Η Google δήλωσε ότι διακόπτεται η συνεργασία της με τη Yahoo για διαφήμιση σε κοινή πλατφόρμα, ώστε να αποφευχθούν δικαστικές διαμάχες με τις ρυθμιστικές αρχές. Ο Ντέιβιντ Ντρούμοντ, πρώην αντιπρόεδρος της Google σημείωσε ότι «η συμφωνία που δημοσιοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους βρήκε αντίθετους το Αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης για λόγους απιστίας, καθώς και ορισμένους διαφημιστές».

«Επειδή δε θέλαμε να μπούμε σε μία διαδικασία δικαστηρίων, καθώς και να καταστρέψουμε σχέσεις με αξιόλογους συνεργάτες, αποφασίσαμε να διακόψουμε τη συνεργασία», πρόσθεσε ο ίδιος.

Σύμφωνα με το υπουργείο Δικαιοσύνης μία τέτοια συνεργασία θα προκαλούσε το τέλος του διαδικτυακού συναγωνισμού στον τομέα της διαφήμισης, διότι οι δύο αυτές εταιρείες ελέγχουν το 90% της αγοράς.

Η Yahoo υποστήριξε ότι η συμφωνία της με την Google θα οδηγούσε στην αύξηση των κερδών της και οι επενδύσεις θα πραγματοποιούνταν με ταχύτερους ρυθμούς, ενώ θα ισχυροποιούταν η θέση της εταιρείας στο Διαδίκτυο. «Η Yahoo συνεχίζει να πιστεύει στα πλεονεκτήματα αυτής της συνεργασίας και λυπάται που η Google αποφάσισε να ανακαλέσει τη συμφωνία, αντί να την υπερασπιστεί στο δικαστήριο», αναφέρεται σε ανακοίνωση της Yahoo

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AFP

Αντιμονοπωλιακές πιέσεις

Ακυρώνεται το ντιλ Google-Yahoo

ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2008, Web-Only

Υποκύπτοντας στις αντιρρήσεις των ρυθμιστικών αρχών των ΗΠΑ, που ανησυχούσαν για δημιουργία μονοπωλίου στη διαδικτυακή αγορά, η Google ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι αποσύρει το πολυσυζητημένο σχέδιο συνεργασίας με τη Yahoo που είχε ανακοινώσει τον Ιούνιο.

Η τελευταία εξέλιξη καταφέρει ένα ακόμα πλήγμα στη Yahoo, η οποία βασιζόταν στη Google για να αυξήσει τα ετήσια έσοδά της κατά 800 εκατ. δολάρια και να καθησυχάσει τους εξοργισμένους μετόχους τους, μετά την απόφαση της διοίκησης να μην υποκύψει στην πρόταση εξαγοράς από τη Microsoft πριν από ένα εξάμηνο.

Η Google αναδιπλώθηκε όταν το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης την προειδοποίησε ότι θα στρεφόταν κατά της συμφωνίας. «H ρύθμιση αυτή θα στερούσε από του καταναλωτές θα οφέλη του ανταγωνισμού: χαμηλότερες τιμές, καλύτερες υπηρεσίες και μεγαλύτερη καινοτομία» δήλωσε ο αρμόδιος αξιωματούχος στην αντιμονοπωλιακή υπηρεσία του υπουργείου.

Η εταιρεία, από την πλευρά της, έκανε σαφές ότι δεν είναι πρόθυμη να εμπλακεί σε μια χρονοβόρα δικαστική διαμάχη: «Είμαστε φυσικά απογοητευμένοι που αυτή η συμφωνία δεν θα προχωρήσει. Ωστόσο δεν θα αφήσουμε την προοπτική μιας μακρόχρονης δικαστικής μάχης να μας αποσπάσει από την κύρια αποστολή μας» γράφει σε εταιρικό ιστολόγιο ο νομικός σύμβουλος της Google Ντέιβιντ Ντράμοντ.

Η συμφωνία προέβλεπε ότι οι σελίδες αποτελεσμάτων της μηχανής αναζήτησης της Yahoo θα αντλούσαν διαφημίσεις κειμένου από την πλατφόρμα της Google, η οποία κυριαρχεί με μεγάλη διαφορά στην αγορά διαδικτυακών διαφημίσεων.

Οι επικριτές του σχεδίου ανησυχούσαν όχι μόνο για ενδεχόμενες αυξήσεις των τιμών των διαφημίσεων αλλά και για τη χειραγώγηση του ηλεκτρονικού εμπορίου.

Χωρίς τη βοήθεια της Google, η Yahoo ίσως δεχτεί τώρα μεγαλύτερες πιέσεις από τους μετόχους της να ξεκινήσει νέες διαπραγματεύσεις με τη Microsoft, ακόμα και αν το ποσό για την εξαγορά της πέσει κάτω από τα 33 δολάρια ανά μετοχή που της προσφέρονταν τον Μάιο.

Αν και επισήμως η Microsoft δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται για τη Yahoo, στην πραγματικότητα επένδυσε μεγάλα ποσά για να μπλοκάρει τη συνεργασία των ανταγωνιστών της. Όχι μόνο προσέφερε στοιχεία στις ρυθμιστικές αρχές, αλλά έπεισε και τους διαφημιστές να ταχθούν επίσημα κατά της συμφωνίας.

Καταρχήν τα νούμερα, χωρίς κανένα άλλο σχολιασμό, δείχνουν τις τεράστιες διαστάσεις του φαινομένου: σήμερα υπολογίζεται ότι παγκοσμίως υπάρχουν 184 εκατομμύρια blogs, τα οποία διαβάζουν περισσότεροι από 346 εκατομμύρια χρήστες του Διαδικτύου σε 81 διαφορετικές γλώσσες. Μιλάμε δηλαδή για μια τεράστια κοινότητα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, που έχει κατορθώσει να βρει κοινούς κώδικες και να ανταλλάσσει σκέψεις, γνώσεις και ιστορίες καθημερινότητας, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Τechnorati είναι η μεγαλύτερη διαδικτυακή μηχανή εύρεσης blogs, ενώ έχει και τρόπους αξιολόγησης των ιστολογίων, κατάταξής τους ανά θέμα και βέβαια μετρά το πόσο δημοφιλή είναι ανάλογα με τα links που υπάρχουν για το καθένα. Πριν από λίγες ημέρες ολοκλήρωσε μια μεγάλη έρευνα που έκανε σε 66 χώρες και στις πέντε ηπείρους, τη μεγαλύτερη που έχει γίνει μέχρι σήμερα για τον κόσμο των ιστοσελίδων, με τίτλο «Η κατάσταση της παγκόσμιας μπλογκόσφαιρας». Το blogging έχει πάψει να είναι «νέο» φαινόμενο, καθώς όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα της έρευνας, οι περισσότεροι bloggers βρίσκονται στο δεύτερο ή τρίτο (ακόμα και όγδοο) ιστολόγιο που έχουν ανοίξει.

Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το γεγονός ότι σιγά σιγά τα blogs αρχίζουν και γίνονται κερδοφόρα. Δηλαδή, όχι μόνο βγάζουν τα χρήματα που έχουν επενδυθεί για τη δημιουργία τους, αλλά λόγω της μεγάλης δημοφιλίας των ιστολογίων μπορούν σταδιακά να συγκεντρώνουν διαφημίσεις και κάποιοι να ζουν από αυτό. Κάτι που τους κάνει να γίνονται όλο και πιο εφευρετικοί και προκλητικοί, τόσο στα θέματα που επιλέγουν όσο και στον τρόπο γραφής.

ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2008

Ανησυχητικά τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης μελέτης

The Economist

Οι ψηφιακές βάσεις δεδομένων των επιστημονικών περιοδικών έχουν κάνει ευκολότερη τη ζωή για τους επιστήμονες όσο και τους επιστημονικούς συντάκτες. Δεν χρειάζεται πλέον να πηγαινοέρχονται στις βιβλιοθήκες, να ψάχνουν μέσα σε σκονισμένους τόμους και να κάνουν ουρά για το φωτοτυπικό. Με λίγα «κλικ» του ποντικιού μπορούν να φέρουν μπροστά τους τα έγγραφα που επιθυμούν και ίσως και άλλα που δεν γνώριζαν – την «μακριά ουρά» των πληροφοριών που το Διαδίκτυο καθιστά εφικτή.

Ετσι υποτίθεται ότι λειτουργούν τα πράγματα – ή μήπως όχι; Ο Τζέιμς Εβανς, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, αποφάσισε να το ερευνήσει. Το συμπέρασμά του, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Science αυτού του μήνα, είναι ότι συμβαίνει το αντίθετο. Βρήκε ότι όσο περισσότερα επιστημονικά περιοδικά γίνονται προσβάσιμα online, όλο και λιγότερα άρθρα αναφέρονται στις υποσημειώσεις των επιστημονικών ανακοινώσεων που δημοσιεύονται στα περιοδικά αυτά. Επιπλέον, τα άρθρα αυτά που αναφέρονται ως πηγές, τείνουν να έχουν τα ίδια δημοσιευτεί πρόσφατα. Η «μακριά ουρά» πληροφοριών που ακολουθεί τα δημοσιεύματα, όχι μόνο δεν γίνεται μακρύτερη αλλά περιορίζεται.

• Λίστες πηγών

Ο δρ Εβανς βάσισε την ανάλυσή του σε στοιχεία από λίστες πηγών που συγκεντρώθηκαν από την Thomson Scientific (τμήμα της Thomson Reuters). Σε έναν κόσμο όπου οι ερευνητές οφείλουν να δημοσιεύουν ή να παραμένουν στην αφάνεια, οι λίστες αυτές έχουν κρίσιμη σημασία. Καταγράφουν πόσο συχνά έχει αναφερθεί ένα άρθρο ως πηγή από άλλα άρθρα, κι έτσι δίνουν ένα μέτρο της επιρροής του. Η έρευνα του δρος Εβανς καλύπτει 6.000 από τα πιο έγκυρα πανεπιστημιακά έντυπα, μερικά από τα οποία χρονολογούνται από το 1945. Διασταυρώνοντάς τα με μια βάση δεδομένων που αποκαλείται Fulltext Sources Online, μπόρεσε να βρει πότε η καθεμιά από αυτές τις επιστημονικές επιθεωρήσεις έγινε ψηφιακά προσβάσιμη – και κατά πόσο ένα έντυπο είχε αναρτήσει ηλεκτρονικά τα παλαιότερα τεύχη του. Τέλος, αναζήτησε συσχετισμούς ανάμεσα στα δύο αυτά σύνολα.

Εκείνο που ανακάλυψε ήταν ότι, για κάθε επιπλέον έτος προηγούμενων τευχών μιας εφημερίδας προσβάσιμης στο Διαδίκτυο, η μέση ηλικία των άρθρων που αναφέρονται στα δημοσιεύματά της πέφτει κατά ένα μήνα. Διαπίστωσε επίσης μια αύξηση, από τη στιγμή που ένα περιοδικό βρίσκεται στο Διαδίκτυο, του αριθμού των άρθρων που δεν έχουν καμία αναφορά.

• Θα μειωθούν κι άλλο

Εκείνο που προβλέπει είναι ότι, για ένα μέσο επιστημονικό περιοδικό σήμερα, πέντε επιπλέον χρόνια διαθεσιμότητας στο Διαδίκτυο θα προκαλέσουν μια κατακόρυφη πτώση του αριθμού των άρθρων τα οποία παίρνουν μία ή δύο αναφορές – από 600 σε 200 το χρόνο. Αντί λοιπόν να διευρύνει την «ουρά πληροφοριών», η σύγχρονη επιστήμη φαίνεται να εστιάζει σε ένα μικροσκοπικό κομμάτι της.

Το γιατί συμβαίνει αυτό παραμένει ασαφές. Μια εξήγηση μπορεί να είναι ότι η αναφορά εργασιών με τους τίτλους και το όνομα του συγγραφέως τους μόνο, όπως γινόταν στις έντυπες επιστημονικές επιθεωρήσεις, ανάγκαζε τους αναγνώστες να ρίξουν μια βιαστική έστω ματιά σε έργα που δεν σχετίζονταν άμεσα με τα δικά τους – ή ακόμα και ότι η πράξη απλώς της φυλλομέτρησης ενός τόμου μπορούσε να αποκαλύψει απρόσμενους θησαυρούς. Αυτό πιθανόν να οδηγούσε τους ερευνητές να κάνουν ευρύτερες συγκρίσεις και να ενσωματώσουν περισσότερα προγενέστερα αποτελέσματα στις έρευνές τους.

Δεν γνωρίζουμε ακόμα αν αυτή η αλλαγή είναι για καλό ή για κακό. Η ηλεκτρονική αναζήτηση σημαίνει ότι καμιά σχετική επιστημονική εργασία δεν θα μείνει αδιάβαστη, αλλά όταν στενεύεις την έννοια του «σχετικού» κινδυνεύεις να περιορίσεις τη γόνιμη διασταύρωση ιδεών που ενίοτε οδηγεί σε μεγάλα, απρόσμενα βήματα προόδου. Οπως προσφυώς έχει ειπωθεί, ο ειδικός είναι κάποιος που γνωρίζει όλο και περισσότερα για όλο και λιγότερα, έως ότου καταφέρει να γνωρίζει τα πάντα για το τίποτα. Θα ήταν ειρωνεία αν το παγκόσμιο Διαδίκτυο προωθούσε αυτό ακριβώς το είδος επιστημοσύνης. [Η Καθημερινή, 17-08-2008]

Το Διαδίκτυο αύξησε την αναγνωσιμότητα αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον δημοσιογράφο

Του Timothy Egan* / International Herald Tribune

Στην εφημερίδα όπου έπιασα την πρώτη μου δουλειά ως ρεπόρτερ υπάρχουν σ’ έναν τοίχο της εισόδου τα λόγια του Τόμας Τζέφερσον που σε όλους τους Αμερικανούς δημοσιογράφους αρέσει να επαναλαμβάνουν όταν γιορτάζουμε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας: «Αν ήμουν υποχρεωμένος να αποφασίσω αν θα έπρεπε να έχουμε κυβέρνηση χωρίς εφημερίδες ή εφημερίδες χωρίς κυβέρνηση, δεν θα δίσταζα ούτε στιγμή να προτιμήσω το δεύτερο».

Βέβαια, ο Τζέφερσον είχε πει επίσης ότι οι μόνες αξιόπιστες αλήθειες στις εφημερίδες είναι οι μικρές αγγελίες και ότι ήταν πιο ευτυχισμένος όταν δεν διάβαζε εφημερίδες. Οσον αφορά όμως το περίφημο ρητό του, δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι πλέον βαδίζουμε προς το πρώτο σκέλος του διλήμματος που αναφέρει. Και όποιος χαίρεται για την κατάρρευση της βιομηχανίας του Τύπου θα πρέπει να σκεφτεί γιατί ο Τζέφερσον παραμέρισε την απέχθειά του για το δηλητήριο και την ανοησία των εφημερίδων προς χάρη της γενικότερης αρχής ότι οι υγιείς δημοκρατίες χρειάζονται ενημερωμένους πολίτες.

Τον περασμένο Ιούνιο, σχεδόν 1.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν στις αμερικανικές εφημερίδες, ο πιο αιματηρός έως τώρα μήνας μιας χρονιάς στη διάρκεια της οποίας πολλές εφημερίδες αγωνίζονται για την επιβίωσή τους. Πλούσιες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Σαν Φρανσίσκο, δεν μπορούν πλέον να υποστηρίξουν μια επικερδή καθημερινή εφημερίδα. Αρθρογράφοι, ρεπόρτερ, συντάκτες, γελοιογράφοι και φωτογράφοι που ζωντάνεψαν την καθημερινή αφήγηση μιας πόλης ή μιας περιοχής σαρώνονται στο περιθώριο. Ο,τι ξεκίνησε ως συγχώνευση ή εξαγορά πάει να καταλήξει σε κλείσιμο ή χρεοκοπία.

• Οι αναγνώστες αυξάνονται

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο: Ολα αυτά τα κακά νέα έρχονται σε μια εποχή όπου το αναγνωστικό κοινό πολλών εφημερίδων ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερο. Το Ιντερνετ μπορεί να σκοτώνει την εφημερίδα όπως την ξέρουμε, αλλά επιτρέπει σε μερικές εφημερίδες να δεκαπλασιάσουν την αναγνωσιμότητά τους.

Εκείνοι που επιχαίρουν για τον βαρύ τραυματισμό που βιώνουν οι εφημερίδες, λέγοντας ότι τον προκάλεσαν οι ίδιες επειδή ήταν υπερβολικά φιλελεύθερες, υπερβολικά συντηρητικές, υπερβολικά μπανάλ –διαλέγετε και παίρνετε– κάνουν μεγάλο λάθος. Ο κόσμος δεν έχει εγκαταλείψει αυτές τις περίπλοκες και αντιφατικές περιλήψεις της συλλογικής μας ύπαρξης. Ούτε κατά διάνοια.

Αν μετρήσουμε την επιρροή τους καθαρά με βάση τον αριθμό των αναγνωστών τους σε όλες τις μορφές στις οποίες είναι διαθέσιμες, πολλές εφημερίδες ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο επιτυχημένες. Οι ιστοσελίδες των εφημερίδων προσέλκυσαν πάνω από 66 εκατομμύρια αναγνώστες το πρώτο τρίμηνο του 2008 — ένα ρεκόρ και μια αύξηση 12% μέσα σε ένα χρόνο σύμφωνα με την ανάλυση του Nielsen Online. To 40% των χρηστών του Ιντερνετ επισκέπτεται ιστοσελίδες εφημερίδων. Ενας επισκέπτης, βέβαια, είναι κάτι διαφορετικό από έναν αναγνώστη, αλλά το στοιχείο αυτό αποτελεί ένα μέτρο επιλογής.

• Ξεπερασμένο καλούπι

Το Διαδίκτυο είναι το μέλλον. Ομως, επειδή η online διαφήμιση αποτελεί μόνο το 10% των συνολικών διαφημιστικών εσόδων, οι εφημερίδες υφίστανται οικονομική αιμορραγία. Στη σημερινή της μορφή, και ακόμα και στην καλύτερη προοπτική της που μπορούμε να προβλέψουμε, η διαδικτυακή εφημερίδα δεν μπορεί να φέρει αρκετά χρήματα για να διατηρήσει επαρκές δημοσιογραφικό δυναμικό στις μεγάλες εφημερίδες. Υπάρχει κρίση επιχειρηματικού μοντέλου, όπως λένε εδώ και αρκετά χρόνια. Οι μυλόπετρες του καπιταλισμού συντρίβουν ένα ξεπερασμένο καλούπι. Κάτι καινούργιο θα εμφανιστεί, που θα συνδυάζει την έντυπη και την ψηφιακή έκδοση.

Στο μεταξύ, οι ρεπόρτερ των εφημερίδων έχουν έτοιμη τη φωτογραφική τους μηχανή, κουβαλάνε το λάπτοπ τους, πατάνε τα κουμπιά στο κασετόφωνο, ανοίγουν και το σημειωματάριό τους και προσπαθούν φιλότιμα να καλύψουν ένα ρεπορτάζ που τώρα χρειάζεται να παρουσιαστεί σε τρία διαφορετικά «φορμά», αν όχι περισσότερα.

Ποια άλλη εναλλακτική δυνατότητα υπάρχει; Είναι πιθανόν κάποιοι πολιτικά ευαίσθητοι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί να καταλήξουν να έχουν στην ιδιοκτησία τους μια-δυο μεγάλες εθνικές εφημερίδες, και να τις διαχειρίζονται σαν ιδρύματα εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους. Αυτό όμως είναι πολύ περιορισμένη λύση, που θα πάσχει από προβλήματα ελέγχου και ευελιξίας, και δεν πρόκειται να καλύπτει την επικαιρότητα και τις ειδήσεις τοπικού ενδιαφέροντος.

• Χωρίς δημοσιογράφους;

Η άλλη απάντηση είναι «αντίο, και τι έγινε;» Δείτε τα νούμερα που δημοσιεύονται αυτό τον καιρό για τη βιομηχανία αυτοκινήτων, με την Τζένεραλ Μότορς να διολισθαίνει προς τη χρεοκοπία. Επιπλέον, υπάρχει μπόλικο κουτσομπολιό, πολιτικός σχολιασμός και ενίοτε εύστοχες αναλύσεις σε ιστοσελίδες όπως το Drudge Report ή το The Huffington Post – παρότι στηρίζονται στην πλάτη ειδησεογραφικών πρακτορείων και άλλων παραδοσιακών μονάδων συλλογής πληροφοριών. Κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από τώρα, αυτά τα διαδικτυακά περίπτερα θα καταλάβουν ότι δεν μπορούν να παράγουν δημοσιογραφία χωρίς δημοσιογράφους και ότι μια μηχανή ψηφιακής αναζήτησης δεν μπορεί να αντικαταστήσει έναν περίεργο ρεπόρτερ.

Και πόσα χρήματα βγάζουν οι περισσότεροι συνεισφέροντες στο Huffington Post; Απολύτως τίποτα. «Δεν πληρώνουμε, δεν είναι αυτό το οικονομικό μας μοντέλο», όπως έχει πει ο συνιδρυτής του, Κεν Λέρερ. Από τη χαμηλή αμοιβή στη μηδενική αμοιβή – αυτή είναι η Νέα Δημοσιογραφία σε μια επιχείρηση που αποκαλεί τον εαυτό της «διαδικτυακή εφημερίδα». Ναι, κάποιοι από τους ανθρώπους που συνεισφέρουν τα πονήματά τους στην ιστοσελίδα του Huffington Post μπορεί να είναι διατεθειμένοι να δουλεύουν δωρεάν. Αυτό όμως είναι, τουλάχιστον, αντιαμερικανικό.

Πριν από πολλά χρόνια ήμουν μέλος του συνδικάτου χαλυβουργών, και έχω επίσης δουλέψει σε λιμάνια. Αν κάποιος από τους παλιούς συναδέλφους μου άκουγε τώρα ότι ανήκω σε έναν επαγγελματικό κλάδο που ζητάει από τους ανθρώπους να δουλεύουν δωρεάν, θα έβαζε τα γέλια. Και αν συνήθιζε να διαβάζει το Huffington Post, πιθανότατα θα σταματούσε. Η «προοδευτική» ιδεολογία για την οποία τόσο συχνά καυχάται η ψηφιακή εφημερίδα, δεν περιλαμβάνει, φαίνεται, την αρχή της αξιοπρεπούς αμοιβής για τους συντάκτες της. Θα μπορούσε έτσι η δημοσιογραφία να απομείνει στα χέρια μιας ταξιαρχίας γραφιάδων που να «καλύπτουν» τις εναπομένουσες καθημερινές εφημερίδες δουλεύοντας σπίτι με τις πιτζάμες τους, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να συναντηθούν και να πιάσουν κουβέντα μ’ έναν αστυνομικό, ένα συνήγορο υπεράσπισης ή μια απελπισμένη οικογένεια σε καταφύγιο του Ερυθρού Σταυρού μετά από κάποια πυρκαγιά ή πλημμύρα.

• Με στυλ και πνεύμα

Εκείνο που θα ήθελα φέτος, καθώς στην Αμερική διανύουμε άλλη μια προεκλογική εκστρατεία, είναι να ζητήσω από τους αναγνώστες να μη βλέπουν τις εφημερίδες απλώς σαν άλλη μια παράπλευρη απώλεια στον πόλεμο των μπίζνες. Σίγουρα, οι ρεπόρτερ μπορεί ενίοτε να γράφουν ηλιθιότητες και να αφηγούνται βλακώδεις ιστορίες. Αλλά, στις καλύτερες μέρες της, μια εφημερίδα είναι ένα θαύμα στυλ και πνεύματος, με σπουδαίες ειδήσεις σε μονόστηλα και εφήμερες δηλώσεις σε πρωτοσέλιδα, ένα ημερολόγιο των πράξεών μας.

Είναι πιθανόν να αποδείξουμε ότι τελικά δεν συμφωνούμε με την προτίμηση του Τζέφερσον. Πιθανόν ένα έθνος να μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εφημερίδες. Τότε όμως θα είναι μια συνομοσπονδία χοντροκέφαλων. [Η Καθημερινή, 17-08-2008]

• * Ο Τίμοθι Ιγκαν έχει εργαστεί επί 18 χρόνια στους New York Times, πρώτα ως ανταποκριτής της περιοχής Βορειοδυτικού Ειρηνικού και κατόπιν ως οικονομικός ρεπόρτερ.

Αυτή η ιστορία με τους μπλόγκερ του ΠΑΣΟΚ που έγραψε ο massmeeting είναι τελικά ολίγον αστεία. Τι θα πει μπλόγκερ του ΠΑΣΟΚ και του non-ΠΑΣΟΚ; Το ζήτημα είναι ο χώρος του διαδικτύου λειτουργεί σαν μια αχανής αλάνα, χωρίς τοίχους και συρματοπλέγματα, όπου παίζουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι – και όχι μόνον παιδιά. Ο καθένας γράφει ό,τι του κατεβάσει η κούτρα του, κι έχει πάντα ένα λόγο για να δικαιολογήσει τα γραφτά και τις σκέψεις του.

Προσωπικά, δεν μ’ ενδιαφέρει για κανέναν. Κι εγώ γράφω γιατί πριν λίγες μέρες σταμάτησα να δουλεύω μισθωτός και είμαι ένας ελεύθερος επαγγελματίας! Όποιος θέλει ας με διαβάζει. Δεν πρόκειται να καλέσω κανέναν ιδιαιτέρως. Ούτε να στείλω e-mail ούτε να κάνω τα κόλπα [που δεν τα έχω μάθει κιόλας] που κάνουν οι μπλόγκερ για ν’ αποκτήσουν κοινό.

Δεν ανήκω σε καμιά ομάδα, παρέα, συγκρότημα, κ.λπ. Μου έκανε ωστόσο εντύπωση πως όταν ο massmeeting ανήρτησε το περί ου ο λόγος κείμενο, ξαφνικά ανέβηκε… κατηγορία, αφού οι επισκέψεις έγιναν καταιγιστικές. Και τα σχόλια. Μερικά ήταν με νεύρο, αλλά πάντως ευγενικά κι αυτό σημαίνει ότι αυτοί που καταχρηστικά τους λένε “μπλόγκερ του ΠΑΣΟΚ” είναι καλά παιδιά, αλλά έχουν μερικές αυταπάτες. Ότι βοηθάνε τον Γιώργο Παπ. Έχουν ταυτίσει τον Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ και δεν βλέπουν τίποτε άλλο. Δεν τους κατηγορώ. Είναι κι αυτό ένα είδος πολιτικής ενασχόλησης και αφού τους “γεμίζει”, καλά κάνουν. Έχω την εντύπωση όμως ότι σαν να έχουν δημιουργήσει ένα club και συνεννοούνται με δική τους γλώσσα. Θα με ενδιέφερε, ωστόσο, να μάθω πόσο ο [διαδικτυακός] ακτιβισμός βοηθάει το ΠΑΣΟΚ! Τι απήχηση έχει το “μπλογκάρισμά” τους!

Έψαξα και στην ιστοσελίδα του Παπανδρέου και είδα ότι έχουν κι εκεί χώρο για τους μπλόγκερ, αλλά η [τυχαία;] ανθολόγηση που γίνεται από κείμενα των διαφόρων μπλογκ είναι αφελής. Κι εφόσον ο Παπανδρέου έχει μιλήσει πολύ για το ζήτημα αυτό του διαδικτύου θα έπρεπε να έχουν κάνει δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση. Να έχουν καταγράψει τους πάντες που είναι φίλα προσκείμενοι στο ΠΑΣΟΚ και να έχουν μια πιο συχνή παρουσία στην ιστοσελίδα του Παπανδρέου, ο οποίος αμφιβάλλω αν πλέον τη βλέπει ή έχει το χρόνο να γράψει ή ν’ απαντήσει…