RSS

Αλλο δημοσιογραφία, άλλο ΕΣΗΕΑ

26 Mar
  • Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 25/3/2011

Πάνε χρόνια που έπαψα να έχω την απαίτηση από τους διοικούντες την ΕΣΗΕΑ να τιμήσουν κάποια στιγμή την επωνυμία του σωματείου του οποίου ηγούνται και να προσφέρουν κάτι το ουσιαστικό στην έντυπη δημοσιογραφία. Για την ακρίβεια, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν η εισβολή της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης ανέτρεψε τα πάντα στον χώρο της ενημέρωσης, αλλά οι διοικούντες το σωματείο των επαγγελματιών δημοσιογράφων παρέμειναν άβουλοι και ανίσχυροι θεατές μιας εξέλιξης της οποίας τη σοβαρότητα δεν ήταν σε θέση να διαβλέψουν. Είδαν το… τυρί, τις πολλές νέες θέσεις εργασίας, αλλά δεν είδαν τη… φάκα, τις δύσκολες μέρες που έρχονταν για τις εφημερίδες.
Δεν είναι ανεξήγητο που βρέθηκαν απροετοίμαστοι και ανήμποροι ν’ αντιδράσουν. Διαχρονικά και μ’ ένα ολιγόχρονο μόλις διάλειμμα, οι τύχες της ΕΣΗΕΑ καθορίζονταν από ένα συντηρητικό μπλοκ δυνάμεων που συνέθεταν οι εργαζόμενοι στα κρατικά μέσα ενημέρωσης (και άρα ελεγχόμενοι στην πλειονότητά τους από την κυβέρνηση) και οι συνταξιούχοι, που φυσικά άλλα συμφέροντα και ενδιαφέροντα είχαν από τους εν ενεργεία δημοσιογράφους. Και μόνο το γεγονός ότι οι αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις λαμβάνονταν (και εξακολουθούν να λαμβάνονται) από εκείνους που δεν θ’ απεργούν αποδεικνύει το επίπεδο της συνδικαλιστικής δραστηριότητας που υποτίθεται ότι ασκούσε και ασκεί η ΕΣΗΕΑ.

Αυτά ως προς τις θεσμικές αναπηρίες. Αλλά, δυστυχώς, δεν ήταν μόνο αυτές. Δίπλα στην έλλειψη διορατικότητας για όσα επέρχονταν ή την αδυναμία σοβαρής ενασχόλησης με τα προβλήματα που χαρακτηρίζουν τους εκάστοτε διοικήσαντες την ΕΣΗΕΑ, ούτε καν την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία του επαγγέλματος δεν αποδείχθηκαν ικανοί να προστατεύσουν. Ειρωνευόμαστε και καταγγέλλουμε τις κυβερνήσεις επειδή δεν γνωρίζουν πόσους δημοσίους υπαλλήλους απασχολούν και την ίδια ώρα το επαγγελματικό σωματείο των δημοσιογράφων δεν είναι σε θέση να ελέγξει τα μερικά χιλιάδες μέλη του για το πόσες δουλειές κάνουν, για λογαριασμό ποιων τις κάνουν, αν πρόκειται για εργασία ή για αργομισθία και τι είδους αμοιβές και ανταμοιβές εισπράττουν.

Αλλά αυτά ως προς το χθες και τη διαχρονικά προβληματική συνδικαλιστική εκπροσώπηση των δημοσιογράφων. Δυστυχώς, το σήμερα είναι κατά πολύ χειρότερο. Για την ακρίβεια, δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερο, μια και τα μέσα ενημέρωσης, και πρωτίστως οι εφημερίδες, δίνουν αγώνα επιβίωσης. Και τον δίνουν μέσα στις χειρότερες δυνατές συνθήκες.

Πρώτη αιτία, η παγκόσμια κρίση στα ΜΜΕ, που ξεκίνησε με την επέκταση των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης και διευρύνεται με την αξιοποίηση του διαδικτύου στον τομέα της ενημέρωσης.

Δεύτερη αιτία, η οικονομική κρίση που μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών και περιορίζει δραματικά τη διαφημιστική δαπάνη.

Και τρίτη αιτία, η ύπαρξη μιας συνδικαλιστικής εκπροσώπησης που ή υπηρετώντας πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες ή λόγω ανικανότητας ή ακόμη και βλακείας προωθεί λογικές και υιοθετεί πρακτικές οι οποίες επιτείνουν τα προβλήματα και προκαλούν αδιέξοδα.

Σε περιόδους σαν τις σημερινές εκείνο που για κάθε υπεύθυνο συνδικαλιστή οφείλει να προέχει είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας ή -στη χειρότερη περίπτωση- η μικρότερη δυνατή μείωσή τους. Ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι ένας υπεύθυνος και σοβαρός διάλογος με τους εργαζόμενους και την ιδιοκτησία κάθε μέσου ενημέρωσης χωριστά. Αλλά μια τέτοια διαδικασία προϋποθέτει συνδικαλιστές που αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα του προβλήματος, κατανοούν τις παραμέτρους του, είναι διατεθειμένοι να σηκώσουν το βάρος των ευθυνών που τους αναλογούν και δεν καταφεύγουν στα εύκολα συνδικαλιστικά «σωσίβια» απεργιών και στάσεων εργασίας, που διογκώνουν τα προβλήματα αντί να τα λύνουν. Χρειαζόμαστε συνδικαλιστές αποφασισμένους να προστατεύσουν τον κλάδο και όχι να καταφεύγουν σε συνδικαλιστικά άλλοθι και σε πρακτικές καθαρά κομματικής ή πολιτικής σκοπιμότητας.

Κοντολογίς, χρειαζόμαστε διαφορετική συνδικαλιστική ηγεσία, στην οποία αυτονόητα δεν μπορούν να έχουν θέση συνταξιούχοι που αναζητούν κάτι για να σκοτώνουν την ανία τους, κρατικοδίαιτοι που πασχίζουν για την προστασία των «κεκτημένων» τους, κομματικοί εγκάθετοι που ενδιαφέρονται για την προώθηση της κομματικής γραμμής και μόνο και διάφοροι δήθεν «επαναστάτες» που αναζητούν απεγνωσμένα κάποια εύσημα διάκρισης σ’ έναν κλάδο που δεν έχει αντιληφθεί διαφορετικά την παρουσία τους.

Πιο απλά, χρειαζόμαστε σοβαρούς ανθρώπους που ν’ αγαπάνε τη δημοσιογραφία και ν’ αγωνιούν για το μέλλον της. Γιατί αυτό είναι που κρίνεται σήμερα.

 
Σχολιάστε

Posted by στο Μαρτίου 26, 2011 in Δημοσιογραφία, ΕΣΗΕΑ

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: