RSS

Η κατσαρόλα αντεπιτίθεται

07 Οκτ.
  • Tης Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 7 Oκτωβρίου 2010

Στο στάδιο των οντισιόν βρίσκεται το «Μaster Chef» του Mega. Καθώς ακόμα δεν είδαμε τους δασκάλους και τους μαθητές εν δράσει, δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα για το σόου. Πάντως, μέχρι στιγμής αυτή η εκπομπή δεν έχει στημένους καβγάδες, τσιρίδια, αγριοφωνάρες. Οι τρεις κριτές, όλοι τους επιτυχημένοι επαγγελματίες, είναι αυστηροί, όχι όμως προσβλητικοί προς τους παίχτες. Επίσης και οι τρεις είναι τηλεοπτικώς νέα, άφθαρτα πρόσωπα, δεν έχουν γίνει -και ελπίζουμε να μη γίνουν- τηλεστάρ.

Από τους εκατοντάδες αρχικούς υποψήφιους, επιλέγονται 50, ακολουθεί ένα δεύτερο στάδιο απορρίψεων και, τέλος, απομένουν 20 διεκδικητές του τίτλου του μάστερ σεφ, δηλαδή του αρχιμάγειρα.

Πολύ το σασπένς στο πρώτο στάδιο. Δεκάδες οι διαγωνιζόμενοι σε κάθε επεισόδιο και ο καθένας σερβίρει και παρουσιάζει σε έναν πάγκο το πιάτο του που πρέπει να ετοιμαστεί στα γρήγορα, μέσα σε 60 μόνο λεπτά. Απέναντί του, σε ψηλά σκαμπό, κάθονται οι τρεις σεφ, οι τρεις κριτές. Αμίλητοι, ακούνητοι, αγέλαστοι. Ενας ένας δοκιμάζει με το πιρούνι, αλλά το πρόσωπό του παραμένει ανέκφραστο, σαν μάσκα. Κάποιοι υποβάλλουν ερωτήσεις στον παίχτη, π.χ., «λέμε μπριτζόλα ή μπριζόλα;». «Κατεψυγμένο ή φρέσκο το χταπόδι;» Ταυτόχρονα ακούγεται μια επιβλητική μουσική που θα ταίριαζε σε ουέστερν σπαγγέτι. Γκροπλάν στα πρόσωπα, στα τρία τα ανεξιχνίαστα και στο τρίτο το ιδρωμένο, το γεμάτο αγωνία. Τον κοιτάζουν, τους κοιτάζει. Τώρα θα πει το «ναι» ο Λι Βαν Κλιφ ή θα τραβήξει το εξάσφαιρο;

Αν κάποιος εκπρόσωπος της τρόικας έβλεπε την εκπομπή, ίσως να σκεφτόταν ότι μπορούμε να δεχτούμε και άλλες περικοπές, αφού μια μέση ελληνική οικογένεια φαίνεται να τρέφεται με φιλέτο πάπιας, αστακουδάκια, σπαράγγια, γαρίδες, ψαρονέφρι, μπον φιλέ κ.λπ. Ο τηλεθεατής νιώθει σαν να ξεφυλλίζει ένα φιγουρίνι που, αντί για ρούχα, έχει φαγητά, σερβιρισμένα σε πιάτα στρογγυλά, τριγωνικά, τετράγωνα και στολισμένα άλλοτε με κομψή και άλλοτε με πιο χοντροκομμένη επιτήδευση. Αλλα μοιάζουν με παγόδες, άλλα με επιτραπέζια γλυπτά, άλλα με ντιζαϊνάτες βιτρίνες. Με πλαστική κούκλα της βιτρίνας μοιάζει και η Ευγενία Μανωλίδου, η παρουσιάστρια: μια καταδεχτική κυρία που επιθεωρεί το υπηρετικό προσωπικό στην κουζίνα, χωρίς να την αγγίζουν η κρεμμυδίλα, οι ατμοί, ο ιδρώτας και η τσίκνα.

Προσεγμένη η παραγωγή, ενώ η σκηνοθεσία υπηρετεί το εισαγόμενο format, εκτελεί με κέφι αυτή τη συνταγή της παγκόσμιας τηλεοπτικής κουζίνας. Μέχρι στιγμής, κυριαρχεί το ριάλιτι (ή μάλλον κάποια στοιχεία ριάλιτι), ενώ η ίδια η μαγειρική είναι η γαρνιτούρα, το πρόσχημα για το δράμα του «εσύ μένεις/εσύ φεύγεις». Γιατί πώς είναι δυνατόν, μέσα σε 60 λεπτά, κάποιος να αποδείξει ότι είναι καλός μάγειρας. Και πώς κάποιος μπορεί να γίνει «σεφ» και μάλιστα «μάστερ» μέσα σε τρεις μήνες; Πολλοί σπουδαίοι μάγειροι έχουν πίσω τους πολλά χρόνια μαθητείας, ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά κι έχουν κάνει πολύ δρόμο μέχρι να κατακτήσουν το προνόμιο να ετοιμάσουν το κυρίως πιάτο…

 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτωβρίου 7, 2010 in Τηλεόραση & κατσαρόλες

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: