Εστω ότι ο ιστότοπος μιας εφημερίδας είναι ένας φούρνος- δείξτε υπομονή, υπάρχει λόγος. Ο συγκεκριμένος φούρναρης διαθέτει κατά 60% πολύσπορο ψωμί και κατά 40% σταρένιο. Μόνο που οι 6 στους 10 πελάτες του θέλουν σταρένιο ψωμί και οι 4 στους 10 πολύσπορο. Τι γίνεται στο τέλος της ημέρας; Κάποια ψωμιά μένουν αμανάτι στον φούρναρη, και κάποιοι πελάτες μένουν ανικανοποίητοι και κομμάτι εκνευρισμένοι.
Χονδροειδής ή μη, αυτή είναι η παρομοίωση που επέλεξε ο Πάμπλο Μποζκόφσκι, Αμερικανός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Νorthwestern, προκειμένου να αναδείξει τα αποτελέσματα μεγάλης έρευνας που έκανε. Συνέκρινε τα θέματα που δημοσιεύουν στη σελίδα υποδοχής πολυάριθμα ενημερωτικά σάιταπό της βρετανικής «Guardian» και του αμερικανικού CΝΝ μέχρι της ισπανικής «Εl Ρais» και της γερμανικής «Die Welt»- με τα θέματα πάνω στα οποία κάνουν περισσότερα κλικ οι χρήστες του Ιντερνετ. Διαπίστωσε λοιπόν πως παντού στον κόσμο, άλλα προτιμούν οι δημοσιογράφοι και άλλα το κοινό: «Σε όλες τις περιπτώσεις», δήλωσε, «οι δημοσιογράφοι τείνουν να κάνουν περισσότερα θέματα γύρω από την πολιτική, τα διεθνή και την οικονομία, ενώ οι αναγνώστες τους ενδιαφέρονται περισσότερο για τα σπορ, τον καιρό, τη διασκέδαση, τις διασημότητες και τους φόνους».
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, ίσως η παρομοίωση του Μποζκόφσκι να μην είναι και τόσο χονδροειδής. Οπως ο φούρναρης, έτσι και ο ενημερωτικός ιστότοπος πρέπει να ικανοποιήσει την πελατεία του. Και ενδεχομένως ο φούρναρης να σκέφτεται το καλό των πελατών του επιλέγοντας αυτή την αναλογία μεταξύ σταρένιου και πολύσπορου ψωμιού. «Αν είμαι αυτό που τρώω», λέει ο Αμερικανός ερευνητής, «είμαι επίσης οι πληροφορίες που καταναλώνω. Οπως ο οργανισμός μπορεί να αρκεστεί στο σταρένιο ψωμί, έτσι και η όρεξη του κοινού για ενημέρωση μπορεί να αρκεστεί στα σπορ, τις διασημότητες και τα λοιπά ελαφρά θέματα. Ομως η κοινωνία και η πολιτική θα υποφέρουν».
Το (ελάχιστα ζηλευτό) δίλημμα λοιπόν για τους ενημερωτικούς ιστότοπους διαγράφεται ως εξής: ή διατηρούν τα υψηλότερα στάνταρ τους και κάποιοι αναγνώστες παραμένουν ανικανοποίητοι ή αρχίζουν να γράφουν μόνον αυτά που ενδιαφέρουν τους αναγνώστες και το κοινό αγάλλεται. Στην πραγματικότητα, βέβαια, όπως και σε όλες τις περιπτώσεις, η λύση δεν είναι άσπρο- μαύρο. Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση ενός γαλλικού ιστότοπου, του 20minutes.fr.
Τον Μάιο του 2008, όταν ένας κυκλώνας είχε ρημάξει τη Μιανμάρ, οι αναγνώστες του είχαν αδιαφορήσει πλήρως. Μέχρι που οι συντάκτες αποφάσισαν να τους προβοκάρουν. Δημοσίευσαν λοιπόν ένα άρθρο με τίτλο: «Γιατί δεν δίνετε δεκάρα για τη Μιανμάρ;». Την επόμενη ήταν το πιο διαβασμένο κείμενο και τουλάχιστον 270 αναγνώστες είχαν αφήσει το σχόλιό τους. Της Κίττυς Ξενάκη, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010
