RSS

Category Archives: Βότσης Γιώργος

Γιώργος Βότσης: «Ουδέποτε υπήρξα κρατικοδίαιτος, τρωκτικό μυστικών κονδυλίων, πολυθεσιτικό λαμόγιο και χανουμάκι της εξουσίας…»

Δεν έχω καμιά όρεξη να τα βάλω με τον Βότση, όχι γιατί τον φοβάμαι, αλλά αυτός έχει την εφημερίδα [του] και μπορεί να έχει τον τελευταίο λόγο. Ούτε γνωρίζω ποιοι είναι εκείνοι οι δημοσιογράφοι με τους οποίους έχει ανοίξει πόλεμο. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι το ύφος του κειμένου του είναι αχαρακτήριστο. Όποιος και να είναι, όποιες περγαμηνές και να έχει, ΔΕΝ επιτρέπεται να απευθύνεται με αήθεις χαρακτηρισμούς εναντίον εργαζομένων -είτε δημοσιογράφοι είναι αυτοί είτε σκουπιδιάρηδες. Δηλαδή, όποιοι δουλεύουν στα γραφεία Τύπου υπουργείων ή στα κανάλια της ΕΡΤ ή σε άλλους δημόσιους οργανισμούς, ως «κρατικοδίαιτοι», είναι καταδικαστέοι; Τι φασιστική λογική είναι αυτή;

Από τον κύριο Βότση δεν θα περιμέναμε ένα κείμενο όπως αυτό:

«…Μια σύσταση μόνο στους θρασύδειλους ανωνυμογράφους: Να βάζουν αλεύρι στη γλώσσα τους, όταν χαρακτηρίζουν (αφελώς, αφού στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί) «διατεταγμένη» τη δουλειά ενός δημοσιογράφου, που επί μισόν αιώνα ουδέποτε υπήρξε κρατικοδίαιτος, τρωκτικό μυστικών κονδυλίων, πολυθεσιτικό λαμόγιο και χανουμάκι της εξουσίας…»

Δεν μου πέφτει λόγος, διότι δεν εργάζομαι στο δημόσιο, ούτε υπήρξα ετούτο ή εκείνο. Αλλά, βλέποντας τα πράγματα από μακριά, αδυνατώ να κατανοήσω το ύφος του Βότση. Αφού έχει το θάρρος να μιλάει ελεύθερα, γιατί δεν κατονομάζει για να ξέρουμε πού αναφέρεται; Δεν μπορεί να γράφει έτσι αορίστως ένας έμπειρος δημοσιογράφος! Εκτός κι αν πιστεύει ότι έτσι πρέπει να παραδίδονται τα μαθήματα στους νεότερους…

 
1 σχόλιο

Posted by στο 21 Νοεμβρίου, 2008 in Βότσης Γιώργος, Γ.Γ. Τύπου

 

Ετικέτες:

Για τους δημοσιογράφους της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης

Στην «πρωτοφανή και διατετεγμένη παρέμβαση του Γ. Βότση σε βάρος της δουλειάς των 150 δημοσιογράφων που εργάζονται στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας», αναφέρεται ανακοίνωση-καταγγελία της συνέλευσης των δημοσιογράφων της ΓΓΕ και ΓΓΕ, εξ αφορμής άρθρου του Γ. Βότση με τίτλο «Δημοσιογραφία και συντεχνιακός καθεστωτισμός» («Ε», 17.11.2008)
«Γράφει εσκεμμένα ανακρίβειες -τονίζεται στην ανακοίνωση- και μόνο την υπόθεση της ενημέρωσης δεν υπηρετεί. Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας, καταγγέλλουμε τις αλλεπάλληλες προσπάθειες του συγκεκριμένου μέλους της ΕΣΗΕΑ, που άλλοτε από ιδιωτικά κανάλια, άλλοτε από την κρατική τηλεόραση, και τώρα από τις στήλες της «Ελευθεροτυπίας», ταυτίζεται με «Μίχιες» επιδιώξεις, και όσους επιθυμούν τη χειραγώγηση της ενημέρωσης και την υπαγόρευση επιλογών και λύσεων στα εθνικά μας θέματα».

Και καταλήγει: «Δεν θα επιτρέψουμε στον καθένα να αμφισβητεί την επαγγελματική μας υπόσταση, τα εργασιακά και συντακτικά μας δικαιώματα, την τιμή και την υπόληψή μας και να κάνει κατευθυνόμενα παιχνίδια στην πλάτη μας».

Η απάντηση του Γιώργου Βότση:

Αν ήθελαν να αποδείξουν ότι είναι επαγγελματίες γραφιάδες, τα κατάφεραν μια χαρά οι συντάκτες αυτής της ασυνάρτητης αρλουμπολογίας, που την παρουσιάζουν μάλιστα σαν «συλλογική» και «ομόφωνη». Αυτοχαρακτηρίζονται με τις αθλιότητές τους, τόσο, που να περιττεύει κάθε απάντηση.

Μια σύσταση μόνο στους θρασύδειλους ανωνυμογράφους: Να βάζουν αλεύρι στη γλώσσα τους, όταν χαρακτηρίζουν (αφελώς, αφού στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί) «διατεταγμένη» τη δουλειά ενός δημοσιογράφου, που επί μισόν αιώνα ουδέποτε υπήρξε κρατικοδίαιτος, τρωκτικό μυστικών κονδυλίων, πολυθεσιτικό λαμόγιο και χανουμάκι της εξουσίας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/11/2008
 

Ετικέτες: ,

Δημοσιογραφία και συντεχνιακός καθεστωτισμός

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ

Δανείζομαι τον όρο «συντεχνιακός καθεστωτισμός» από το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Αλέκου Παπαδόπουλου «Τα βήματα του Εστερναχ», που μόλις κυκλοφόρησε. Κατ’ εξοχήν πολέμιος της δημοκοπίας και του λαϊκισμού, ο Ηπειρώτης πολιτικός, κατ’ επανάληψη υπουργός του ΠΑΣΟΚ με εύσημα και από άλλους πολιτικούς χώρους, καταθέτει σ’ αυτό τον προβληματισμό του και αναπτύσσει τολμηρά τις προτάσεις του για μια «ανανεωμένη και σύγχρονη Ελλάδα» -μετά το 2010.Λέει κάπου: «Η πελατειακή και εκμαυλιστική φύση του πολιτικού συστήματος για δεκαετίες ολόκληρες διαμόρφωσε τις κρατικές δομές και λειτουργίες, με στόχο όχι την άσκηση πολιτικών προς όφελος του κοινωνικού συνόλου αλλά την ικανοποίηση συντεχνιακών αιτημάτων (…) το πλήθος των συμφερόντων, που συνωστίζονται σε κάθε τομέα πολιτικής, από το πιο μεγάλο ώς το πιο ασήμαντο, αυτή η μοναδική «δημοκρατικότητα» της αδράνειας και του ρουσφετιού, που χαρακτηρίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι ίσως ο πρώτος παράγοντας που δυσκολεύει περισσότερο από κάθε άλλον το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα του μέλλοντος…».

Για να ενισχύσω την επιχειρηματολογία του συγγραφέα θα παραθέσω δύο πρόσφατα δείγματα συντεχνιακής συνδικαλιστικής πρακτικής στον χώρο της δημοσιογραφίας, όπου ο εκμαυλισμός κυριαρχεί και τα «αθέμιτα προνόμια» δίνουν και παίρνουν. Δείγματα, που θα συνιστούν όλο και μεγαλύτερη κοινωνική πρόκληση όσο θα βαθαίνει η οικονομική κρίση και θα σπρώχνονται στο κοινωνικό περιθώριο στρατιές ανέργων.

Σε συνθήκες πλήρους ανατροπής των εργασιακών σχέσεων, με το οκτάωρο του Σικάγου να αποτελεί ήδη παρελθόν και τα 700 ευρώ του μηνιάτικου όλο και πιο αμφίβολα για προσοντούχους νέους, είναι αδιανόητο η συνδικαλιστική ηγεσία των δημοσιογράφων να συγκαλύπτει και ενθαρρύνει πολυθεσίες και αργομισθίες.

Με τις πέτρες θα μας πάρουν, τελικά. Και καλά θα κάνουν…

Την περασμένη Πέμπτη ο υπερυπουργός Πρ. Παυλόπουλος δέχθηκε τη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ για επείγοντα θέματα. Το πιο «καυτό», που έχει ήδη προκαλέσει, ευλόγως, πολυήμερο απεργιακό αναβρασμό, είναι η ιδιωτικοποίηση των δημοτικών ραδιοσταθμών με τη μετατροπή τους σε ανώνυμες εταιρείες. Οι απασχολούμενοι σ’ αυτούς δημοσιογράφοι, που απειλούνται να απολυθούν αν δεν δεχθούν να γίνουν δημοτικοί υπάλληλοι, καταγγέλλουν την επιχειρούμενη εμπορευματοποίηση της ενημέρωσης και από τη δημοτική ραδιοφωνία, η οποία -όπως ορθώς υποστηρίζουν- δεν είναι δυνατόν να λειτουργεί με όρους εμπορικής ανταγωνιστικότητας με στόχο την κερδοσκοπία.

Καλοπροαίρετος ο Πρ. Παυλόπουλος, δέχθηκε να «παγώσει» ο σχετικός «νόμος Ρουσόπουλου» και να μην αλλάξουν οι εργασιακές σχέσεις των δημοσιογράφων για περίπου έναν χρόνο (ώς τα τέλη του 2009). Αυτό που ενδεχομένως δεν γνωρίζει ο υπουργός, αφού ούτε οι απεργοί το προβάλλουν στα ψηφίσματά τους, κακώς – κάκιστα, ούτε, βεβαίως, το έθιξε η πολλαπλώς υπόλογη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, είναι ότι έτσι παρατείνεται και μια αθλιότητα: Οι δημοτικοί ραδιοσταθμοί παρέχουν θαλπωρή και σε αργόσχολους, αργόμισθους και πολυθεσίτες, αφού οι δήμοι κυριαρχούνται -κατά τον ειδήμονα Αλέκο Παπαδόπουλο- από «ιδιοτελή κυνισμό» και κάθε δημοτική παράταξη, απλοελληνικά, βολεύει τους δικούς της…

Ο διευθυντής του «Αθήνα 9,84» Γ. Πολίτης παρουσίασε εσχάτως στη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ το μισθολόγιο του οικονομικά χρεοκοπημένου ραδιοσταθμού με… 218(!) μισθοδοτουμένους, ζωή να ‘χουν. Και ζήτησε να του επιτρέψει η συνδικαλιστική οργάνωση να διώξει τους αργόμισθους και τους με πολλαπλή απασχόληση (ανάμεσά τους και αστέρες της τηλοψίας) μπας και διασωθούν οι πραγματικοί βιοπαλαιστές.

Την απάντηση φέρεται να έδωσε αποσβολωτικά ο α’ αντιπρόεδρος Δ. Τσαλαπάτης: Η ΕΣΗΕΑ δεν είναι δυνατόν να συναινέσει σε απολύσεις δημοσιογράφων!

Θυμίζω ότι ο ίδιος προ τριετίας στο Ζάππειο υποστήριξε με πάθος το δικαίωμα των δημοσιογράφων στην… απασχόληση (στην πολυθεσία εννοούμε) όταν ο Θ. Ρουσόπουλος εξήγγειλε πομπωδώς κάθαρση και διαφάνεια και διαβεβαίωνε ότι μόνο μία επαγγελματική απασχόληση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα μπορεί να έχει κάθε δημοσιογράφος. Οχι, βεβαίως, ότι το εφάρμοσε. Αντιθέτως, πρόσθεσε τους «γαλάζιους» στους «πράσινους» πολυθεσίτες, χωρίς αυτό να τον ωφελήσει τελικά στην προσωπική του περιπέτεια, καθ’ ότι ον δίποδον και αχάριστον ο άνθρωπος…

Δεν ξέρω αν ο ίδιος ή ποιος άλλος από το δικομματικό προεδρείο τις ΕΣΗΕΑ ανέπτυξε στον υπουργό το άλλο αίτημα – και δεύτερο χαρακτηριστικό δείγμα συντεχνιακής νοοτροπίας. Με στόμφο, που ήταν για γέλια, αν δεν προκαλούσε θλίψη:

Ότι οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στις Γενικές Γραμματείες Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, με τη βοήθεια της ΕΣΗΕΑ, θα συνεχίσουν να αντιδρούν αγωνιστικά στην επιχειρούμενη χειραγώγηση της ενημέρωσης με τη συρρίκνωση των θέσεων εργασίας και την υποκατάστασή τους «από ιεραρχικά εξαρτώμενους δημοσίους υπαλλήλους». Και ότι -όπως τονίζεται και στη σχετική ανακοίνωση- «σε μια εποχή που διακυβεύονται υψηλής σημασίας εθνικά συμφέροντα (…) η εσωτερική και εξωτερική ενημέρωση για τα κρίσιμα εθνικά θέματα επιχειρείται να παραδοθεί όχι στους γνώστες του αντικειμένου, δημοσιογράφους, αλλά σε δημοσίους υπαλλήλους…».

Χαμογελαστός ο Πρ. Παυλόπουλος τους έκοψε απότομα τον βήχα κάπως έτσι:

«Σιγά, ρε παιδιά, μεταξύ μας είμαστε. Μια τάξη πάμε να βάλουμε για να λειτουργούμε στοιχειωδώς αξιοκρατικά. Με τα εθνικά θέματα να ασχολούνται ειδικοί μελετητές. Κι όσοι υπηρετούν στις πρεσβείες μας ή υποδέχονται εδώ ξένους δημοσιογράφους να ψελλίζουν τουλάχιστον δυο-τρεις λέξεις αγγλικά…».

Δεν τους είπε ορθά-κοφτά ότι δεν είναι δουλειά δημοσιογραφική η απασχόληση στην πρώην Γεν. Γραμματεία Τύπου, που ανδρώθηκε επί χούντας και παραμένει έκτοτε προπαγανδιστικός μηχανισμός κάθε κυβέρνησης. Ούτε βεβαίως στα γραφεία Τύπου. Για θέσεις υπαλληλικές πρόκειται. Για την εξαγορά και τον εκμαυλισμό των δημοσιογράφων από τις κυβερνήσεις. Και για σταθερή εκλογική βάση, ώστε ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός να συντηρεί και αναπαράγει διαχρονικά τη συντεχνιακή μούχλα.

Για μόνιμο αλισβερίσι μιλάμε. Που μετατρέπει μαζικά τους δημοσιογράφους σε καλοταϊσμένους ευνούχους και τη δημοσιογραφία σε αυλητρίδα της εξουσίας -γυμνή και έκθετη στα μάτια της κοινωνίας…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 17/11/2008
 

Ετικέτες: