RSS

Monthly Archives: Αύγουστος 2008

ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ BLOGGERS…

Πέντε χιλιάδες βιβλία! Μάλιστα, 5.000 βιβλία είχε στο σπίτι του ο συλληφθείς την περασμένη Δευτέρα μπλόγκερ, που απειλούσε με θάνατο τον διευθυντή ειδήσεων του Mega Χρήστο Παναγιωτόπουλο. Το έβλεπαν και δεν το πίστευαν οι άνδρες της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, που μπήκαν στο διαμέρισμά του στα Πατήσια. Ηρεμος, αντέδρασε με ψυχραιμία στη σύλληψη και ζήτησε λίγο χρόνο για να ντυθεί «με ρούχα που δεν προσβάλλουν το δικαστήριο».

*Η καταγγελία για τον μπλόγκερ έγινε πριν από περίπου 40 μέρες. Δεν επρόκειτο για μια απλή περίπτωση συκοφαντικής δυσφήμισης, αλλά για εντελώς εκτροχιασμένες απειλές που λογικά προκαλούσαν ανησυχία. Τα ίχνη του μπλογκ αποκαλύφθηκαν, ο υπεύθυνος βρέθηκε. Ενας σαραντάχρονος, που απασχολείται part time σε διάφορες δουλειές και ζει μόνος. *Και ο λόγος των αποτρόπαιων επιθέσεών του; Οπως είπε ο ίδιος, στράφηκε εναντίον του Χρήστου Παναγιωτόπουλου γιατί θεωρεί ότι «εκπροσωπεί το μεγάλο κεφάλαιο και τους νταβατζήδες και γιατί μέσω των ειδήσεων διαμορφώνει συνειδήσεις». – Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που μια ιστοσελίδα απασχολεί το νόμο. Θυμηθείτε την περίπτωση του καλλιτέχνη Δημήτρη Φωτίου που είχε στήσει τον δικτυακό τόπο dirtyworks-greece.info. Εκεί «υποσχόταν» προσλήψεις στο Δημόσιο. Περί σχολίου επρόκειτο και ειρωνείας απέναντι στα κάθε είδους ρουσφέτια, αλλά κάποιοι το πήραν στα σοβαρά και τον Φεβρουάριο του 2005 ο Φωτίου συνελήφθη για απάτη σε βαθμό κακουργήματος. – Ενάμιση χρόνο αργότερα ήταν η σειρά του Αντώνη Τσιπρόπουλου να περάσει από το κρατητήριο, γιατί φιλοξενούσε στον δικτυακό του κατάλογο περιεχομένων blogme.gr το μπλογκ funEL. Το οποίο μπλογκ σατίριζε τον γνωστό τηλεαστέρα Δημοσθένη Λιακόπουλο, ο οποίος τηλεαστέρας προσεβλήθη. – Ακολούθησαν, φέτος το Φεβρουάριο, η υπόθεση press-gr, με τον δημοσιογράφο Βασίλη Χιώτη να καταγγέλει εκβιασμό (η αστυνομία κατάσχεσε υπολογιστές του Ανδρέα Καψαμπέλη, του ΠΑΣΟΚ Σοφίας Γιαννακά ενάντια στο paronait.blogspot.com για εξύβριση (συνελήφθη ο υπεύθυνος) και του θρακιώτη δημοσιογράφου Γιώργου Καρανίκα ενάντια στα piazza di popolo και blogspot vavatsiklis για συκοφαντική δυσφήμιση. – Επίλογος: Ο μπλόγκερ που συνελήφθη την Δευτέρα, πέρασε τρεις μέρες στη ΓΑΔΑ και την Πέμπτη παρουσιάστηκε στο δικαστήριο. Εκεί ανέπτυξε μεν την κοσμοθεωρία του περί χειραγώγησης της κοινής γνώμης, αλλά εξέφρασε την μεταμέλειά του και ζήτησε συγγνώμη. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 20 μήνες φυλάκιση, με την έφεσή του να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα. Την άσκησε και αφέθηκε ελεύθερος. [ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 31/08/2008]

Κάτι δεν πάει καλά! Πληθαίνουν τα περιστατικά δίωξης των ενασχολούμενων με το διαδίκτυο. Βέβαια, δεν ξέρω ποιο ακριβώς αδίκημα διέπραξε ο «σαραντάχρονος», αλλά αν κατάλαβα είχε απειλήσει -λένε- τον διευθυντή ειδήσεων του Mega. Κι αυτός επειδή φοβήθηκε, κατέφυγε στην Αστυνομία, η οποία και εντόπισε τον blogger, τον παρέπεμψε αρμοδίως και καταδικάστηκε. Όπως γράφει η εφημερίδα, ο «σαραντάχρονος» δικαιολόγησε την πράξη του λέγοντας ότι ο κ. Παναγιωτόπουλος «εκπροσωπεί το μεγάλο κεφάλαιο και τους νταβατζήδες και γιατί μέσω των ειδήσεων διαμορφώνει συνειδήσεις»! Ο άνθρωπος είχε μια «δικαιολογημένη» τοποθέτηση, αλλά φαίνεται αυτό που εκφράζει την κοινωνία είναι πλέον καταδικαστέο… Διότι ουδείς μπορεί ν’ αρνηθεί ότι τα ΜΜΕ διαμορφώνουν συνειδήσεις, ποδηγετούν θελήσεις, διαστρέφουν την αλήθεια και λένε τη δική τους αλήθεια κ.λπ. κ.λπ. Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω κάθε δικαίωμα να κρίνω. Ως πολίτης είμαι αδύναμος. Τη δύναμη την έχουν οι επιχειρηματίες των μέσων μαζικής ενημέρωσης και οι άνθρωποι που είναι εξουσιοδοτημένοι να μεταδίδουν ειδήσεις [αλλά και να «διαμορφώνουν συνειδήσεις»]! Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, θα πρέπει να φοβόμαστε όλοι πλέον, μη τυχόν και γράψουμε κάτι που θα ενοχλήσει τους διάφορους που κρατούν στα χέρια τους… δύναμη! Έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποι της Νέας Δημοκρατίας θέλανε να εξαφανίσουν τους bloggers. Επιζητούν μανιασμένα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να βάλουν φραγμούς σ’ αυτό το ξέσπασμα των ελεύθερων συνειδήσεων που επιτέλους έχουν τη δυνατότητα να γράφουν τις σκέψεις τους και ο καθένας.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 31 Αυγούστου, 2008 in ΜΜΕ

 

Ετικέτες: ,

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΜΕ ΕΓΓΥΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ Ο Θ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

Για κατάρρευση της σκευωρίας εναντίον του έκανε λόγο ο κ. Αναστασιάδης.

Ελεύθερος, με εγγύηση 300.000 ευρώ και τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα και της εμφάνισης μία φορά το μήνα σε αστυνομικό τμήμα, αφέθηκε μετά την απολογία του στον 2ο ειδικό ανακριτή Δημήτρη Οικονόμου, ο κ. Θέμος Αναστασιάδης. Ο Θ. Αναστασιάδης απολογήθηκε για το κακούργημα της παράβασης του νόμου περί προσωπικών δεδομένων, το οποίο αφορά στην επεξεργασία και διακίνηση του DVD της υπόθεσης Ζαχόπουλου. Εξερχόμενος του ανακριτικού γραφείου, ο Θ. Αναστασιάδης δήλωσε: «Όλη αυτή η σκευωρία που παρακολουθούμε επί 10 μήνες και η οποία είχε ως στόχο να πλήξει το Πρώτο Θέμα, κατέρρευσε πανηγυρικά. Καμία καταγγελία δεν επιβεβαιώθηκε, κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε και το μόνο που έμεινε ήταν να τηρήσουν τα προσχήματα για να σωθεί έστω και τυπικά η πολιτική τους αξιοπρέπεια. Αυτή δεν διασώζεται. Όλοι ξέρουμε ποιοι έκαναν την συνωμοσία, όλοι ξέρουμε ότι τα εκδοτικά συμφέροντα την κατηύθυναν. Απέτυχαν πανηγυρικά και μας δίνουν την χαρά και την δύναμη να συνεχίσουμε με την ίδια ορμή,την δουλειά που κάνουμε στο Πρώτο Θέμα». http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πολύ που μας κόφτει αν «απέτυχαν πανηγυρικά» κάποιοι κι αν δικαιώθηκαν κάποιοι άλλοι! Σημασία έχει ότι όλο αυτό το σινάφι παρασέρνει τον κόσμο ν’ ασχολείται μαζί τους κι αυτοί να κάνουν τις «δουλίτσες» τους. Από τότε που ξέσπασε το «σκάνδαλο», όλοι κάτι λένε, κάτι υπονοούν, τίποτε δεν λέγεται ξεκάθαρα, υπαινιγμοί από δω κι από κει, για αποκαλύψεις μιλάει ο ένας κι ο άλλος κι εμείς στεκόμαστε σαν τους τροχονόμους για να καταλάβουμε τι συμβαίνει!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 30 Αυγούστου, 2008 in Πολιτική, Σκάνδαλα

 

Ετικέτες: , ,

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Εκατομμύρια είναι οι γυναίκες στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την International Herald Tribune, που παρακολουθούν φανατικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στα τηλεοπτικά κανάλια, αλλά και από το Διαδίκτυο. Γυναίκες που παρακολουθούν, θέλοντας και μη, πλήθος διαφημίσεων προερχόμενες από τουλάχιστον 100 διαφημιστές, οι οποίοι ξοδεύουν πάνω από ένα δισ. δολάρια ως σπόνσορες για την κάλυψη των Αγώνων του Πεκίνου. Αυτό εξηγεί και την πληθώρα των διαφημίσεων που αφορούν φάρμακα για την οστεοπόρωση ή τη μείωση των κινδύνων του καρκίνου του μαστού. Διαφημίσεις προϊόντων αποτρίχωσης, καλλυντικών, βρεφικών προϊόντων ή ακόμα και του κινηματογραφικού έργου «Mamma Mia». Αναρίθμητες είναι και οι διαφημίσεις κατά τη διάρκεια των Αγώνων με πρωταγωνιστές γυναίκες αθλήτριες όπως η Νάντια Κομανέτσι, η Σόουν Τζόνσον, η Νάστια Λιούκιν και η Ντάρα Τόρες. Το ευρύ γυναικείο κοινό των Ολυμπιακών Αγώνων και η πλημμυρίδα διαφημίσεων για γυναίκες συνιστούν «ανωμαλία» για τα αθλητικά τηλεοπτικά γεγονότα. Τις περισσότερες αθλητικές διοργανώσεις παρακολουθούν συνήθως άνδρες, όπερ σημαίνει ότι η πλειονότητα των διαφημίσεων που προβάλλονται στα διαλείμματα των μεταδόσεων ποδοσφαίρου, μπάσκετ, μπέιζμπολ και χόκεϊ στην Αμερική απευθύνονται σε άνδρες τηλεθεατές.

«Μπορεί να είναι κοινοτοπία, όμως είναι γεγονός ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες καθηλώνουν τους πάντες μπροστά στην τηλεόραση. Δεν πρόκειται απλώς για ένα αθλητικό, αλλά για ένα πολιτιστικό γεγονός», τονίζει ο αντιπρόεδρος του τμήματος αθλητικού μάρκετινγκ του NBC, Σεθ Ουίντερ. Σύμφωνα με τα στοιχεία του καναλιού το 49% των τηλεθεατών των Αγώνων στο NBC είναι γυναίκες ηλικίας 18 ετών και άνω, ενώ οι άνδρες της ίδιας ηλικίας ακολουθούν με 41%. (Το υπόλοιπο αφορά τηλεθεατές από άλλες δημογραφικές ομάδες). Το 50% των τηλεθεατών που παρακολούθησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στο NBC ήταν γυναίκες και το 40% άνδρες. «Οι Ολυμπιακοί υπήρξαν για ένα διάστημα ένα “αντιαθλητικό” αθλητικό γεγονός. Γι’ αυτό και ο μεγάλος αριθμός διαφημίσεων με στόχο τις γυναίκες», υποστηρίζει στέλεχος διαφημιστικής εταιρείας.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες (και οι Χειμερινοί) προσελκύουν ένα εξαιρετικά πολύτιμο κομμάτι του κοινού για τους διαφημιστές: τους ανθρώπους που συνήθως δεν βλέπουν τηλεόραση. Αποτελούν επίσης το ιδανικό τηλεοπτικό περιβάλλον για τους διαφημιστές, καθώς οι τηλεθεατές αυτών των μεγάλων αθλητικών γεγονότων δεν αλλάζουν κανάλι όπως συνήθως. Οι Ολυμπιακοί διαφέρουν από τις υπόλοιπες εκπομπές που παρακολουθούν οι γυναίκες διότι αποτελούν το κατ’ εξοχήν πρόγραμμα για όλη την οικογένεια. «Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό καθώς οι μανάδες αναζητούν προγράμματα που θα μπορέσει να τα παρακολουθήσει όλη η οικογένεια. Οι Ολυμπιακοί θεωρούνται εξόχως εκπαιδευτικό θέαμα, γι’ αυτό και έχουν τέτοια απήχηση στις μητέρες, οι οποίες μπορούν και λένε στα παιδιά τους: Δες πού μπορείς να φτάσεις με τη σκληρή δουλειά», τονίζει στέλεχος διαφημιστικής εταιρείας από τη Νέα Υόρκη. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες οι Αμερικανοί διαφημιστές στοχεύουν πρωτίστως στις γυναίκες. Δεν ξεχνάνε, βεβαίως, και τους κατ’ εξοχήν τηλεθεατές αθλητικών γεγονότων γι’ αυτό και δεν λείπουν και οι διαφημίσεις για αυτοκίνητα, μπίρες και ξυριστικές μηχανές. [Η Καθημερινή, 20-08-2008]

 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Αυγούστου, 2008 in Uncategorized

 

Ετικέτες: ,

Ο ΤΕΝΤ ΚΟΠΕΛ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΒΒC

Με τον παλαίμαχο Αμερικανό δημοσιογράφο Τεντ Κόπελ συζήτησε πρόσφατα ο Λίοναρντ Ντόιλ της βρετανικής «Ιντιπέντεντ».

Ο 68χρονος Κόπελ, ο «γίγαντας του ABC», όπως τον αποκαλεί ο Βρετανός δημοσιογράφος, παρουσίαζε επί 30 χρόνια σ’ αυτό το κανάλι την εκπομπή «Nightline». Μετά την απόλυσή του από το δίκτυο, ασχολείται με την παραγωγή εξαιρετικών ντοκιμαντέρ για το Discovery Channel και, ταυτόχρονα, εμφανίζεται ως πολιτικός αναλυτής στο NPR, το μεγαλύτερο κρατικό ραδιόφωνο των Ηνωμένων Πολιτειών. Τους τελευταίους μήνες συνεργάζεται ως σχολιαστής στο αμερικανικό ειδησεογραφικό τμήμα του BBC (BBC World News America). Είναι παρήγορο, γράφει η βρετανική εφημερίδα, που σε μια τέτοια δύσκολη εποχή βρέθηκε ένας τρόπος να αξιοποιηθεί η σοφία και η πείρα ενός δημοσιογράφου τέτοιου διαμετρήματος.

Ο Κόπελ ανήκει στη φουρνιά των κορυφαίων Αμερικανών «άνκορμεν», οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν βγει από το παιχνίδι. Ενας από τους καλύτερους ήταν ο Πίτερ Τζένινγκς, που δεν ζει πια, ενώ ο Νταν Ράδερ («σκιά του παλιού εαυτού του», σύμφωνα με την «Ιντιπέντεντ») βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με το CBS που τον απέλυσε, και ο Τομ Μπρόκοου επιστρατεύεται από καιρό σε καιρό για να προσδώσει κύρος στο NBC.

Xωρίς πικρία, ο Κόπελ παρατηρεί ότι σήμερα τα μεγάλα κανάλια ενδιαφέρονται «κυρίως για νεαρούς παρουσιαστές και δευτερευόντως για νεαρές παρουσιάστριες», θεωρώντας ότι «το τηλεοπτικό κοινό δεν ενδιαφέρεται ούτε για τα διεθνή θέματα ούτε για τα ουσιαστικά ζητήματα». Επίσης, «επιδιώκουν να απευθυνθούν σε ένα νεανικό κοινό, το οποίο δεν θεωρούν ιδιαίτερα ευφυές».

Ο Κόπελ συγκρίνει το δημοσιογραφικό δυναμικό του BBC με τα συρρικνωμένα διεθνή τμήματα των μεγάλων αμερικανικών δικτύων. «Είναι ευτύχημα που το BBC διαθέτει αναρίθμητους συνεργάτες στον μεγάλο κόσμο και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο επιτακτική η ανάγκη να γνωρίζουμε το τι συμβαίνει στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Ινδία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, όπου ο Οργανισμός έχει τους δικούς του μόνιμους ανταποκριτές».

Ο Κόπελ θα εμφανίζεται στο BBC World News America 12-15 φορές τον χρόνο για να σχολιάζει τα πιο σημαντικά θέματα, ανάμεσά τους και τις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Φιλοδοξεί οι εκπομπές του να είναι «εικονογραφημένα δοκίμια», που θα συνδυάζουν βίντεο και προφορικό λόγο.

Ο Κόπελ γεννήθηκε στη Βρετανία στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από Εβραίους γονείς που είχαν διαφύγει από τη Γερμανία. Το 1953, μόλις έκλεισε τα 14, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στις ΗΠΑ. «Μια που τελείωσα αμερικανικό πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα Αμερικανίδα με την οποία έκανα μπόλικα παιδιά που είναι Αμερικανοί πολίτες και μια που δεν έχω καμία πρόθεση να ζήσω ξανά στο Ηνωμένο Βασίλειο, μπορώ να πω ότι είμαι εντελώς Αμερικανός», λέει. Ας ελπίσουμε, προσθέτει η βρετανική εφημερίδα, ότι οι συμπατριώτες του οι Αμερικανοί θα έχουν την εξυπνάδα να τον ξεχωρίσουν μες στο συνωστισμένο τηλεοπτικό τοπίο και να ακούσουν τα όσα ενδιαφέροντα έχει να τους πει.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Αυγούστου, 2008 in Uncategorized

 

Ετικέτες: ,

ΓΑΛΛΙΚΟ STOP ΣΤΗΝ BABY TV

H tv στον κοσμο

Ρητή απαγόρευση απηύθυνε χθες στα γαλλικά κανάλια η εθνική ραδιοτηλεοπτική αρχή της χώρας, με την οποία απαγορεύεται αυστηρά η μετάδοση οιασδήποτε εκπομπής απευθύνεται σε παιδιά κάτω των τριών ετών. Σε ανακοίνωσή του, το γαλλικό ΕΣΡ τονίζει ότι έλαβε τη συγκεκριμένη απόφαση, προκειμένου να προστατεύσει τα μικρά παιδιά από τις βλαβερές συνέπειες της τηλεόρασης. Η υπουργός Πολιτισμού Κριστίν Αλμπανέλ έκρουσε τον περασμένο Ιούνιο τον κώδωνα του κινδύνου στους γονείς σχετικά με την επικινδυνότητα των παιδικών τηλεοπτικών καναλιών, τα οποία μεταδίδουν 24 ώρες το 24ωρο και 7 ημέρες την εβδομάδα παιδικό πρόγραμμα. Σε πρόσφατη συνέντευξή της η Αλμπανέλ χαρακτήρισε «επικίνδυνα» τα εν λόγω κανάλια και παρότρυνε τους γονείς να μην εγκαταλείπουν τα παιδιά τους για ώρες μπροστά στη μικρή οθόνη.

Η κ. Αλμπανέλ αναφερόταν στους δύο ξένους τηλεοπτικούς σταθμούς που εκπέμπουν το πρόγραμμά τους στη Γαλλία, το Baby First TV και το Baby TV. Στόχος της Ανώτατης Ραδιοτηλεοπτικής Αρχής της Γαλλίας είναι να προλάβει και να εμποδίσει την εξάπλωση του φαινομένου, τη δημιουργία, δηλαδή, από Γάλλους αντίστοιχων αποκλειστικά παιδικών τηλεοπτικών σταθμών. Καθώς επίσης και την ένταξη παιδικών εκπομπών με αποδέκτες τα μικρά παιδιά κάτω των τριών ετών στα ήδη υπάρχοντα γαλλικά κανάλια. Το γαλλικό ΕΣΡ υποχρεώνει επίσης τους παρόχους ξένων καλωδιακών τηλεοπτικών σταθμών που μεταδίδουν παιδικές εκπομπές για παιδιά βρεφικής ηλικίας να αναρτούν το εξής προειδοποιητικό μήνυμα για τους γονείς: «Η τηλεθέαση τηλεοπτικών εκπομπών ενδέχεται να επιβραδύνει την ανάπτυξη των παιδιών κάτω των τριών ετών, ακόμα κι όταν αφορά εκπομπές που απευθύνονται σε παιδιά αυτής της ηλικίας».

Στην ανακοίνωση του γαλλικού ΕΣΡ παρατίθενται και γνώμες ειδικών εμπειρογνωμόνων και γιατρών, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι με την παρακολούθηση τηλεόρασης μειώνεται η ανθρώπινη επαφή και σχέση με άλλους ανθρώπους, η οποία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την υγιή πνευματική ανάπτυξη των παιδιών σε αυτή την ηλικία. «Η τηλοψία εμποδίζει την ανάπτυξη των παιδιών κάτω των τριών ετών και ενέχει σοβαρούς κινδύνους υγείας, όπως ότι ενισχύει την παθητικότητά τους, καθυστερεί τη γλωσσική τους ανάπτυξη, τα καθιστά υπερκινητικά, αυξάνει τις πιθανότητες να παρουσιάσουν προβλήματα με τον ύπνο και τη συγκέντρωση, ενώ συμβάλλει στην ανάπτυξη εξάρτησης από τις οθόνες».

Οταν το Baby First TV και το Baby TV εξέπεμψαν για πρώτη φορά στην Αμερική, έδωσαν το έναυσμα για τη διενέργεια ενός εθνικού διαλόγου για τις βλαβερές συνέπειες της τηλεθέασης. Η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία υποστήριξε ότι τα παιδιά δεν θα πρέπει να βλέπουν καθόλου τηλεόραση. Τα εν λόγω, όπως και άλλα αντίστοιχα κανάλια, υποστήριξαν ότι τα προγράμματα που προσφέρουν είναι ειδικά σχεδιασμένα και απευθύνονται στα παιδιά και στους γονείς τους, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της επικοινωνίας μεταξύ τους. Οι επικριτές, μεταξύ των οποίων και η Γαλλίδα υπουργός Πολιτισμού, υποστηρίζουν ότι οι συγκεκριμένοι «παιδικοί» σταθμοί καταλήγουν να παίζουν τον ρόλο της μπέιμπι σίτερ, απειλώντας σοβαρά την πνευματική υγεία και ανάπτυξη των παιδιών. [Η Καθημερινή, 22-08-2008]

 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Αυγούστου, 2008 in Uncategorized

 

Ετικέτες: ,

ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ;

Ανησυχητικά τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης μελέτης

The Economist

Οι ψηφιακές βάσεις δεδομένων των επιστημονικών περιοδικών έχουν κάνει ευκολότερη τη ζωή για τους επιστήμονες όσο και τους επιστημονικούς συντάκτες. Δεν χρειάζεται πλέον να πηγαινοέρχονται στις βιβλιοθήκες, να ψάχνουν μέσα σε σκονισμένους τόμους και να κάνουν ουρά για το φωτοτυπικό. Με λίγα «κλικ» του ποντικιού μπορούν να φέρουν μπροστά τους τα έγγραφα που επιθυμούν και ίσως και άλλα που δεν γνώριζαν – την «μακριά ουρά» των πληροφοριών που το Διαδίκτυο καθιστά εφικτή.

Ετσι υποτίθεται ότι λειτουργούν τα πράγματα – ή μήπως όχι; Ο Τζέιμς Εβανς, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, αποφάσισε να το ερευνήσει. Το συμπέρασμά του, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Science αυτού του μήνα, είναι ότι συμβαίνει το αντίθετο. Βρήκε ότι όσο περισσότερα επιστημονικά περιοδικά γίνονται προσβάσιμα online, όλο και λιγότερα άρθρα αναφέρονται στις υποσημειώσεις των επιστημονικών ανακοινώσεων που δημοσιεύονται στα περιοδικά αυτά. Επιπλέον, τα άρθρα αυτά που αναφέρονται ως πηγές, τείνουν να έχουν τα ίδια δημοσιευτεί πρόσφατα. Η «μακριά ουρά» πληροφοριών που ακολουθεί τα δημοσιεύματα, όχι μόνο δεν γίνεται μακρύτερη αλλά περιορίζεται.

  • Λίστες πηγών

Ο δρ Εβανς βάσισε την ανάλυσή του σε στοιχεία από λίστες πηγών που συγκεντρώθηκαν από την Thomson Scientific (τμήμα της Thomson Reuters). Σε έναν κόσμο όπου οι ερευνητές οφείλουν να δημοσιεύουν ή να παραμένουν στην αφάνεια, οι λίστες αυτές έχουν κρίσιμη σημασία. Καταγράφουν πόσο συχνά έχει αναφερθεί ένα άρθρο ως πηγή από άλλα άρθρα, κι έτσι δίνουν ένα μέτρο της επιρροής του. Η έρευνα του δρος Εβανς καλύπτει 6.000 από τα πιο έγκυρα πανεπιστημιακά έντυπα, μερικά από τα οποία χρονολογούνται από το 1945. Διασταυρώνοντάς τα με μια βάση δεδομένων που αποκαλείται Fulltext Sources Online, μπόρεσε να βρει πότε η καθεμιά από αυτές τις επιστημονικές επιθεωρήσεις έγινε ψηφιακά προσβάσιμη – και κατά πόσο ένα έντυπο είχε αναρτήσει ηλεκτρονικά τα παλαιότερα τεύχη του. Τέλος, αναζήτησε συσχετισμούς ανάμεσα στα δύο αυτά σύνολα.

Εκείνο που ανακάλυψε ήταν ότι, για κάθε επιπλέον έτος προηγούμενων τευχών μιας εφημερίδας προσβάσιμης στο Διαδίκτυο, η μέση ηλικία των άρθρων που αναφέρονται στα δημοσιεύματά της πέφτει κατά ένα μήνα. Διαπίστωσε επίσης μια αύξηση, από τη στιγμή που ένα περιοδικό βρίσκεται στο Διαδίκτυο, του αριθμού των άρθρων που δεν έχουν καμία αναφορά.

  • Θα μειωθούν κι άλλο

Εκείνο που προβλέπει είναι ότι, για ένα μέσο επιστημονικό περιοδικό σήμερα, πέντε επιπλέον χρόνια διαθεσιμότητας στο Διαδίκτυο θα προκαλέσουν μια κατακόρυφη πτώση του αριθμού των άρθρων τα οποία παίρνουν μία ή δύο αναφορές – από 600 σε 200 το χρόνο. Αντί λοιπόν να διευρύνει την «ουρά πληροφοριών», η σύγχρονη επιστήμη φαίνεται να εστιάζει σε ένα μικροσκοπικό κομμάτι της.

Το γιατί συμβαίνει αυτό παραμένει ασαφές. Μια εξήγηση μπορεί να είναι ότι η αναφορά εργασιών με τους τίτλους και το όνομα του συγγραφέως τους μόνο, όπως γινόταν στις έντυπες επιστημονικές επιθεωρήσεις, ανάγκαζε τους αναγνώστες να ρίξουν μια βιαστική έστω ματιά σε έργα που δεν σχετίζονταν άμεσα με τα δικά τους – ή ακόμα και ότι η πράξη απλώς της φυλλομέτρησης ενός τόμου μπορούσε να αποκαλύψει απρόσμενους θησαυρούς. Αυτό πιθανόν να οδηγούσε τους ερευνητές να κάνουν ευρύτερες συγκρίσεις και να ενσωματώσουν περισσότερα προγενέστερα αποτελέσματα στις έρευνές τους.

Δεν γνωρίζουμε ακόμα αν αυτή η αλλαγή είναι για καλό ή για κακό. Η ηλεκτρονική αναζήτηση σημαίνει ότι καμιά σχετική επιστημονική εργασία δεν θα μείνει αδιάβαστη, αλλά όταν στενεύεις την έννοια του «σχετικού» κινδυνεύεις να περιορίσεις τη γόνιμη διασταύρωση ιδεών που ενίοτε οδηγεί σε μεγάλα, απρόσμενα βήματα προόδου. Οπως προσφυώς έχει ειπωθεί, ο ειδικός είναι κάποιος που γνωρίζει όλο και περισσότερα για όλο και λιγότερα, έως ότου καταφέρει να γνωρίζει τα πάντα για το τίποτα. Θα ήταν ειρωνεία αν το παγκόσμιο Διαδίκτυο προωθούσε αυτό ακριβώς το είδος επιστημοσύνης. [Η Καθημερινή, 17-08-2008]

 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Αυγούστου, 2008 in Uncategorized

 

Ετικέτες: ,

ΑΣ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ «ΧΑΡΤΙΝΕΣ» ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

Το Διαδίκτυο αύξησε την αναγνωσιμότητα αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον δημοσιογράφο

Του Timothy Egan* / International Herald Tribune

Στην εφημερίδα όπου έπιασα την πρώτη μου δουλειά ως ρεπόρτερ υπάρχουν σ’ έναν τοίχο της εισόδου τα λόγια του Τόμας Τζέφερσον που σε όλους τους Αμερικανούς δημοσιογράφους αρέσει να επαναλαμβάνουν όταν γιορτάζουμε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας: «Αν ήμουν υποχρεωμένος να αποφασίσω αν θα έπρεπε να έχουμε κυβέρνηση χωρίς εφημερίδες ή εφημερίδες χωρίς κυβέρνηση, δεν θα δίσταζα ούτε στιγμή να προτιμήσω το δεύτερο».

Βέβαια, ο Τζέφερσον είχε πει επίσης ότι οι μόνες αξιόπιστες αλήθειες στις εφημερίδες είναι οι μικρές αγγελίες και ότι ήταν πιο ευτυχισμένος όταν δεν διάβαζε εφημερίδες. Οσον αφορά όμως το περίφημο ρητό του, δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι πλέον βαδίζουμε προς το πρώτο σκέλος του διλήμματος που αναφέρει. Και όποιος χαίρεται για την κατάρρευση της βιομηχανίας του Τύπου θα πρέπει να σκεφτεί γιατί ο Τζέφερσον παραμέρισε την απέχθειά του για το δηλητήριο και την ανοησία των εφημερίδων προς χάρη της γενικότερης αρχής ότι οι υγιείς δημοκρατίες χρειάζονται ενημερωμένους πολίτες.

Τον περασμένο Ιούνιο, σχεδόν 1.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν στις αμερικανικές εφημερίδες, ο πιο αιματηρός έως τώρα μήνας μιας χρονιάς στη διάρκεια της οποίας πολλές εφημερίδες αγωνίζονται για την επιβίωσή τους. Πλούσιες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Σαν Φρανσίσκο, δεν μπορούν πλέον να υποστηρίξουν μια επικερδή καθημερινή εφημερίδα. Αρθρογράφοι, ρεπόρτερ, συντάκτες, γελοιογράφοι και φωτογράφοι που ζωντάνεψαν την καθημερινή αφήγηση μιας πόλης ή μιας περιοχής σαρώνονται στο περιθώριο. Ο,τι ξεκίνησε ως συγχώνευση ή εξαγορά πάει να καταλήξει σε κλείσιμο ή χρεοκοπία.

  • Οι αναγνώστες αυξάνονται

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο: Ολα αυτά τα κακά νέα έρχονται σε μια εποχή όπου το αναγνωστικό κοινό πολλών εφημερίδων ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερο. Το Ιντερνετ μπορεί να σκοτώνει την εφημερίδα όπως την ξέρουμε, αλλά επιτρέπει σε μερικές εφημερίδες να δεκαπλασιάσουν την αναγνωσιμότητά τους.

Εκείνοι που επιχαίρουν για τον βαρύ τραυματισμό που βιώνουν οι εφημερίδες, λέγοντας ότι τον προκάλεσαν οι ίδιες επειδή ήταν υπερβολικά φιλελεύθερες, υπερβολικά συντηρητικές, υπερβολικά μπανάλ –διαλέγετε και παίρνετε– κάνουν μεγάλο λάθος. Ο κόσμος δεν έχει εγκαταλείψει αυτές τις περίπλοκες και αντιφατικές περιλήψεις της συλλογικής μας ύπαρξης. Ούτε κατά διάνοια.

Αν μετρήσουμε την επιρροή τους καθαρά με βάση τον αριθμό των αναγνωστών τους σε όλες τις μορφές στις οποίες είναι διαθέσιμες, πολλές εφημερίδες ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο επιτυχημένες. Οι ιστοσελίδες των εφημερίδων προσέλκυσαν πάνω από 66 εκατομμύρια αναγνώστες το πρώτο τρίμηνο του 2008 — ένα ρεκόρ και μια αύξηση 12% μέσα σε ένα χρόνο σύμφωνα με την ανάλυση του Nielsen Online. To 40% των χρηστών του Ιντερνετ επισκέπτεται ιστοσελίδες εφημερίδων. Ενας επισκέπτης, βέβαια, είναι κάτι διαφορετικό από έναν αναγνώστη, αλλά το στοιχείο αυτό αποτελεί ένα μέτρο επιλογής.

  • Ξεπερασμένο καλούπι

Το Διαδίκτυο είναι το μέλλον. Ομως, επειδή η online διαφήμιση αποτελεί μόνο το 10% των συνολικών διαφημιστικών εσόδων, οι εφημερίδες υφίστανται οικονομική αιμορραγία. Στη σημερινή της μορφή, και ακόμα και στην καλύτερη προοπτική της που μπορούμε να προβλέψουμε, η διαδικτυακή εφημερίδα δεν μπορεί να φέρει αρκετά χρήματα για να διατηρήσει επαρκές δημοσιογραφικό δυναμικό στις μεγάλες εφημερίδες. Υπάρχει κρίση επιχειρηματικού μοντέλου, όπως λένε εδώ και αρκετά χρόνια. Οι μυλόπετρες του καπιταλισμού συντρίβουν ένα ξεπερασμένο καλούπι. Κάτι καινούργιο θα εμφανιστεί, που θα συνδυάζει την έντυπη και την ψηφιακή έκδοση.

Στο μεταξύ, οι ρεπόρτερ των εφημερίδων έχουν έτοιμη τη φωτογραφική τους μηχανή, κουβαλάνε το λάπτοπ τους, πατάνε τα κουμπιά στο κασετόφωνο, ανοίγουν και το σημειωματάριό τους και προσπαθούν φιλότιμα να καλύψουν ένα ρεπορτάζ που τώρα χρειάζεται να παρουσιαστεί σε τρία διαφορετικά «φορμά», αν όχι περισσότερα.

Ποια άλλη εναλλακτική δυνατότητα υπάρχει; Είναι πιθανόν κάποιοι πολιτικά ευαίσθητοι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί να καταλήξουν να έχουν στην ιδιοκτησία τους μια-δυο μεγάλες εθνικές εφημερίδες, και να τις διαχειρίζονται σαν ιδρύματα εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους. Αυτό όμως είναι πολύ περιορισμένη λύση, που θα πάσχει από προβλήματα ελέγχου και ευελιξίας, και δεν πρόκειται να καλύπτει την επικαιρότητα και τις ειδήσεις τοπικού ενδιαφέροντος.

  • Χωρίς δημοσιογράφους;

Η άλλη απάντηση είναι «αντίο, και τι έγινε;» Δείτε τα νούμερα που δημοσιεύονται αυτό τον καιρό για τη βιομηχανία αυτοκινήτων, με την Τζένεραλ Μότορς να διολισθαίνει προς τη χρεοκοπία. Επιπλέον, υπάρχει μπόλικο κουτσομπολιό, πολιτικός σχολιασμός και ενίοτε εύστοχες αναλύσεις σε ιστοσελίδες όπως το Drudge Report ή το The Huffington Post – παρότι στηρίζονται στην πλάτη ειδησεογραφικών πρακτορείων και άλλων παραδοσιακών μονάδων συλλογής πληροφοριών. Κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από τώρα, αυτά τα διαδικτυακά περίπτερα θα καταλάβουν ότι δεν μπορούν να παράγουν δημοσιογραφία χωρίς δημοσιογράφους και ότι μια μηχανή ψηφιακής αναζήτησης δεν μπορεί να αντικαταστήσει έναν περίεργο ρεπόρτερ.

Και πόσα χρήματα βγάζουν οι περισσότεροι συνεισφέροντες στο Huffington Post; Απολύτως τίποτα. «Δεν πληρώνουμε, δεν είναι αυτό το οικονομικό μας μοντέλο», όπως έχει πει ο συνιδρυτής του, Κεν Λέρερ. Από τη χαμηλή αμοιβή στη μηδενική αμοιβή – αυτή είναι η Νέα Δημοσιογραφία σε μια επιχείρηση που αποκαλεί τον εαυτό της «διαδικτυακή εφημερίδα». Ναι, κάποιοι από τους ανθρώπους που συνεισφέρουν τα πονήματά τους στην ιστοσελίδα του Huffington Post μπορεί να είναι διατεθειμένοι να δουλεύουν δωρεάν. Αυτό όμως είναι, τουλάχιστον, αντιαμερικανικό.

Πριν από πολλά χρόνια ήμουν μέλος του συνδικάτου χαλυβουργών, και έχω επίσης δουλέψει σε λιμάνια. Αν κάποιος από τους παλιούς συναδέλφους μου άκουγε τώρα ότι ανήκω σε έναν επαγγελματικό κλάδο που ζητάει από τους ανθρώπους να δουλεύουν δωρεάν, θα έβαζε τα γέλια. Και αν συνήθιζε να διαβάζει το Huffington Post, πιθανότατα θα σταματούσε. Η «προοδευτική» ιδεολογία για την οποία τόσο συχνά καυχάται η ψηφιακή εφημερίδα, δεν περιλαμβάνει, φαίνεται, την αρχή της αξιοπρεπούς αμοιβής για τους συντάκτες της. Θα μπορούσε έτσι η δημοσιογραφία να απομείνει στα χέρια μιας ταξιαρχίας γραφιάδων που να «καλύπτουν» τις εναπομένουσες καθημερινές εφημερίδες δουλεύοντας σπίτι με τις πιτζάμες τους, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να συναντηθούν και να πιάσουν κουβέντα μ’ έναν αστυνομικό, ένα συνήγορο υπεράσπισης ή μια απελπισμένη οικογένεια σε καταφύγιο του Ερυθρού Σταυρού μετά από κάποια πυρκαγιά ή πλημμύρα.

  • Με στυλ και πνεύμα

Εκείνο που θα ήθελα φέτος, καθώς στην Αμερική διανύουμε άλλη μια προεκλογική εκστρατεία, είναι να ζητήσω από τους αναγνώστες να μη βλέπουν τις εφημερίδες απλώς σαν άλλη μια παράπλευρη απώλεια στον πόλεμο των μπίζνες. Σίγουρα, οι ρεπόρτερ μπορεί ενίοτε να γράφουν ηλιθιότητες και να αφηγούνται βλακώδεις ιστορίες. Αλλά, στις καλύτερες μέρες της, μια εφημερίδα είναι ένα θαύμα στυλ και πνεύματος, με σπουδαίες ειδήσεις σε μονόστηλα και εφήμερες δηλώσεις σε πρωτοσέλιδα, ένα ημερολόγιο των πράξεών μας.

Είναι πιθανόν να αποδείξουμε ότι τελικά δεν συμφωνούμε με την προτίμηση του Τζέφερσον. Πιθανόν ένα έθνος να μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εφημερίδες. Τότε όμως θα είναι μια συνομοσπονδία χοντροκέφαλων. [Η Καθημερινή, 17-08-2008]

  • * Ο Τίμοθι Ιγκαν έχει εργαστεί επί 18 χρόνια στους New York Times, πρώτα ως ανταποκριτής της περιοχής Βορειοδυτικού Ειρηνικού και κατόπιν ως οικονομικός ρεπόρτερ.
 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Αυγούστου, 2008 in Uncategorized

 

Ετικέτες: ,