Παρουσίαση του βιβλίου «Οι Βαρόνοι των Μedia, Χθεσινοί και Σημερινοί», του Χρ. Πασαλάρη

Ήταν όλοι εκεί. Παλιοί και νέοι μαθητές του, πολιτικοί, δημοσιογράφοι. Όλοι, για να τιμήσουν, όπως είπαν, το δάσκαλο της δημοσιογραφίας, τον άνθρωπο που αντιστάθηκε στο κατεστημένο και που «έσπειρε» αξίες, αρχές και δεοντολογία μέσα από τη Σχολή, που δίδαξε, και τις διευθυντικές θέσεις, που κατείχε στις μεγαλύτερες αθηναϊκές εφημερίδες.

Η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Χρήστου Πασαλάρη, με τίτλο «Οι Βαρόνοι των Μedia, Χθεσινοί και Σημερινοί», που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι στην ΕΣΗΕΑ, ήρθε να υπενθυμίσει μέσα από μνήμες και τοποθετήσεις των ομιλητών, ότι η δημοσιογραφία μπορεί να είναι λειτούργημα. «Ο Πασαλάρης είναι ένας από εμάς, που πιστεύουμε ότι κάνουμε λειτούργημα και όχι επάγγελμα, που υπηρέτησε με ήθος τον κλάδο και την ΕΣΗΕΑ», επισήμανε στο χαιρετισμό του ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, κ. Πάνος Σόμπολος χαρακτηρίζοντας τον συγγραφέα «γίγαντα της δημοσιογραφίας που αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτήν, μέσα από δύσβατα μονοπάτια και στάθηκε όρθιος σε ένα σκληρό αγώνα». «Ήταν και είναι, πάνω από όλα, εξαίρετος δάσκαλος της Δημοσιογραφίας. Τα δικά του μαθήματα ισχύουν μέχρι σήμερα, στα 35 χρόνια της διαδρομής μου», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Ευ. Αντώναρος, μαθητής του από το 1969, οπότε τον κάλεσε να δουλέψει μαζί του στο περιοδικό «Επίκαιρα». «Όσοι διαβάζουν τα βιβλία του επιμορφώνονται», πρόσθεσε ο κ. Αντώναρος και διαβίβασε στο Χρ. Πασαλάρη τους χαιρετισμούς του πρωθυπουργού.

Στην παρουσίαση του «Οι Βαρόνοι των Media, Χθεσινοί και Σημερινοί», βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Τουρισμού, Αρ. Σπηλιωτόπουλος, η πρ. πρόεδρος της Βουλής, Αν. Ψαρούδα-Μπενάκη, ο τ. πρόεδρος της Βουλής, Απ. Κακλαμάνης, ο πρ. υπουργός Εξωτερικών, Π. Μολυβιάτης, οι βουλευτές Γερ. Γιακουμάτος, Ηλ. Κοντογιάννης, Γ. Λιάνης και ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπακωσταντίνου. Για το βιβλίο μίλησαν οι δημοσιογράφοι Νίκος Χατζηνικολάου, Μαρία Χούκλη και Μάρω Λεονάρδου, παλιοί μαθητές του και οι αριστούχοι νέοι, οι Μάριος Αραβαντινός, Μαρία Βάθη, Τζούλια Κωνσταντοπούλου και Ειρήνη Ραχούτη, υπό τον συντονισμό της, επίσης μαθήτριάς του, Σοφίας Βούλτεψη.

«Αν θέλει κανείς να δει τι φταίει για την απαξία της δημοσιογραφίας, ας διαβάσει το βιβλίο του Χρ. Πασαλάρη», τόνισε η Μ. Χούκλη προσθέτοντας ότι «σε αυτό, καταγράφονται καθαρά και χωρίς υπεκφυγές πολλές αιτίες και πρόσωπα που οδήγησαν τον Τύπο στην ανυποληψία. Ένα βιβλίο, σχεδόν μυθιστορηματικό, με ήρωες, κομπάρσους και τέρατα, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο, που φωτίζει πτυχές της διαπλοκής, η οποία ταλανίζει ακόμη το δημόσιο βίο». «Βιβλίο ενάντια στο ρεύμα» χαρακτήρισε το δημιούργημά του ο συγγραφέας, άνθρωπος που δηλώνει στο πίσω μέρος του εξωφύλλου: «Δεν υπηρέτησα κανέναν άλλον, πέρα από την εφημερίδα και τον αναγνώστη… Δεν πήρα ποτέ μία δεκάρα από κόμματα, πολιτικούς, επιχειρηματίες, λεφτάδες, σκυλάδες, πράκτορες, ντόπιους και ξένους. Δεν υπάρχει άνθρωπος να πει ότι αγόρασε την πένα, το μυαλό, τη συνείδηση μου…». www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Καλά όλα αυτά που γράφτηκαν για τον κύριο Πασαλάρη. Συνηθίζεται η “αγιοποίηση” και εν ζωή. Νομίζω ότι η Βουλή θέσπισε Όμως ο καθένας έχει τις απόψεις του. Και δεν υπάρχει πολίτης που να μην ταυτίζεται σε κάποια στιγμή ή σε όλη τη διάρκεια της ζωής του με πολιτικά κόμματα, ή πολιτικούς, να υπερασπίζεται τις πολιτικές και κομματικές απόψεις του. Και αυτό είναι σωστό.

Εμείς οι δημοσιογράφοι συνηθίζουμε να λέμε ότι είμαστε ουδέτεροι, δεν δηλώνουμε -υποτίθεται- την κομματική μας ένταξη κ.λπ. Ο κύριος Πασαλάρης δικαιούται να λέει αυτά που πιστεύει ότι εξυπηρετούν την εικόνα που θέλει να αφήσει στην κοινωνία. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν στα νιάτα του ήταν αριστερός, ούτε γιατί στην πορεία έγινε δεξιός. Τουλάχιστον θα ήταν πιο σωστό να μη δηλώνει ότι «Δεν υπηρέτησα κανέναν άλλον, πέρα από την εφημερίδα και τον αναγνώστη… »!

Με την [εν πολλοίς υβριστική] αρθρογραφία του υπηρέτησε τη Δεξιά, πολεμώντας με λύσσα το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου! Έχουμε μνήμη. Κι αν ο κύριος Πασαλάρης θέλει να είναι ένας αμετανόητος Δεξιός, καλώς έχει! Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πότε και πώς αντιστάθηκε στο κατεστημένο. Δηλαδή, όταν κάποτε [Φεβρουάριος 2003] μαζί με τον Γιάννη Βούλτεψη και τον Μάκη Βορίδη παρουσίαζαν το βιβλίο του Καλαμπόκα “Ποιος σκότωσε τον Νίκο Τεμπονέρα”, αντιστεκόταν στο κατεστημένο; [Να θυμίσω στους νεότερους ότι ο Καλαμπόκας ήταν εκείνος που σκότωσε με λοστό τον καθηγητή Τεμπονέρα].

Αλλά πώς είναι δυνατό να έχει πολεμήσει το κατεστημένο όταν πέρασε από πολλές εφημερίδες ως διευθυντής; Δεν ξέρω να βάζουν διευθυντή σε κάποια εφημερίδα  δημοσιογράφο που πολεμάει τον ιδιοκτήτη της εφημερίδας! Διότι οι ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης που είναι επιχειρηματίες, τι είναι; ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ!

Είναι πολύ εύκολο, λοιπόν, όταν θέλουμε να τιμήσουμε κάποιον, να λέμε παχιά λόγια. Προσωπικά δεν τον γνωρίζω τον κύριο Πασαλάρη και δεν έχω λόγους να αμφισβητήσω το ήθος του. Εκείνο που με ενοχλεί είναι οι υπερβολές. Όπως υπερβολή είναι να τον αποκαλούν και “πρύτανη” της δημοσιογραφίας. Τότε ο ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΤΣΟΣ τι είναι;

ΥΣΤΕΡΟΓΑΡΦΟ 2: Με την ευκαιρία πάρτε μια γεύση από ένα κείμενο του κυρίου Πασαλάρη. Το έγραψε 3 Νοεμβρίου 2005, με τίτλο “Αν μας κυβερνούσαν άνδρες με τόλμη, δεν θα υπήρχαν ούτε Νότιος Αλβανία ούτε Σκόπια ούτε Κατεχόμενα”

Και ιδού πώς αρχίζει το περισπούδαστο άρθρο του ο “πρύτανης” της ελληνικής δημοσιογραφίας:

Αμ, θα φάμε και άλλες σφαλιάρες από την ημιβάρβαρη Αλβανία του κ. Μοϊσίου,όπως εφάγαμε και στο παρελθόν από τους προκατόχους του, στυγνούς δικτάτορες Χότζα και Αλία, επιστήθιους φίλους του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο οποίος “τω  καιρώ εκείνω” των φλογερών ερώτων του με τη Δήμητρα Λιάνη διέταξε τον τότε υπουργό Εξωτερικών και σήμερα Πρόεδρο της Δημοκρατία, Κάρολο Παπούλια, να άρει το εμπόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας που ίσχυε από τις μέρες του ελληνοϊταλικού πολέμου. Και που εσήμαινε ότι η Ελλάδα μπορούσε (και όφειλε, λέμε εμείς) να καταλάβει τη Βόρειο Ήπειρο με τους 300.000 Έλληνες κατοίκους της…

Δεν έχει νόημα να ανασύρουμε κι άλλα άρθρα του που θα έσβηναν τη φλόγα εκείνων που με τυμπανοκρουσίες και διάφορα κοσμητικά επίθετα αναγόρευσαν τον κ. Πασαλάρη σε “γίγαντα” και “πρύτανη”…

Δεν έχω καμιά όρεξη να τα βάλω με τον Βότση, όχι γιατί τον φοβάμαι, αλλά αυτός έχει την εφημερίδα [του] και μπορεί να έχει τον τελευταίο λόγο. Ούτε γνωρίζω ποιοι είναι εκείνοι οι δημοσιογράφοι με τους οποίους έχει ανοίξει πόλεμο. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι το ύφος του κειμένου του είναι αχαρακτήριστο. Όποιος και να είναι, όποιες περγαμηνές και να έχει, ΔΕΝ επιτρέπεται να απευθύνεται με αήθεις χαρακτηρισμούς εναντίον εργαζομένων -είτε δημοσιογράφοι είναι αυτοί είτε σκουπιδιάρηδες. Δηλαδή, όποιοι δουλεύουν στα γραφεία Τύπου υπουργείων ή στα κανάλια της ΕΡΤ ή σε άλλους δημόσιους οργανισμούς, ως “κρατικοδίαιτοι”, είναι καταδικαστέοι; Τι φασιστική λογική είναι αυτή;

Από τον κύριο Βότση δεν θα περιμέναμε ένα κείμενο όπως αυτό:

“…Μια σύσταση μόνο στους θρασύδειλους ανωνυμογράφους: Να βάζουν αλεύρι στη γλώσσα τους, όταν χαρακτηρίζουν (αφελώς, αφού στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί) «διατεταγμένη» τη δουλειά ενός δημοσιογράφου, που επί μισόν αιώνα ουδέποτε υπήρξε κρατικοδίαιτος, τρωκτικό μυστικών κονδυλίων, πολυθεσιτικό λαμόγιο και χανουμάκι της εξουσίας…”

Δεν μου πέφτει λόγος, διότι δεν εργάζομαι στο δημόσιο, ούτε υπήρξα ετούτο ή εκείνο. Αλλά, βλέποντας τα πράγματα από μακριά, αδυνατώ να κατανοήσω το ύφος του Βότση. Αφού έχει το θάρρος να μιλάει ελεύθερα, γιατί δεν κατονομάζει για να ξέρουμε πού αναφέρεται; Δεν μπορεί να γράφει έτσι αορίστως ένας έμπειρος δημοσιογράφος! Εκτός κι αν πιστεύει ότι έτσι πρέπει να παραδίδονται τα μαθήματα στους νεότερους…

Ο ιδιοκτήτης και πρώην αρχισυντάκτης της ανεξάρτητης εβδομαδιαίας εφημερίδας Nacional, Ίβο Πούκανιτς, καθώς και ένας εργαζόμενος στην εφημερίδα, σκοτώθηκαν απόψε από έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου, όπως δήλωσε ένας από τους συναδέλφους τους μιλώντας στη δημόσια τηλεόραση της Κροατίας HRT.

«Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας ο Ίβο Πούκανιτς σκοτώθηκε», είπε ο δημοσιογράφος Πλαμένκο Τσβίτιτς. Όπως είπε, η έκρηξη σημειώθηκε στην αυλή του εκδοτικού ομίλου Nacional, στη λεωφόρο Βλάσκα του Ζάγκρεμπ. Πρόσθεσε ότι κατά πάσα πιθανότητα είχε τοποθετηθεί βόμβα κάτω από το αυτοκίνητο του Πούκανιτς.

Το δεύτερο θύμα είναι ο διευθυντής μάρκετινγκ της εφημερίδας, Νίκο Φράνιτς.

Ο Πούκανιτς, που συχνά ο κροατικός Τύπος τον συνέδεε με την τοπική μαφία, έγινε πασίγνωστος το 2003, όταν δημοσίευσε μια συνέντευξη του πρώην στρατηγού Άντε Γκοτόβινα, την εποχή που ήταν καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο γηα την πρώην Γιουγκοσλαβία (TPI) για εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια του σερβοκροατικού πολέμου (1991-95). Ο Γκοτόβινα συνελήφθη στα τέλη του 2005 στην Ισπανία και μεταφέρθηκε στην έδρα του TPI, στη Χάγη. Έχει δηλώσει αθώος για όλες τις κατηγορίες που του προσάπτονται.

Τους τελευταίους μήνες στο Ζάγκρεμπ έχουν σημειωθεί πολλές δολοφονίες που φέρουν τα χαρακτηριστικά της μαφίας και οι οποίες οδήγησαν στην απομάκρυνση των υπουργών Εσωτερικών και Δικαιοσύνης. Οι δύο υπουργοί παραιτήθηκαν μετά τη δολοφονία, στις 6 Οκτωβρίου, με δύο σφαίρες στο κεφάλι, της 26χρονης Ιβάν Χόντακ, κόρης ενός γνωστού δικηγόρου, του Ζβόνιμιρ Χόντακ. Ο φόνος έγινε στο κτήριο όπου διέμενε η 26χρονη, στο κέντρο της πρωτεύουσας, σε μικρή απόσταση από τα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας του Ζάγκρεμπ.

Σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, ο Χόντακ ήταν συνήγορος του πρώην στρατηγού Βλάντιμιρ Ζάγκορετς ο οποίος κατηγορείται από την κροατική δικαιοσύνη για υπεξαίρεση διαμαντιών αξίας μεγαλύτερης των 3,7 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία του είχαν δοθεί ως εγγύηση για μια αγοραπωλησία όπλων τη δεκαετία του 1990.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΤΣΑΡΛΣ ΝΤΙΚΕΝΣ. Γεφυρώνοντας πολιτισμούς και ηλικίες. Από τον «Ολιβερ Τουίστ» και τον «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ» ώς την «Ιστορία δύο πόλεων» και τις «Μεγάλες προσδοκίες» [ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΝΑ]… Ήταν μόνο 58 ετών όταν πέθανε. Το άλογό του, όπως ο ίδιος το είχε θελήσει, σκοτώθηκε από κάποιον υπηρέτη, «για να ακολουθήσει τον πολυαγαπημένο του αναβάτη στην άλλη ζωή»· η σορός του εκτέθηκε στο σπίτι του, στο Gad’s Hill, στολισμένη με άλικα γεράνια…

Βλέπω κάπου-κάπου αυτό το πρωινό δίδυμο [Λυριτζής - Οικονόμου - ΙΕΚ ΑΚΜΗ...] στην κρατική τηλεόραση που κατάφερε να επιβιώσει παρά την πολιτική αλλαγή. Και τα δυο άτομα είναι μαέστροι στο να ξεγλιστρούν και να μην πέφτουν σε παγίδες που βάζει η καθημερινότητα, κι αυτό για να μη στεναχωρήσουν τα αφεντικά.  Υποτίθεται ότι είναι “αριστεροί” ή κάτι τέτοιο. Επί ΠΑΣΟΚ βολεύτηκαν. Επί Νέας Δημοκρατίας έχουν αράξει.

Σήμερα το πρωί, λοιπόν, εκεί που ξεφύλλιζαν τις εφημερίδες, φτάνουν και στην “Ελευθεροτυπία”, λένε δυο-τρεις τίτλους, πιάνει ο ένας από αυτούς το γνωστό ένθετο [για τα βιβλία] της Παρασκευής και λέει το περίφημο “α, Ντίκενς…” και το πετάει στο τραπέζι, συνεχίζοντας με άλλες εφημερίδες. Πιάνει και την Espresso, που την παρακολουθούν ανελλιπώς και με πάσα επιμέλεια και η κάμερα σταματά στις σελίδες με τα μπούτια και τους κώλους. Και φυσικά, διαβάζουν, δήθεν, με έκπληξη και απορία [έτσι γίνεται κάθε πρωί] για κάποια γκόμενα πανελληνίως άγνωστη, που η εφημερίδα της έχει ολόσωμες φωτογραφίες. Μετά πάνε στις σελίδες με τα κοσμικά, δείχνουν τις φωτογραφίες με τους διάφορους κοσμικούς και όταν καταλάβουν ότι ήταν χορταστική η δόση πάνε παρακάτω.

Το ζήτημα είναι ότι όλοι αυτοί οι πρωινατζήδες είναι για τα σκουπίδια. Πάρε τον έναν και χτύπα τον άλλον. Θεωρούν εκ προοιμίου ότι είναι προορισμένοι να φωτίσουν τον κόσμο και να τον σώσουν! Ο Αυτιάς, ο Παπαδάκης, ο Καμπουράκης, ο Οικονομέας… Όλοι φωνάζουν, κρίνουν, επικρίνουν, ανακρίνουν, κατακεραυνώνουν. Και σα να μη φτάνει η πρωινή δόση πάνε και στα βραδινά δελτία και συνεχίζουν να εκτοξεύουν εξυπνάδες.

Tης Ελλης Τριανταφυλλου, Η Καθημερινη, Tετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

Κάποτε, ήταν το όνειρο πολλών νεαρών δημοσιογράφων. Να περάσουν από το ρεπορτάζ διαφόρων υπουργείων, κι αφού αποκτήσουν μία συνολική εικόνα για τη διοίκηση, να γίνουν πολιτικοί συντάκτες. Να συνομιλούν καθημερινά με προβεβλημένα στελέχη κυβερνήσεων και κομμάτων, να αναλύουν τις τάσεις του εκλογικού σώματος, να προβλέπουν τις πολιτικές εξελίξεις. Δεν είχαν άδικο. Εχει την αίσθηση της δύναμης και την ψευδαίσθηση της εξουσίας. Για την ακρίβεια, είχε την αίσθηση της δύναμης και την ψευδαίσθηση της εξουσίας. Είχε και προνόμια που έτρεφαν το εγώ και καμιά φορά απέβαιναν και χρήσιμα για το κοινωνικό σύνολο. Ποιος παλιός πολιτικός συντάκτης δεν έχει να θυμάται ότι δεν βρήκε γρηγορότερα από τον βουλευτή της περιφέρειας του κρεβάτι σε εντατική για έναν συντοπίτη που είχε έκτακτη ανάγκη ή δεν κατάφερε να διορίσει τον ανιψιό της παντοπώλισσας στο τοπικό Ταχυδρομείο, υποσκελίζοντας άλλους υποψηφίους που υποτίθεται ότι είχαν και πολιτικά βύσματα. Σχεδόν κανείς. Γι’ αυτό και ήταν πόλοι έλξης στις κοινωνικές συναθροίσεις. Ακόμη και ο πιο απολιτίκ μιας παρέας ήθελε να μάθει από πρώτο χέρι τις προβλέψεις ή και τα κουτσομπολιά.

Μόνο που τότε, ήταν οφθαλμοφανής και ουσιαστική η διάκριση των ρόλων. Οι δημοσιογράφοι -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- προασπίζονταν το μέσο στο οποίο εργάζονταν, και οι πολιτικοί το αξίωμά τους.

Τώρα, τα πράγματα άλλαξαν.

Οι πολιτικοί συντάκτες εξακολουθούν να έλκουν το ενδιαφέρον της ομήγυρης, αλλά μαζί με αυτό εισπράττουν και τη χλεύη για το κατάντημα της πολιτικής, για τη γενικευμένη παρακμή και για την αίσθηση της ματαιότητας. Είναι οι συνδετικοί κρίκοι και δικαίως το πληρώνουν. Απολογούνται για την ισοπέδωση αρχών και αξιών, για την αναποτελεσματικότητα του κράτους, για την διάβρωση του κρατικού μηχανισμού και εγκαλούνται για το αυθαίρετο και τα ομόλογα. Εισπράττουν την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου, γιατί στο μυαλό αυτού του κόσμου αποτελούν μέρος του συστήματος και μάλιστα αναπόσπαστο. Εχει δίκιο ο κόσμος; Mάλλον ναι. Σε έναν βαθμό τουλάχιστον. Είναι αλήθεια ότι συχνά οι δημοσιογράφοι ξέρουν περισσότερα απ’ όσα γράφουν ή λένε και ότι ερευνούν λιγότερο απ’ ό,τι φαίνεται. Είναι αλήθεια, επίσης ότι πολύ συχνά «αυτοδιαχειρίζονται» την πληροφορία κατά τρόπο που να συμπλέει με τις γενικές, έστω, αρχές του μέσου στο οποίο εργάζονται. Το κρίσιμο ερώτημα είναι το κίνητρο του καθενός. Στην αθώα του εκδοχή, το κίνητρο των -θέλω να πιστεύω- περισσοτέρων είναι το ένστικτο επαγγελματικής αυτοσυντήρησης, αλλά με όρους προσωπικής αξιοπρέπειας. Στην άλλη εκδοχή, το κίνητρο είναι ταυτισμένο με τα συμφέροντα του «συστήματος» το οποίο συναποτελούν. Σ’ αυτούς τους γκρίζους καιρούς, οι πρώτοι φεύγουν κάθε μέρα από τη δουλειά τους με την ψυχή μαυρισμένη και το μυαλό γεμάτο από τις τοξίνες του πολιτικού περιβάλλοντος. Οι δεύτεροι κυριολεκτικά τρέφονται και ανθίζουν, αφού όσο πιο πνιγηρό γίνεται το τοπίο, τόσο πιο ισχυρός καθίσταται ο ρόλος -και τα συμφέροντα- που εκπροσωπούν.

Από τα έδρανα της Βουλής στα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά στούντιο οι πατέρες του έθνους σχολιάζουν την επικαιρότητα

Όταν τον περασμένο Μάιο ψηφίστηκε από τους βουλευτές όλων των κομμάτων η άρση του ασυμβιβάστου μεταξύ επαγγελματικής και βουλευτικής ιδιότητας πολλά ήταν τα μέλη του Κοινοβουλίου που έτρεξαν να επωφεληθούν· άλλωστε ένα δεύτερο επάγγελμα συμπληρώνει σημαντικά τα… πενιχρά εισοδήματά τους! Ωστόσο δεν ήταν λίγοι όσοι προέβλεπαν ότι «θα ζήσουμε τραγελαφικές καταστάσεις». Οι εν ενεργεία πολιτικοί, με δικές τους ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, αποτελούν ελληνική παγκόσμια πατέντα, χωρίς προηγούμενο, που μάλλον δικαιώνει τις σκοτεινές προβλέψεις όσων δεν συμφωνούσαν με την άρση του ασυμβιβάστου. Μέχρι στιγμής η κυρία Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής του ΚΚΕ, ο κ. Θ. Πάγκαλος βουλευτής του ΠαΣοΚ και ο κ. Γρηγόρης Ψαριανός, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, εργάζονται ταυτόχρονα και ως ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ενώ ο κ. Βύρων Πολύδωρας από τη Νέα Δημοκρατία και ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης από το ΠαΣοΚ ετοιμάζονται να αρχίσουν τις δικές τους εκπομπές. Μαζί με τον κ. Πάγκαλο είναι και ο κ. Στέφανος Μάνος ο οποίος, όμως, δεν είναι εν ενεργεία βουλευτής. Το μονοπώλιο της εκπροσώπησης του ελληνικού Κοινοβουλίου στην τηλεόραση έχουν μέχρι στιγμής οι βουλευτές του ΛΑΟΣ κκ. Αδωνις Γεωργιάδης και Κυριάκος Βελόπουλος.

* Στο ραδιόφωνο

Βάσει του αναθεωρημένου Συντάγματος οι βουλευτές έχουν πλέον το δικαίωμα να ασκούν το επάγγελμα της αρεσκείας τους. Το επάγγελμα όμως του ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού παρουσιαστή επιτρέπει σε όποιον το ασκεί να διαμορφώνει, στο μέτρο που είναι ικανός, την κοινή γνώμη και να επηρεάζει το κοινό αίσθημα. Εκτός αυτού δεν είναι λίγοι όσοι επισημαίνουν ότι οι βουλευτές με τις δικές τους εκπομπές έχουν μεγαλύτερη προβολή από τους συναδέλφους τους και περισσότερες ευκαιρίες αυτοπροβολής.

Σε ερώτηση κατά πόσον η δουλειά του βουλευτή επηρεάζει τη δουλειά ραδιοφωνικού παραγωγού ο κ. Ψαριανός απάντησε: «Η δουλειά μου στο ραδιόφωνο δεν επηρεάζει τη δουλειά μου ως βουλευτή. Η δουλειά μου είναι το ραδιόφωνο. Το βουλευτικό αξίωμα “είναι λειτούργημα” δεν επηρεάζει τη δουλειά μου». Όπως όμως, τονίζει, συμβαίνει συχνά το αντίστροφο. «Η ενασχόλησή μου στη Βουλή επηρεάζει τη δουλειά μου στο ραδιόφωνο. Προσπαθώ, επειδή είμαι βουλευτής, να είμαι πιο συγκρατημένος και ευγενικός. Δεν αισθάνομαι τόσο ελεύθερος όσο αισθανόμουν προτού γίνω βουλευτής» αναφέρει.

Η πιο εντυπωσιακή εξέλιξη είναι η εμφάνιση της βουλευτού του ΚΚΕ κυρίας Λιάνας Κανέλλη και του βουλευτή του ΠαΣοΚ κ. Θ. Πάγκαλου στον ραδιοφωνικό σταθμό City, ο οποίος μαζί με την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» ανήκουν στην κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου. Η κυρία Κανέλλη παρουσιάζει κάθε ημέρα από Δευτέρα έως Πέμπτη την εκπομπή «Εν τούτω City» από τις 10.00 έως τις 11.00 μαζί με τον δημοσιογράφο κ. Σεραφείμ Κοτρώτσο. Ο κ. Πάγκαλος μαζί με τον κ. Στέφανο Μάνο βγαίνουν στον αέρα κάθε Παρασκευή από τις 10.00 έως τις 12.00. Τα ερωτήματα που γεννώνται είναι γενικά και δεν αφορούν τους δύο συγκεκριμένους βουλευτές: θα διστάσει ένας βουλευτής να πάει κόντρα στα συμφέροντα του εργοδότη του, αν αυτό επιβάλλεται από τη βουλευτική του ιδιότητα; Θα μπορούν οι πολίτες να του έχουν εμπιστοσύνη ότι οποιαδήποτε στάση και αν τηρήσει απέναντι στα συγκεκριμένα συμφέροντα θα έχει γνώμονα το κοινό και όχι το προσωπικό καλό; Μήπως μπαίνοντας στο μισθολόγιο ιδιωτικής επιχείρησης ένας βουλευτής υποβαθμίζει τη βουλευτική του ιδιότητα; Ο κ. Πολύδωρας έχει ήδη δεχθεί πρόταση από τον κ. Κοντομηνά να παρουσιάζει τη δική του εκπομπή στο ραδιόφωνο του Alpha. Έχει δηλώσει ότι θα ήθελε η εκπομπή του να είναι ευέλικτη, με καλεσμένους που θα συζητούν για ιστορικά και επίκαιρα θέματα, αλλά όπως τονίζει δεν θα ασχολείται με τον πολιτικό σχολιασμό και θα είναι πιο ακαδημαϊκές οι προσεγγίσεις του.

* Στην τηλεόραση

Στην τηλεόραση τα πράγματα διαφέρουν. Εδώ οι πολιτικοί με δικές τους εκπομπές ανήκουν αποκλειστικά στο κόμμα του ΛΑΟΣ. Ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης παρουσιάζει καθημερινά στο Τηλεάστυ την εκπομπή «Ελλήνων Εγερσις» και στο BlueSky την εκπομπή «Ελληνική Αγωγή». Οι εκπομπές αυτές αποτελούν πρωτόγνωρο συνδυασμό πολιτικού, κοινωνικού και ιστορικού σχολιασμού και τηλεμάρκετινγκ. Ανάμεσα στην εθνικιστική έξαρση και στην επιστημονική φαντασία οι μονόλογοι του κ. Γεωργιάδη είναι γεμάτοι θεωρίες συνωμοσίας και διαφημιστικά σλόγκαν για τα βιβλία που προωθεί ο οίκος «Γεωργιάδης Books». Σε ερώτημα πώς συνάδει το βουλευτικό αξίωμα με το τηλεμάρκετινγκ ο κ. Γεωργιάδης απάντησε ότι σύμφωνα με τη δική του κοσμοθεωρία «οι βουλευτές θα πρέπει επίσης να εξασκούν και ένα άλλο επάγγελμα για να γνωρίζουν από κοντά και από πρώτο χέρι τα προβλήματα των εργαζομένων». Όσο για την εμπορική πτυχή της δραστηριότητάς του αναφέρει ότι δεν προωθεί μόνο βιβλία των δικών του εκδόσεων αλλά και άλλων εκδοτικών οίκων. Την τακτική του κ. Γεωργιάδη ακολουθεί και ο κ. Βελόπουλος· εμφανίζεται σχεδόν ως μόνιμος καλεσμένος της εκπομπής του Τηλεάστυ «Ελληνιστί».

[Δ. ΓΑΛΑΝΗΣ, Το ΒΗΜΑ, 07/09/2008]

• Είναι μια κοινωνία γενικώς “διαπλεκόμενη” και δεν μπορεί ο απλός άνθρωπος να καταλάβει τι ζητούν όλοι αυτοί που συναναστρέφονται ο ένας τον άλλον, επιδιώκοντας τη δημοσιότητα [ή να προστεθεί ένα ακόμη ποσό στην τσέπη τους;]. Καλά, οι δημοσιογράφοι – είναι ει8δική κατηγορία. Αλλά οι βουλευτές πού τον βρίσκουν το χρόνο να τρέχουν να κάνουν εκπομπές; Δεν θα έπρεπε οι βουλευτές να είναι ανασκουμπωμένοι και να εργάζονται πυρετωδώς μέσα κι έξω από τη Βουλή;