, η Σέρι Φινκ μίλησε στην «Κ.Ε.»:

* Εχετε ένα σωρό ιδιότητες: Γιατρός, δάσκαλος και ρεπόρτερ. Προκύπτει μήπως κάποιο ασυμβίβαστο;

- Εργάζομαι ως ρεπόρτερ και ταυτόχρονα ασχολούμαι με τη διδασκαλία. Εχω το πτυχίο μου, αλλά επί του παρόντος δεν ασκώ την ιατρική. Ομως οι ιατρικές μου γνώσεις με βοηθούν να εμβαθύνω σε ορισμένα θέματα με τα οποία ασχολούμαι ως δημοσιογράφος.

* Ποια ήταν η ανταπόκριση που είχε από τον πληθυσμό της Νέας Ορλεάνης το βραβευμένο άρθρο σας «Θανατηφόρες επιλογές στο Νοσοκομείο Memorial»;

- Σε κάποιο κόσμο το κομμάτι άρεσε. Θεώρησαν ότι αντικατοπτρίζει τις εμπειρίες τους ή ότι φέρνει καινούρια στοιχεία στο φως. Αλλοι πάλι αντέδρασαν αρνητικά και μόνο στην ιδέα να ξανανοίξει ο φάκελος του τι συνέβη στο νοσοκομείο. Η άποψή τους είναι ότι τίποτα καλό δεν βγαίνει ανασκαλεύοντας πονεμένες ιστορίες.

* Είναι η πρώτη φορά που ένα κομμάτι ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας βραβεύεται με Πούλιτζερ. Πρόκειται για κατάκτηση;

- Από οικονομικής άποψης, η περασμένη χρονιά ήταν πολύ σκληρή για τη δημοσιογραφία. Δεν ήταν λίγες οι εφημερίδες που ανέστειλαν την έκδοσή τους ή περιόρισαν δραματικά το προσωπικό τους, με αποτέλεσμα χιλιάδες δημοσιογράφοι να μείνουν άνεργοι. Είναι σαφές ότι για να υπάρξει και να ανθίσει η δημοσιογραφία, απαιτείται πλέον ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο διαχείρισης. Η αναγνώριση του δημοσιογραφικού έργου ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, ο οποίος μη κερδοσκοπικός οργανισμός λειτουργεί μέσω μιας ηλεκτρονικής εκδοτικής πλατφόρμας, είναι ένα βήμα για να ενισχυθούν νέες μορφές εκδοτικής δραστηριότητας που τιμούν τα δημοσιογραφικά στάνταρ και την αξιοπιστία παράγοντας ποιοτική αρθρογραφία. Αυτή η αναγνώριση βέβαια είναι γεγονός εδώ και χρόνια, από τη μερίδα αυτή του αναγνωστικού κοινού που παρακολουθεί ποιοτικές ηλεκτρονικές εκδόσεις. Συνεργάτες της «ProPublica» έχουν δημοσιεύσει πολύ ενδιαφέροντα άρθρα για μια ευρεία γκάμα θεμάτων. Είναι επίσης σημαντικό το γεγονός πως το «Θανατηφόρες επιλογές στο Νοσοκομείο Memorial» ήταν προιόν συνεργασίας μεταξύ της «ProPublica» και των «New York Times». Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο «New York Times magazine», στο κυριακάτικο δηλαδή ένθετο της εφημερίδας, με αποτέλεσμα η απήχησή του να είναι σημαντική. Και το μέλλον; Εχει πολύ μεγάλη σημασία να μη χάσουν το βηματισμό τους τα παραδοσιακά «μέσα» και να συνεχίσουν δυναμικά τα επόμενα χρόνια.

* Πού εντοπίζετε τις διαφορές όσον αφορά το ρεπορτάζ μεταξύ μιας εφημερίδας όπως οι «New York Times» και της «ProPublica»;

- Και οι δύο οργανισμοί προϋποθέτουν συμμόρφωση με έναν πολύ αυστηρό κώδικα δεοντολογίας, ενώ ταυτόχρονα παρέχουν την πολυτέλεια της πολύ συστηματικής επιμέλειας και διασταύρωσης στοιχείων. Και οι δύο οργανισμοί δίνουν έμφαση στο ρεπορτάζ σε βάθος και στην έρευνα. Βέβαια, υπάρχουν μεγάλες διαφορές. Οι «New York Times» είναι κατά πολύ μεγαλύτερος οργανισμός από την «ProPublica». Παράγει καθημερινά μια πλήρη εφημερίδα που καλύπτει τοπική, εθνική και διεθνή ειδησεογραφία, οικονομικά, καλλιτεχνικά, επιστημονικά, ιατρικά και αθλητικά νέα. «Ο,τι αξίζει να τυπωθεί», όπως γράφει η ίδια η εφημερίδα.

* Πιστεύετε ότι το μέλλον της δημοσιογραφίας ανήκει στο Ιντερνετ;

- Η δημοσιογραφία είναι ήδη παρούσα στο Ιντερνετ. Το μέλλον δεν το γνωρίζει κανείς αλλά η πρόβλεψή μου είναι πως μελλοντικά η δημοσιογραφία θα περιλαμβάνει τα έντυπα, το Ιντερνετ αλλά και «μέσα» τα οποία δεν γνωρίζουμε ακόμα. Καινούριες πλατφόρμες θα μας επιτρέψουν να διοχετεύουμε πληροφορίες, να ερχόμαστε σε επαφή με τους αναγνώστες, ακόμα και με τις πηγές μας. Ομως αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία δεν είναι η πλατφόρμα, αλλά η ποιότητα του περιεχομένου και η πρόσβαση στην πληροφόρηση.

* Τι σημαίνει για εσάς η κατάκτηση του βραβείου Πούλιτζερ;

- Είναι μια απίστευτη τιμή.