RSS

Category Archives: ΜΜΕ

Χρέη, ζημιές, απολύσεις, πτώση των πωλήσεων στα ΜΜΕ

Νταρζάνου Α.
Η ΑΥΓΗ: 07/04/2011

Χρεωμένα μέχρι τον λαιμό τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας στη χώρα μας, αντανακλούν την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και φαίνεται δύσκολο να καταφέρουν να βγουν από τη δίνη του χρέους τους. Οι πολυδάπανες επιλογές της περιόδου των παχέων αγελάδων δημιούργησαν μια «φούσκα» με υψηλές υποχρεώσεις, στις οποίες πλέον φαίνεται αδύνατον να αντεπεξέλθουν.

* Ξεπερνούν το 1,2 δισ. ευρώ τα χρέη των εισηγμένων εταιρειών ΜΜΕ * Ζημιές για όλες τις εταιρείες * Εκτός αγοράς εργασίας 740 εργαζόμενοι στα ΜΜΕ το 2010 μόνο σε 8 εισηγμένες εταιρείες

Οι υποχρεώσεις τους, κυρίως στις τράπεζες, ξεπερνούν τον ετήσιο κύκλο εργασιών τους και υπολογίζεται ότι αγγίζουν το 1,2 δισ. ευρώ και μόνο των εισηγμένων, εάν συνυπολογιστούν και τα χρέη του Alter, ο οποίος δεν έχει εκδώσει ακόμη οικονομικά αποτελέσματα για το 2010. Ακόμα και η μείωση των χρεών που παρουσιάζουν εταιρείες όπως ο «Πήγασος» και η «Καθημερινή» δεν προκύπτει από αναπτυξιακή επένδυση, αλλά κατά κύριο λόγο από εκποίηση περιουσιακών στοιχείων: ο «Πήγασος» πώλησε τη συμμετοχή του στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», ενώ η «Καθημερινή» πώλησε ένα πλοίο από τον στόλο της. Να σημειωθεί ότι εκτός ταμπλό Χρηματιστηρίου βρίσκονται ήδη από πέρυσι οι Εκδόσεις Λυμπέρη και η ΙΜΑΚΟ.

Η οικονομική κατάσταση επιδεινώθηκε το 2010, καθώς ο κύκλος εργασιών μειώθηκε συνολικά κατά 190 εκατ. ευρώ σε σχέση με πέρυσι -που ήταν επίσης μειωμένος- και πάλι χωρίς να υπολογίζεται το ALTER. Η κάμψη των πωλήσεων ξεπερνάει το 21% στο σύνολο της αγοράς των εισηγμένων ΜΜΕ.

Την ίδια ώρα, η μείωση του αριθμού του απασχολούμενου προσωπικού, ως κίνηση «εξυγίανσης», δεν φαίνεται να αποδίδει τα αναμενόμενα για τους θιασώτες της. Μόνο οι 8 εισηγμένες εταιρείες ΜΜΕ παρουσιάζουν μείωση προσωπικού κατά 741 άτομα μέσα σε ένα χρόνο. Στο σύνολο των ΜΜΕ, η έξοδος από την αγορά εργασίας, λόγω είτε απολύσεων είτε συνταξιοδότησης, υπολογίζεται τουλάχιστον διπλάσια, μέσα σε ένα χρόνο.

«Τηλέτυπος» (Mega): Οι συνολικές υποχρεώσεις του Mega πλησιάζουν τα 200 εκατ. ευρώ το 2010, έναντι 178 εκατ. ευρώ πέρυσι – μείωση 12%. Ο τζίρος κυρίως από διαφημίσεις έχει μειωθεί κατά 19,5% και ανέρχεται στα 112,1 εκατ. ευρώ έναντι 139,3 εκατ. ευρώ το 2009. Στον Όμιλο εργάζονται 628 άτομα έναντι 644 το 2009 (-16).

ΔΟΛ («Βήμα», «Νέα», «Εξέδρα», «Vita», «Marie Claire» κ.ά., συμμετοχές σε Mega, Iris, Βήμα FM, «Αγγελιοφόρος» κ.λπ.): Οι συνολικές υποχρεώσεις αυξήθηκαν κατά 16,4%, με αποτέλεσμα το χρέος να αγγίζει πλέον τα 223,9 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία διεύρυνε τις ζημίες της από 18,8 εκατ. ευρώ σε 47 εκατ. ευρώ το 2010, ενώ μείωσε το προσωπικό της κατά 49 άτομα.

«Πήγασος» Εκδοτική («Έθνος», «Ημερησία», «Goal News», «Elle», «Max», «Psychologies», «Astra» κ.ά.) Οι υποχρεώσεις της «Πήγασος» αυξήθηκαν σε 202,4 εκατ. ευρώ. Η μείωση των συνολικών της χρεών κατά 14% αποδίδεται και στην πώληση του μεριδίου 70% της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» τον περασμένο Μάιο, έναντι 21 εκατ. ευρώ. Στον ίδιο λόγο αποδίδεται εν μέρει και η κάμψη των πωλήσεων κατά 28%. Στον Όμιλο εργάζονται 1.227 άτομα το 2010, έναντι 1.608 το 2009, εξαιτίας και της αποχώρησης των εργαζομένων του «Πρώτου Θέματος».

«Καθημερινή» (επίσης Μελωδία, «International Herald Tribune): Περιόρισε τις υποχρεώσεις της κατά 4,5% (76,1 εκατ. ευρώ από 79,7 εκατ. ευρώ), ενώ οι πωλήσεις υποχώρησαν κατά 9,1% ( 82,4 εκατ. ευρώ έναντι 90,7 εκατ. ευρώ). Τα καθαρά αποτελέσματα βελτιώθηκαν, καθώς οι ζημίες από 17,3 εκατ. ευρώ έφθασαν στο 1,5 εκατ. ευρώ. Από τον όμιλο αποχώρησαν 88 άτομα (372 το 2010 έναντι 462 το 2009).

Χ.Κ. Τεγόπουλος («Ελευθεροτυπία», «Κυριακάτικη»): Τα χρέη της αυξήθηκαν σχεδόν κατά 30% τον τελευταίο χρόνο. Ο τζίρος της εταιρείας μειώθηκε αναλόγως, κατά 23,5%, ενώ οι ζημιές αγγίζουν τα 23 εκατ. ευρώ. Ο αριθμός των εργαζομένων στον Όμιλο μειώθηκε κατά 137 άτομα.

«Ναυτεμπορική»: Οι συνολικές υποχρεώσεις της «Ναυτεμπορικής» ανέρχονται στα 7,5 εκατ. ευρώ και σημειώνουν οριακή αύξηση 1,3%. Οι πωλήσεις μειώνονται κατά 14,5%, ενώ οι ζημίες ανέρχονται σε 1,2 εκατ. ευρώ από ζημίες 224.000 ευρώ το 2009. Στον Όμιλο απασχολούνται 217 άτομα, 6 λιγότερα από πέρυσι.

«Τεχνικές εκδόσεις» («4 Τροχοί», «Ήχος και Εικόνα» κ.ά.): Η εταιρεία διατήρησε σχεδόν σταθερές τις υποχρεώσεις της στα 3,9 εκατ. ευρώ από 3,8 εκατ. ευρώ, ενώ αποτυπώνεται κάμψη των πωλήσεων κατά 17,4%, στα 7,1 εκατ. ευρώ. Οι ζημιές της έχουν αυξηθεί οριακά, κατά 192.000 ευρώ. Στον Όμιλο απασχολούνται 83 άτομα και το 2010 αποχώρησε μόλις ένας.

«Αττικές Εκδόσεις» («Harpers Bazaar», «Mme Figaro», «Playboy», «Shape», «Τηλεθεατής», «Τηλέραμα», «PC Magazine», «Athens Dee Jay», Rock FM): Οι υποχρεώσεις μειώθηκαν στα 44 εκατ. ευρώ από 45,8 εκατ. ευρώ (-3,9%), όμως οι πωλήσεις μειώνονται κατά 15%, στα 63,7 εκατ. ευρώ. Οι ζημίες φέτος αγγίζουν τα 2,15 εκατ. ευρώ έναντι ζημιών 358.000 ευρώ το 2009. Στον Όμιλο εργάζονται πλέον 416 άτομα, 63 λιγότερα από πέρυσι.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 7 Απριλίου, 2011 in ΜΜΕ

 

«Πετυχημένο» το ντεμπούτο της The Daily, της πρώτης εφημερίδας για ταμπλέτες

  • Σύντομα και στο Android
Η ψηφιακή «Ημερησία» παρουσιάστηκε στις 2 Φεβρουαρίου
  • Η ψηφιακή «Ημερησία» παρουσιάστηκε στις 2 Φεβρουαρίου   

Οι χρήστες του iPad έχουν κατεβάσει εκατοντάδες χιλιάδες «φύλλα» της ψηφιακής εφημερίδας The Daily στον ένα μήνα μετά το ντεμπούτο της, ανακοίνωσε η εταιρεία του Ρούπερτ Μέρντοχ. Το εγχείρημα, το οποίο παρακολουθεί με προσοχή η εκδοτική βιομηχανία, θα επεκταθεί στο μέλλον και στους άλλους υπολογιστές-ταμπλέτα Android. Η The Daily «τα πηγαίνει περίφημα» δήλωσε ο υπεύθυνος της εφημερίας Γκρεγκ Κλέιμαν, μιλώντας στο συνέδριο paidContent 2011, το οποίο πραγματοποιείται στη Νέα Υόρκη με θέμα το συνδρομητικό ψηφιακό περιεχόμενο. «Δεν αποκαλύπτουμε τους ακριβείς αριθμούς [των φύλλων], κυμαίνονται όμως στις εκατοντάδες χιλιάδες» δήλωσε o Κλέιμαν, σύμφωνα με τον απεσταλμένο του AFP. Ανέφερε ακόμα ότι αρκετοί αναγνώστες έχουν ήδη εγγραφεί συνδρομητές για 0,99 δολάρια την εβδομάδα. Ο Κλέιμαν αρνήθηκε πάντως να αποκαλύψει τον αριθμό των συνδρομητών, αστειευόμενος ότι είναι «περισσότεροι από ένας και λιγότεροι από ένα δισεκατομμύριο». Διευκρίνισε επίσης ότι η εφημερίδα «δεν έχει κλειδώσει» στην πλατφόρμα της Apple και μελλοντικά θα είναι διαθέσιμη για ταμπλέτες με το λογισμικό Android της Google. «Θέλουμε να βρισκόμαστε εκεί που βρίσκονται οι αναγνώστες […] Πράγματι περιμένουμε ότι η αγορά του Android θα μεγαλώσει» είπε. Ο μεγιστάνας των μίντια Ρούπερτ Μέρντοχ επένδυσε 30 εκατ. δολάρια στη δημιουργία της The Daily, ελπίζοντας να αναζωογονήσει την κερδοφορία του ομίλου του, την ώρα που η αγορά των (χάρτινων) εφημερίδων συρρικνώνεται. Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι η The Daily θα θεωρηθεί επιτυχής όταν πια «πουλάει εκατομμύρια».

 
Σχολιάστε

Posted by στο 6 Μαρτίου, 2011 in ΜΜΕ

 

Ετικέτες:

4 μέρες απεργία στη Θεσσαλονίκη

  • Η ΑΥΓΗ: 12/12/2010
  • 4 μέρες απεργία στη Θεσσαλονίκη

Σε MEGA, ANT-1 και TV Μακεδονία. Εκτός του 3ημέρου της απεργίας από Τετάρτη, σε όλα τα ΜΜΕ, τα γραφεία στη Θεσσαλονίκη των τριών καναλιών θα απεργήσουν και 4η μέρα, την ερχόμενη Τρίτη, με απόφαση της ΕΣΗΕΜ-Θ και των τεχνικών Τηλεόρασης Β. Ελλάδας (ΕΤΙΤΒΕ) . Ζητούν, τι άλλο; Να σταματήσουν οι απολύσεις.

  • «Φρεσκοκατεψυγμένες»

Τρόπους να εκδοθούν τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων, παρά την απεργία των δημοσιογράφων και των εργαζομένων στα ΜΜΕ, διερευνούν οι εκδότες. Ένας τρόπος είναι τα ασφαλιστικά μέτρα, έτσι ώστε να βγει η απεργία παράνομη και καταχρηστική: απλό, εύκολο, γρήγορο και καθαρό, όμως αμφίβολο αν θα δεχθεί το δικαστήριο. Ένας δεύτερος είναι να βγουν στα περίπτερα από την Παρασκευή. Ένας άλλος να βγουν την Κυριακή το μεσημέρι – με ύλη από την Πέμπτη: ήδη από χθες συγκεντρώνεται η ύλη των επόμενων κυριακάτικων για παν ενδεχόμενο.

Ο εργοδοτικός τσαμπουκάς, με εκφοβισμό, απειλές απόλυσης, κλίμα τρομοκρατίας και τα σχετικά, θεωρείται επίσης μια κάποια λύση. Tο desavantage είναι ότι δεν είναι πλέον σίγουρο ότι θα αποδώσει και επιπλέον είναι πολύ κουραστική μέθοδος: όταν βαράς πολλή ώρα, μετά πονάει το χέρι σου. Να συμφωνήσουν για Συλλογικές Συμβάσεις με την ΕΣΗΕΑ είναι ο έσχατος τρόπος: μάλλον δεν αξίζει τον κόπο…

Από την άλλη, οι εργαζόμενοι στο «Πρώτο Θέμα» σού λένε, εμείς εδώ, δεν έχουμε πρόβλημα. Γι αυτό, θεωρούν ότι «οι ενέργειες από την πλευρά των συνδικαλιστικών μας οργάνων θα πρέπει να είναι συγκεκριμένες και στοχευμένες με κινητοποιήσεις και απεργίες στα συγκροτήματα και στα μέσα ενημέρωσης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα». Στο ψήφισμά τους, μετά από γενική συνέλευση, εξειδικεύουν και τα συγκροτήματα: ΔΟΛ, Πήγασος, Σκάι, Alter και αλλού. Στην απεργία πάντως θα συμμετέχουν.

  • Σκάι a la Βήμα

Ενοποίηση τμημάτων κάτω από ένα κοινό newsroom προωθούν στον Σκάι. Οι χειρότερα αμοιβόμενοι δημοσιογράφοι της χώρας, με μισθούς 10% χαμηλότερους από τους υπόλοιπους, με ατομικές συμβάσεις πριν κάν ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τις “επιχειρησιακές”, αυτοί λοιπον θα… ενοποιηθούν. Η ειδησεογραφία θα συγκεντρώνεται σε κοινή υποδοχή στο Internet και θα διανέμεται αναλόγως σε ραδιόφωνο και τηλεόραση. Σχετικές ανακοινώσεις αναμένονται από Δευτέρα. Στόχος; Να προκύψουν “υπεράριθμοι”. Αλλά και η επιδότηση του ΕΣΠΑ για το “ψηφιακό περιεχόμενο”.

  • Bonnus, ενώ απολύουν

Για δεύτερη φορά αναβάλλεται η επιβολή του Ειδικού Φόρου Τηλεόρασης, 20% επί της αξίας της διαφήμισης. Στο νομοσχέδιο για τις Συμβάσεις που προωθεί η κυβέρνηση (αρ. 4 παρ. 6) προβλέπει ότι ο φόρος θα ισχύσει από 1η Ιανουαρίου 2013.

  • Το μεροκάματο του τρόμου

Με ένα χέρι σπασμένο από επίθεση των ΜΑΤ βρέθηκε ο φωτορεπόρτερ M. Cyselinck του πρακτορείου New Pictures, μετά το συλλαλητήριο για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Η Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας έκανε ένα ακόμη διάβημα στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη (σήμερα ο Παπουτσής). Αφού ούτως ή άλλως δεν προστατεύουν κανέναν πολίτη, μπορούν τουλάχιστον να μην ενοχλούν τους ανθρώπους που κάνουνε τη δουλειά τους;

  • Ολογαρχία

Τη θέση της διευθύνουσας συμβούλου διατηρώντας παράλληλα τη θέση της προέδρου) στην «Χ.Κ. Τεγόπουλος» ανέλαβε η Μάνια Τεγοπούλου. Τη θέση είχε η αδελφή της Ελένη, η οποία παραμένει εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ.

  • Πιέζεται η «Δημοκρατία»

Σε δύσκολους καιρούς βγήκε στα περίπτερα η ημερήσια Νεοδημοκρατική / Σαμαρική εφημερίδα «Δημοκρατία» του Γ. Φιλιππάκη. Η πορεία της κυκλοφορίας της, πανελλαδικά, σύμφωνα με τα είσημα στοιχεία του πρακτορείου Διανομής: Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 20.050 φύλλα, Παρασκευή 15.240, Σάββατο 11.350, Δευτέρα 9.010, Τρίτη 11.050.

  • Συμβασιούχοι ΕΡΤ

Εντός του Δεκεμβρίου ολοκληρώνεται, λέει, η διαδικασία αξιολόγησης των αιτήσεων στην ΕΡΤ, σύμφωνα με τον Λ. Ταγματάρχη. Ήδη αξιολογήθηκαν και εγκρίθηκαν οι προσλήψεις 8 ανταποκριτών στο εξωτερικό και 6 παρουσιαστών: Μπ. Τσουκαλά, Γ. Αμυρά, Στ. Τσιτσιμπίκου, Κ. Ζαχαροπούλου, Ε. Κυριακοπούλου, Χ. Δημόπουλου. Λέγεται ότι θα ακολουθήσει η έγκριση των αρχισυντακτών για ημερήσιες εσωτερικές παραγωγές και στη συνέχεια των «απλών» δημοσιογράφων. Να δούμε…

  • Η γενιά των 1.000 ευρώ – τον χρόνο!

Μετά από πολλά πηγαιν’ – έλα, της Επιτροπής Συμβασιούχων Δημοσιογράφων της ΕΡΤ στην ΕΣΗΕΑ, εγκρίθηκε τελικά το έκτακτο βοήθημα για τους ανέργους δημοσιογράφους της ΕΡΤ – μελών ΕΣΗΕΑ. Μετά την προσκόμιση των απαραίτητων δικαιολογητικών (εκκαθαριστικό εφορίας, Ε9 κ.ά.) το Δ.Σ. θα αποφασίσει βάσει οικονομικών κριτηρίων σε ποιους συναδέλφους θα χορηγηθεί το επίδομα.

  • Η προίκα της Αννούλας

Διευρυμένες ζώνες προγράμματος πρόκειται να εκχωρήσει η ΕΡΤ στο υπ. Παιδείας, κυρίως από τη συχνότητα της ΕΤ-1. Το Πρωτόκολλο συνεργασίας έχει αντικείμενο την Οπτικοακουστική και Ψηφιακή Παιδεία, όμως είναι θολό ακόμη ποιος θα χρηματοδοτεί τις ποικίλες δράσεις: όπως προγράμματα οπτικοακουστικής παιδείας, παραγωγή ρεπορτάζ από μαθητές και φοιτητές, παραγωγή ραδιοφωνικών προγραμμάτων για απόδημους και για μετανάστες εντός Ελλάδας. Το υπ. Παιδείας, που δεν έχει να πληρώσει τους δασκάλους στα σχολεία, ή η ΕΡΤ, που κόβει από παντού;

  • Φηφιακά η ΕΡΤ από Αίγινα

Να συντονιστούν στον δίαυλο 52 (722MHz) καλούνται οι τηλεθεατές που λαμβάνουν τηλεοπτικό σήμα από την Αίγινα, καθώς από την Τρίτη σταματούν οι αναλογικές εκπομπές της ΕΤ-1, ΝΕΤ, ΕΤ3 και Βουλής και η εκπομπή θα γίνεται πλέον μόνο ψηφιακά. Από τον ίδιο δίαυλο θα εκπέμπονται και τα ραδιοφωνικά προγράμματα ΝΕΤ 105,8, Δεύτερο, Τρίτο, ΕΡΑΣπορ και Κόσμος. Τα ψηφιακά προγράμματα σινέ+, σπορ+, πρίσμα+ και ΡΙΚSat, συνεχίζουν κανονικά από τον δίαυλο 48.

Α.Γ.Ν.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 13 Δεκεμβρίου, 2010 in ΜΜΕ

 

Η «κρίση στον Τύπο» και ο πειραματικός σωλήνας των ελληνικών ΜΜΕ

Αμεντέο Μοντιλιάνι, «Γονατιστή Καρυάτιδα, που κάθεται στις φτέρνες της», π. 1911-1913

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ, Η ΑΥΓΗ: 12/12/2010

    Με το πέρας του καλοκαιριού, η αναμενόμενη ως μοιραία εισβολή της «εποχής του Μνημονίου» σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας άρχισε να υλοποιείται δραστικά και στον χώρο των ΜΜΕ. Τα ελληνικά ΜΜΕ, που την τελευταία εικοσαετία αποδείχθηκαν προπύργιο της διαπλοκής οικονομικής και πολιτικής εξουσίας στη χώρα, και ταυτόχρονα βασικός πυλώνας της καταναλωτικής, ιδιωτεύουσας κουλτούρας που σφράγισε τα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας», μετατρέπονται σήμερα σε πεδίο «πυρηνικών δοκιμών» ενόψει της γενικής αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου που επιχειρείται με όχημα τον «μηχανισμό στήριξης» της χώρας και ιδεολογικό προκάλυμμα την αποφυγή του πολυπρόσωπου φαντάσματος της «χρεοκοπίας» (δημοσιονομική χρεοκοπία, χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων, χρεοκοπία επιχειρήσεων κ.ο.κ.).

    Χρειάζεται να τονίσουμε τον διττό χαρακτήρα αυτού που εννοούμε εδώ ως «πεδίο πυρηνικών δοκιμών», ή ως «πειραματικό σωλήνα», αν προτιμά κανείς την πιο μετριοπαθή διατύπωση του τίτλου: δεν πρόκειται απλώς για επιμέρους εφαρμογή ενός γενικού σχεδίου, αλλά επίσης –και συγχρόνως– για απόπειρα παραγωγής του ίδιου του γενικού σχεδίου μέσα σε έναν επιμέρους τομέα, με τη μέθοδο της δοκιμής και του σφάλματος, και με εκμετάλλευση όλων των εγγενών ιδιαιτεροτήτων και δυνατοτήτων αυτού του τομέα. Κανείς δεν ήξερε στην πραγματικότητα τι ακριβώς είναι μια ατομική βόμβα, μέχρι που δοκιμάστηκε· και η δοκιμή αυτή ναι μεν βασίστηκε σε μια θεωρία, αλλά, από όλες τις πρακτικές απόψεις, «γέννησε» την ίδια την πυρηνική εποχή στην οποία εντάσσεται με τον πολύ ειδικό τρόπο του ορίου, της απαρχής.

    Ειρωνικά, έχουμε να κάνουμε εδώ με την αμφισημία εκείνη που διατύπωσε με φιλοσοφικούς όρους η καντιανή θεωρία της κρίσης: μια κρίση μπορεί να είναι προσδιοριστική, να εφαρμόζει τον γενικό νόμο σε μια ιδιαίτερη περίπτωση, όπως μπορεί να είναι και αναστοχαστική, να παράγει τον γενικό νόμο από μια ιδιαίτερη περίπτωση. Σε μεγάλο βαθμό, η τρέχουσα καπιταλιστική κρίση έχει αυτήν ακριβώς την καντιανή δομή: παράγεται από και παράγει το κεφάλαιο, σε μια διαδικασία αναδιάρθρωσης (της σχέσης-κεφάλαιο) που γι’ άλλους εκδηλώνεται ως επίθεση και όλεθρος και γι’ άλλους ως «ευκαιρία»…

    • Το υπόβαθρο της κρίσης

    Ας επιστρέψουμε στο χώρο των ελληνικών ΜΜΕ. Ο σχηματισμός μεγάλων συγκροτημάτων Τύπου (γραπτού και ηλεκτρονικού πλέον) που ακολούθησε κατά πόδας την απελευθέρωση της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, και σε μεγάλο βαθμό –αλλά όχι αποκλειστικά– βασίστηκε στα παλιά «τζάκια» της χώρας, επέφερε φαινόμενα γνωστά σε όλους μας: την περιλάλητη «διαπλοκή», την εμπέδωση της κουλτούρας του καταναλωτισμού, την αναδιατύπωση του ιδεώδους της επιτυχίας με αγοραίους όρους, την αποθέωση της ιδιώτευσης και του «καναπέ» ως ορίζοντα της ατομικής ευμάρειας και της ίδιας της ευτυχίας. Το προϊόν που παρήγαν τα ΜΜΕ επί είκοσι χρόνια είχε αντίκτυπο σε όλη την ελληνική κοινωνία, τόσο ώστε να μη γίνεται αντιληπτός ο αντίκτυπός του στο εσωτερικό τους, στους ίδιους τους παραγωγούς του — δημοσιογράφους, παρουσιαστές, τεχνικούς, άλλους εργαζόμενους στα media (όπως μετονομάστηκε αστραφτερά ο παραδοσιακός «Τύπος»), στελέχη και «πυλωρούς» των ειδήσεων. Με συνοπτικές διαδικασίες, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ απώλεσαν ιδίοις εξόδοις το καθεστώς του εργαζόμενου, αφομοιώνοντας πλήρως τα πρότυπα που (ανα)μετέδιδαν, με την αγαστή σύμπραξη των συνδικαλιστικών τους ενώσεων, οι οποίες, αν δεν αυτοκαταδικάστηκαν στην αδράνεια και στην ανυπαρξία, συνέργησαν με ζήλο στη μετατροπή τους σε οιονεί εργοδοτικές οργανώσεις, πραγματικά διευθυντικά επιτελεία που ο ρόλος τους εξαντλούταν στην απευθείας διαπραγμάτευση με τους «βαρόνους» των ΜΜΕ για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συντεχνιακών συμφερόντων.

    Το πρώτο και καθοριστικό στάδιο της «κρίσης στον Τύπο» υπήρξε, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 χονδρικά, η καθιέρωση της επισφαλούς εργασίας στα ΜΜΕ, η οποία προπαγανδίστηκε σταθερά, και μέχρι σήμερα ακόμα, ως αναγκαίο τίμημα για την ένταξη μιας ολόκληρης γενιάς νέων πτυχιούχων στο «λαμπερό κόσμο» των media, όπου τα μακροπρόθεσμα οφέλη θα ήταν η δημοσιότητα, η κοινωνική αναγνώριση, οι «γνωριμίες», η οικονομική εξασφάλιση και η «επιρροή». Πολύ πριν η υπογραφή επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων γίνει θέμα στην ημερήσια διάταξη των ΜΜΕ, η εργασιακή πραγματικότητα στα ΜΜΕ, ιδίως –αλλά όχι μόνο– στα ραδιοτηλεοπτικά και στα ηλεκτρονικά, περιλάμβανε υποχρεωτικά σχεδόν για την πλειονότητα των νέων εργαζομένων την άμισθη απασχόληση, την επιμήκη «πρακτική άσκηση» (στην εμπέδωση της οποίας συνέβαλε ενεργά το κράτος, μέσω των πανεπιστημιακών σχολών), τη «μαύρη» εργασία, την ψευδεπίγραφη «παροχή υπηρεσιών» με μπλοκάκι, την καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων. Ο επισφαλώς εργαζόμενος, χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη και χωρίς ουσιαστικά εργασιακά δικαιώματα, καλούταν να αρπαχτεί γερά από το «όνειρό» του, για μια μελλοντική καριέρα με πλούσια οφέλη, προκειμένου να επιβιώσει με κάθε τρόπο· ειδάλλως, δεν είχε παρά να ενστερνιστεί την πραγματικότητα της δουλειάς του και να δει τον εαυτό του ως «πληροφοριακό εργάτη», «διανοητικό προλετάριο» που θα χρειαζόταν να ανασυντάξει εκ του μηδενός περίπου τις δυνάμεις του απέναντι στην εκμετάλλευση που αντιμετώπιζε καθημερινά. Η δεύτερη αυτή εξέλιξη δεν υπήρξε ποτέ κυρίαρχη, αξίζει να σημειωθεί ωστόσο, γιατί φαίνεται ότι έχει οδηγήσει, χωρίς τυμπανοκρουσίες, στη διαμόρφωση μιας καινοφανούς συλλογικής συνείδησης νεότερων κυρίως εργαζομένων στα ΜΜΕ, η οποία αρχίζει να εκδηλώνεται πιο δυναμικά σήμερα, στο τρέχον στάδιο της κρίσης στα ελληνικά ΜΜΕ.

    • Στόχοι και στρατηγικές

    Σήμερα, λοιπόν, η περιρρέουσα, ελέω Μνημονίου, κρίση όχι μόνο βρίσκει πρόσφορο έδαφος στα ΜΜΕ, αλλά μοιάζει να υπολείπεται κιόλας μιας κατάστασης που στον ευρύτερο χώρο του Τύπου έχει ήδη γερές βάσεις. Το νέο στοιχείο που προστίθεται, βέβαια, είναι αυτό της νομιμοποίησης: η γενικευμένη μεν, λανθάνουσα δε επισφάλεια στα ΜΜΕ νομιμοποιείται τώρα ως πάγιο εργασιακό καθεστώς, η πάλαι ποτέ εξαίρεση γίνεται ο κανόνας, και το κύμα παρασύρει και τους αλλοτινούς «ανέγγιχτους», τα μόνιμα στελέχη των συγκροτημάτων Τύπου, προβεβλημένους συντάκτες, «μέλη της ΕΣΗΕΑ», μισθωτούς τεχνικούς, ακριβοπληρωμένους freelancers. Οι εκδότες και καναλάρχες αντιλαμβάνονται ότι ίσως σήμανε η ώρα να υλοποιήσουν, χωρίς κόστος πια, αυτό που εφάρμοζαν ήδη από καιρό, συντηρώντας ωστόσο προς τούτο ένα ολόκληρο επιτελείο «πυλωρών» και στελεχών: την ομογενοποίηση της πληροφορίας, την ενιαία παραγωγή της από ελεγχόμενα newsrooms και την ομοιόμορφη διάχυσή της στα ποικίλα μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά. Οι επισφαλώς απασχολούμενοι «πληροφοριακοί εργάτες» δεν μπορούν, φυσικά, να αξιώσουν συμμετοχή σε συσκέψεις για τον καθορισμό της ημερήσιας διάταξης· το υψηλό αυτό καθήκον θα το αναλάβει αποκλειστικά η διεύθυνση, σε προνομιακή συνεννόηση με τους ιθύνοντες της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας: η διαπλοκή μπορεί επιτέλους να εκπληρώσει την (ατελώς εφαρμοσμένη μέχρι πρότινος) ιδέα της.

    Πώς όμως θα επιτευχθεί στην πράξη η ομογενοποίηση της εργασίας στα ΜΜΕ, απαραίτητη για μια τέτοια ομογενοποίηση της παραγόμενης πληροφορίας; Η κεντρική στρατηγική που εφαρμόζεται από τα μεγάλα συγκροτήματα Τύπου και ΜΜΕ της χώρας, με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους μήνες, είναι τριπλή: αιφνίδιες μαζικές απολύσεις και «λουκέτα» (με πρωτουργό τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη), απολύσεις ήπιας έντασης σε βάθος χρόνου (με πρωτουργό το συγκρότημα του «Πήγασου»), οριζόντιες μειώσεις μισθών και καθιέρωση ατομικών συμβάσεων (με πρωτουργό τον όμιλο Αλαφούζου). Κάπου ενδιάμεσα τοποθετείται η πιο «πατροπαράδοτη» και σπασμωδική στρατηγική των καθυστερήσεων πληρωμών, σε συνδυασμό με περικοπές ακριβών ανεξάρτητων συντακτών ή παντός είδους «εξωτερικών συνεργατών», συνήθως επαγγελματιών των οποίων η ειδικευμένη εργασία ανατίθεται σε μόνιμους υπαλλήλους γενικής χρήσης (χαρακτηριστικές περιπτώσεις εδώ, η Ελευθεροτυπία και τα συγκροτήματα Γιαννίκου-Κουρή). Κοινή τετριμμένη διαπίστωση των εκδοτών: ότι οι πωλήσεις των εντύπων τους έχουν μειωθεί δραματικά, το ίδιο και τα διαφημιστικά τους έσοδα. Κοινή έντεχνη παράλειψη των εκδοτών: ότι αυτή η μείωση των πωλήσεων εξυφάνθηκε από τους ίδιους, μέσω του μοντέλου του ιδιωτικού-καταναλωτικού αναγνωστικού κοινού που προήγαν επί μακρόν και με κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένης της κατευθυνόμενης ενημέρωσης προς όφελος των διαφόρων κέντρων εξουσίας. Εν πάση περιπτώσει, οι συντονισμένες μεθοδεύσεις τους έμοιαζαν να κυλούν απρόσκοπτα, μέχρι που…

    • Απεργία διαρκείας;

    Στις 30 Νοεμβρίου, μια εκ προοιμίου συμβολική εικοσιτετράωρη απεργία στα ΜΜΕ εξελίχθηκε σε μαζική διαδήλωση δυο χιλιάδων ανθρώπων, σε άγρια αποδοκιμασία των συνδικαλιστικών ηγεσιών και σε μια ανοιχτή συνέλευση, στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ, εκατοντάδων εργαζομένων που αποφάσισαν να θεσπίσουν ένα συντονιστικό όργανο αγώνα ως απάντηση στη γραφειοκρατική αδράνεια των περισσότερων σωματείων του κλάδου. Μέσα σε μία ημέρα, οι αφανείς διεργασίες που κυοφορούνταν για χρόνια, προπάντων από επισφαλώς εργαζομένους, ανέργους, πτυχιούχους ή φοιτητές στο χώρο των ΜΜΕ, εμφανίστηκαν ορμητικά στο προσκήνιο, επιβάλλοντας τη δική τους «ημερήσια διάταξη», τη δική τους αόρατη πραγματικότητα. Όσο κι αν την επομένη ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη ανακοίνωσε ως αντίμετρο δεκάδες απολύσεις (που στη συνέχεια ανεστάλησαν προσωρινά) δημοσιογράφων του έντυπου καθημερινού Βήματος, θυμάτων στο βωμό της «ηλεκτρονικής εποχής», σύμφωνα με τις υποκριτικές μεγαλοστομίες του Οργανισμού, η εμπειρία της 30ής Νοεμβρίου δεν φαίνεται να μπορεί να κατασταλεί τόσο εύκολα: την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, είχε ήδη εξαγγελθεί από τα επίσημα σωματεία των ΜΜΕ, αλλά εμφανώς υπό την πίεση πολύ ευρύτερων διαδικασιών, μια σαρανταοχτάωρη απεργία για τις 17 και 18 Δεκεμβρίου που, σε συνδυασμό με τη γενική απεργία της 15ης του μήνα, δημιουργεί σκηνικό πολέμου ενάντια στα συγκροτήματα Τύπου, με επίδικο αντικείμενο την έκδοση των κερδοφόρων κυριακάτικων φύλλων.

    Και να που, αίφνης, το σύνθημα «Κάνε την κρίση ευκαιρία» μοιάζει να αλλάζει νόημα. Ατυχώς για τους εποφθαλμιούντες «βαρόνους» και διευθυντές των ΜΜΕ, εφεξής η ευκαιρία, ο «καιρός», επαφίεται και στους εργαζόμενους, αν όχι και στο κοινό, της μαζικής ενημέρωσης, σε ένα πλήθος ανθρώπων που βρίσκονται σε πλήρη διαδικασία ταξικής ανασύνθεσης και ανασύνταξης. Ένα κρίσιμο μέτωπο που φάνταζε οριστικά κλειστό ξανανοίγει με πάταγο, και η έκβαση της σύγκρουσης δεν φαίνεται πια προδικασμένη. Ο αγώνας παραμένει άνισος· ακόμα και στα ΜΜΕ, όμως, βρίσκεται πλέον –ω του θαύματος– στα χέρια των εργατών.

     
    Σχολιάστε

    Posted by στο 13 Δεκεμβρίου, 2010 in Κρίση του Τύπου, ΜΜΕ, Μνημόνιο

     

    Ετικέτες:

    Μνημόνιο και ΜΜΕ

    ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*Η ΑΥΓΗ: 12/12/2010

    Τα ΜΜΕ εντάσσονται σε ορισμένους κυρίαρχους οικονομικούς ομίλους με πολυσχιδείς δραστηριότητες. Υποστασιοποιούν τη λεγόμενη «διαπλοκή» οικονομικής και πολιτιστικής εξουσίας, με την έννοια της διαμόρφωσης των συνειδήσεων. Όλοι οι πρωθυπουργοί, περισσότερο ή λιγότερο συστημικοί, τους έχουν καταλογίσει, δικαίως ή αδίκως, ότι υπαγορεύουν κρίσιμες αποφάσεις της Πολιτείας. Στενά συνδεδεμένα και άμεσα εξαρτημένα από τις τράπεζες, η στήριξη των οποίων είναι το άμεσο μέλημα τής κυβερνητικής και μνημονιακής πλατφόρμας1.

    Έκτοτε απεκδύθηκαν χωρίς προσχήματα το ένδυμα της αντικειμενικότητας και του πλουραλισμού στην ενημέρωση. Έτσι, απεκρύβησαν πτυχές τής κρίσης που εξέθεταν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, καθώς και τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή και τους εκπροσώπους τής χρηματοοικονομικής βιομηχανίας. Έπρεπε από κάποιες μεμονωμένες συνεντεύξεις διαπρεπών οικονομολόγων οι Έλληνες να ενημερώνονται για την αντικοινωνική και αντιαναπτυξιακή συνθήκη που τους επιβλήθηκε με την -ως φαίνεται- προκατασκευασμένη εφαρμογή του δόγματος-σοκ,2 μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια που περιγράφονται αδρά από τον διάσημο Καθηγητή Jeff Frieden της περίφημης Σχολής Διακυβέρνησης του Χάρβαρντ: «…Τα συμφέροντα της χρηματοοικονομικής βιομηχανίας είναι τόσο ισχυρά που το σύγχρονο πολιτικό σύστημα εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό για τη λειτουργία του από το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο…».3

    Υπάκουοι στην κυριαρχία της οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, προσπέρασαν ως μη υπάρχουσες τις εναλλακτικές διεξόδους του προμνημονιακού χρόνου, όπως επίσης και το ζήτημα της αποτυχημένης διαπραγμάτευσης που οδήγησε στο Μνημόνιο.

    Η συντριπτική πλειονότητα των προβεβλημένων δημοσιογράφων στα τηλεοπτικά κανάλια, τους ραδιοσταθμούς και τις εφημερίδες το θεώρησαν ως δεδομένο, με την υπορρέουσα παραδοχή ότι επρόκειτο περί μείζονος κατορθώματος τής ελληνικής πολιτικής και ως εκ τούτου ο λαός μας οφείλει να το τηρήσει ως ευαγγέλιο, παρότι και αυτός ακόμη ο Ντομινίκ Στρος Καν άφησε προχθές σαφείς αιχμές για την προ του Μνημονίου άσκοπη περιδίνηση. Σχεδόν όλοι χαρακτήρισαν «μονόδρομο» για τη σωτηρία της πατρίδας τον δρόμο του Μνημονίου, αν και γνωρίζουν ότι στα κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα δεν υπάρχουν τέτοιες απολυτότητες.

    Στα δελτία ειδήσεων ή στις κεντρικές εκπομπές ενημέρωσης και γνώμης δεν κλήθηκαν οι επιστήμονες τής ανεξάρτητης διαλεκτικής σκέψης ή διανοητές, στρατευμένοι στην πλουραλιστική αριστερή ιδεολογία. Καταξιωμένοι στοχαστές, που χρόνια ασχολούνται με τα ζητήματα του χρέους και της χρηματοπιστωτικής κρίσης (και που είχαν επισημάνει από ετών την καταστροφική πορεία τής αποπαραγωγικοποίησης, τής πιστωτικής υπερεξάρτησης και το καταναλωτικό πρότυπο εισαγωγικού προσανατολισμού, με προέχον το πρόγραμμα εξαγοράς των κυβερνήσεων από τις κεντροευρωπαϊκές βιομηχανίες), απουσίαζαν από τα τηλεοπτικά πάνελ, ή εκαλούντο σε εκπομπές μειωμένης ακροαματικότητας για την τήρηση των προσχημάτων.

    Ποτέ δεν δόθηκε χρόνος για να εκτεθεί ο πλήρης συλλογισμός, δηλαδή να αποδοθούν τα κρισιακά, κοινωνικά και οικονομικά, φαινόμενα στις πραγματικές τους αιτίες, που -κατά την κλασική θεωρία και σκέψη- είναι οι ανισορροπίες που προξένησαν η Συναίνεση της Ουάσιγκτον και ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός. Έτσι ο λαός δεν μπόρεσε να εμβαθύνει στα κοινωνικο-οικονομικά φαινόμενα και να ενημερωθεί, προκειμένου να επιλέξει και την πολιτική του συμπεριφορά. Μια απέραντη σύγχυση και συνακόλουθη φοβία επικράτησε αναφορικά με τους εναλλακτικούς δρόμους εξόδου από την κρίση.

    Δεν γνωρίζουμε εάν η δημοσιολογική αυτή μονομέρεια και διαστρέβλωση της αλήθειας για τις πολιτικές του Μνημονίου ήταν αντικείμενο ενός συστηματικού «φροντιστηρίου» εκ μέρους της επικυρίαρχης τριαρχίας. Αυτό που αποδείχθηκε όμως, κατά την περίοδο κυρίως των Αυτοδιοικητικών Εκλογών (το αποτέλεσμα των οποίων επικαλείται διαρκώς ως «έγκριση» του Μνημονίου «η συμμαχία των προθύμων»), είναι ότι ο Καλλικράτης υποθηκεύτηκε με το Μνημόνιο ΙΙ στις ανάγκες των δανειστών μας και ο λαός δεν ενημερώθηκε για τους απισχνούμενους πόρους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Τη συστηματική αυτή απόκρυψη της αλήθειας αποτολμήσαμε να αναδείξουμε, αλλά υποστήκαμε τις ύβρεις και τις λοιδορίες «στρατευμένων» μνημονιακών δημοσιογράφων, που είχαν ως αποστολή την σπίλωση και εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων τής κυρίαρχης άποψης.

    Έτσι το Μνημόνιο κατέδειξε ότι τα ΜΜΕ ούτε ανεξάρτητα είναι, ούτε αντικειμενικά. Ακριβώς όπως ήσαν και προ του Μνημονίου και όπως προβλέπεται να είναι και στο μέλλον! Απλώς, η μνημονιακή περίοδος έριξε τα προσωπεία και τα «φτιασιδώματα». Τα ΜΜΕ, στη συντριπτική τους πλειονότητα, εξυπηρετούν την κυρίαρχη άποψη που έχουν επιβάλλει οι δανειστές μας, ενώ από τη φύση τους, από την ιστορία και την αποστολή τους ήσαν αυτά που έπρεπε να αποδομούν πρώτα τη μονομέρεια της συστημικής πολιτικής. Με αυτή τη στάση αντιστρατεύτηκαν την ανάγκη ενημέρωσης του λαού και κατήργησαν τη σύμφυτη με το δημοσιογραφικό λειτούργημα κριτική στάση.

    Αυτό, όμως, που προξενεί τη μεγάλη εντύπωση είναι η επίθεση που εξαπολύουν εναντίον κάθε δημόσιου μορφώματος ή κοινωνικής ή εργασιακής συλλογικότητας. Δεν υπάρχει τομέας δημόσιας δραστηριότητας και μόρφωμα κοινωνικής οικονομίας, που να μην έχει επικριθεί για τα οικονομικά του αποτελέσματα από τα ΜΜΕ. Αγνοούν παντελώς ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις δημιουργήθηκαν εντός των πλαισίων του καπιταλιστικού συστήματος για να προσφέρουν τα απαραίτητα αγαθά και υπηρεσίες προς όλους τους πολίτες και επομένως επιτελούν κοινωνικό έργο. Όταν πολλαπλασιάστηκαν κατά τη διάρκεια της μακράς Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης, θεωρήθηκε σύμφυτο με την αποστολή τους να είναι ελλειμματικές και να αιμοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό, αφού το ιδιωτικό κεφάλαιο έδειξε μεγάλη απροθυμία να επενδύσει σ’αυτές ως κοινωνικός χορηγός. Ως εκ τούτου, η ως άνω στάση των ΜΜΕ υπερβαίνει την αναμενόμενη προστασία των συμφερόντων τής ιδιωτικής οικονομίας και φανερώνει μια βαθύτερη ιδεολογική αλλοτρίωση και άγνοια της φύσης και της ιστορίας των δημόσιων οικονομικών τού προορισμού του κράτους. Εδώ βρίσκεται και η αιτία της μεγάλης κρίσης που διέρχονται.

    Αυτή η κρίση δεν οφείλεται τόσο στο «πέρασμα» στη διαδικτυακή ενημέρωση και στην αυθόρμητη δημοσιογραφία τής βάσης (όπως υποστηρίζεται τον τελευταίο καιρό για να δικαιολογηθεί η πτώση των αριθμών των φύλλων και της ακροαματικότητας), αλλά στο ότι το κοινό, δηλαδή οι πολίτες, απορρίπτουν τη «στημένη» ενημέρωση και τη μονομερή και επιλεκτική προβολή των ειδήσεων. Η αρχή έγινε με τις εφημερίδες και έπεται η συνέχεια. Βεβαίως στις αστικές κοινωνίες, ο Τύπος, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, οι κεντρικές πύλες του διαδικτύου θα είναι πάντα στα χέρια και κάτω από τον έλεγχο των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών ελίτ. Η λοιδορία των πολιτικών αντιπάλων, η συκοφαντία των αντίθετων, η αγνόηση της άλλης φωνής, η επαγγελματική εξαφάνιση των ανταγωνιστών ήταν και παραμένει ο κανόνας επιβίωσης και κυριαρχίας. Μέχρι σήμερα όμως η στοιχειώδης δημοκρατική ευπρέπεια οδηγούσε στην τήρηση των προσχημάτων.

    Η άτυπη αυτή συνθήκη φαίνεται πλέον ότι έχει διαρραγεί. Και το Μνημόνιο ήταν ο καταλύτης. Η άκριτη υποστήριξη του νεοφιλελεύθερου προτάγματος και της παράδοσης στις αγορές όλων των τομέων της κοινωνικής δραστηριότητας, της οικονομίας, του Πολιτισμού, της Υγείας, της Παιδείας κ.ο.κ. δεν εκδηλώνεται μόνον λόγω ιδεολογικού φονταμενταλισμού, αλλά και για τον αποκλεισμό τής εναλλακτικής οργάνωσης του μέλλοντος. Οι πολίτες έχουν αντιληφθεί αυτή τη συμπεριφορά και σιγά-σιγά αποστρέφουν το πρόσωπό τους από την καθημερινή αυτή συνειδησιακή αλλοτρίωση. Αλλά τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν φαίνεται να κατανοούν την κομβική αυτή λαϊκή στροφή και ωρίμανση.

    Η άκριτη υποστήριξη των πολιτικών τού Μνημονίου δείχνει ότι τα ΜΜΕ έστρεψαν την πλάτη τους στην Κοινωνία και αυτό αρχίζουν τώρα να πληρώνουν. Δεν προσλαμβάνουν την προϊούσα απίσχνανση της επιρροής τους ως έλλειμμα δημοκρατίας. Αν ερμήνευαν σωστά τη συγκυρία, θα έπρεπε να δώσουν (και για το συμφέρον τους) χώρο στην ελεύθερη, αντικειμενική και πλουραλιστική ενημέρωση. Η επιθετικότητα και η ειρωνεία που ζήσαμε κατά την προεκλογική περίοδο αποπροσανατολισμού τού λαού από τα κυρίαρχα διακυβεύματα, ουσιαστικά δείχνει την αντικειμενική αδυναμία των ελληνικών ΜΜΕ να αντέξουν τις άλλες, αντίθετες ή διαφορετικές, απόψεις από αυτές που τα ίδια ήθελαν πάση θυσία να προωθήσουν και να επιβάλλουν. Και αν δεν απαλλαγούν από αυτήν την «τυποκτόνα» νοοτροπία, τότε η κατάρρευσή τους, αργά ή γρήγορα, θα είναι πλήρης. Κι αυτό θα βλάψει ακόμη περισσότερο τη λυμφατική μας δημοκρατία.-

     

    * Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι πανεπιστημιακός και Πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕNΥΠΕΚΚ).

    a-mitrop@otenet.gr

    1. Βλέπε τα εύστοχα άρθρα του Νίκου Κοτζιά στο περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχη 44 και 47.

    δεν προβληματίστηκαν για το ποια πλευρά θα υποστηρίξουν μετά την ψήφιση του Μνημονίου (νόμος 3845/6-5-2010).

    2. 2. Βλέπε Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ», Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη.

    3. Βλέπε εφημ. «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 3-10-2010.

    * Την Τρίτη στην «Αυγή» ο Αλ. Μητρόπουλος γράφει για τον Μάικλ Λιμποβιτς

     
    Σχολιάστε

    Posted by στο 13 Δεκεμβρίου, 2010 in ΜΜΕ, Μνημόνιο

     

    Ετικέτες:

    Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή: Εργασιακός μεσαίωνας με αρχή τον Σκάι

    • Νταρζάνου Α., Η ΑΥΓΗ: 12/12/2010

    Το παράδειγμα του Σκάι χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή, για να περιγράψει με στοιχεία την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, πριν καν ακόμα ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο για τα εργασιακά, που «περήφανα» υποστηρίζει η Λ.Κατσέλη ότι δεν εισάγει τις «ατομικές συμβάσεις εργασίας». Παράλληλα, και με αφορμή τη μετάθεση του ειδικού φόρου τηλεόρασης για το 2013, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε «καραμπινάτη διαπλοκή» με αντάλλαγμα τη στήριξη της κυβέρνησης από τα τηλεοπτικά κανάλια.

    «Θα σας φέρω ένα παράδειγμα από τον χώρο του Τύπου», είπε, «όπου δεν υπάρχει κανένα επιχειρησιακό σωματείο, όμως υπάρχει κλαδικό σωματείο και με αξιόλογη ιστορία», σημείωσε ο Α. Τσίπρας και εξήγησε: «Πριν το νομοσχέδιό σας, στον ραδιοσταθμό και την τηλεόραση Σκάι -ο οποίος ζητάει την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων- έχουν επιβληθεί ατομικές συμβάσεις. Και όποιος αρνηθεί, καλείται να περάσει από το λογιστήριο», ενημέρωσε την κ. Κατσέλη και για να μην υπάρχουν ενστάσεις συμπλήρωσε: «Ο ισολογισμός του συγκεκριμένου επιχειρηματία δεν είναι ελλειμματικός, είναι πλεονασματικός».

    «Υπάρχει ήδη εργασιακός μεσαίωνας και εσείς τον νομοθετείτε, τον διευρύνετε. Οι επιχειρηματίες θέλουν να κερδίσουν και εσείς τους κάνετε τα χατίρια. Χαρίζετε και τον φόρο των διαφημίσεων, πήρε παράταση και θα εφαρμοστεί από το 2013. Νά τες οι συμμαχίες. Εκεί κάνετε παραχωρήσεις, όταν πίνετε το αίμα των εργαζομένων. Νά τη η διαπλοκή, καραμπινάτη διαπλοκή, γιατί έχετε ως αντάλλαγμα τη στήριξη των επιχειρηματιών», κατήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας και παρέδωσε στη Βουλή το ντοκουμέντο με το «Ιδιωτικό Συμφωνητικό» που υπέγραψαν οι εργαζόμενοι στον Σκάι.

     
    Σχολιάστε

    Posted by στο 13 Δεκεμβρίου, 2010 in ΜΜΕ

     

    Ετικέτες:

    Ευρωπαϊκά ΜΜΕ, Μέγαρο και άνεργοι δημοσιογράφοι

    • Της Νατάσας Μπερή, enet.gr, 21:46 Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010

    Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Μέγαρο Μουσικής πραγματοποίησαν μέλη της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων Ανέργων στα ΜΜΕ. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε την ώρα που ήταν σε εξέλιξη ημερίδα με θέμα «Ο Τύπος και τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ απέναντι στην οικονομική κρίση».

    Οι δημοσιογράφοι συγκεντρώθηκαν γύρω στις 7 το απόγευμα και αφού ανήρτησαν πανό («Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας-όχι στις απολύσεις» και «Πάρτε πίσω τις απολύσεις – οι εργαζόμενοι στο ΔΟΛ») στάθηκαν στην είσοδο του Μεγάρου, μοιράζοντας φυλλάδια στους περαστικούς και συζητώντας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος.

    «Είναι μια καλή ευκαιρία απόψε, που εντός του Μεγάρου γίνεται μια θεωρητικού επιπέδου συζήτηση -για το πώς τα Μέσα αντιμετωπίζουν την οικονομική κρίση-να είμαστε εμείς εδώ και να κάνουμε μια πρακτική συζήτηση για το θέμα. Δεν στεκόμαστε στη θεωρία, αλλά στην πράξη και την ουσία. Και η ουσία είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν στα Μέσα και απολύονται. Αυτές είναι οι πραγματικές επιπτώσεις της κρίσης..», μας λέει ο Κώστας Σαρρής, μέλος της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας.

    Δίπλα του στέκεται ο συναγωνιστής του και μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ) Γιώργος Κατερίνης ο οποίος μας μιλά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος των περιοδικών. «Μεγάλες επιχειρήσεις προχωρούν σε μαζικές απολύσεις, άλλες κλείνουν και άλλες υπολειτουργούν… Δεν έχουν κανέναν εργαζόμενο και όμως κυκλοφορούν με τη μέθοδο της υπενοικίασής.. Εταιρείες φαντάσματα…»

    «Η απάντησή μας στην φιέστα που ετοίμασαν μέσα στο Μέγαρο είναι η παρουσία μας. Οι απολύσεις, οι τραμπουκισμοί και το κλίμα τρομοκρατίας πλήττουν τον Τύπο. Ο κλάδος μας υποφέρει. Οι αναγνώστες θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν είμαστε όλοι σαν αυτούς που βλέπουν στα δελτία των 8…» μας λέει η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου.

     
    Σχολιάστε

    Posted by στο 19 Νοεμβρίου, 2010 in ΜΜΕ

     

    Ετικέτες: ,

    Σύγκρουση εργαζομένων – εκδοτών για τις απολύσεις στον Τύπο

    • Σε μετωπική σύγκρουση οδηγούνται δημοσιογράφοι και εκδότες -για πρώτη φορά στον Τύπο μετά τη δεκαετία του ’80- με αφορμή την κήρυξη 48ωρης απεργιακής κινητοποίησης από την ΕΣΗΕΑ, στα συγκροτήματα του ΔΟΛ («Βήμα», «Νέα», «Εξέδρα») και του Πήγασου («Έθνος», «Ημερησία», «Goal News»).

    Η απεργία αρχικά κηρύχθηκε από την Ένωση Προσωπικού (ΕΠΗΕΑ) και στηρίζεται από την ΕΣΗΕΑ και την ΕΤΗΠΤΑ (τεχνικοί Τύπου) λόγω σειράς απολύσεων, κυρίως διοικητικού και τεχνικού προσωπικού, αλλά και των προγραμμάτων δραματικής συρρίκνωσης προσωπικού που έχουν ήδη εξαγγελθεί και επικρέμονται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των εργαζομένων.

    Μόνο προχθές απολύθηκαν 11 εργαζόμενοι από τον όμιλο του Πήγασου, ενώ στους 4 απολυθέντες του ΔΟΛ προστέθηκαν χθες άλλοι 12 από το μάρκετινγκ περιοδικών και ενθέτων.

    Η κήρυξη της 48ωρης απεργίας στους δύο μεγαλύτερους Ομίλους ΜΜΕ της χώρας από την ΕΣΗΕΑ χθες το μεσημέρι είχε αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός διάσπασης του μετώπου των εργαζομένων στον Τύπο (όπως έχει διαμορφωθεί από τα σωματεία των δημοσιογράφων, του διοικητικού προσωπικού και των τεχνικών Τύπου), στη λογική του «διαίρει και βασίλευε».

    Ορισμένοι δημοσιογράφοι αμφισβήτησαν τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων βάσει των οποίων έλαβε την απόφαση της 48ωρης απεργίας η ΕΣΗΕΑ και ζήτησαν νέες γενικές συνελεύσεις χθες το απόγευμα, τόσο στον ΔΟΛ όσο και στον Πήγασο, οι οποίες έγιναν. Κατά τη διάρκειά τους αναπτύχθηκε ένα απίστευτο κλίμα διχασμού αλλά και τρομοκρατίας απέναντι στους εργαζόμενους, που δικαιολογημένα ανησυχούν για τη δουλειά τους.

    * Στον ΔΟΛ, επιτείνοντας το κλίμα αυτό, ο διευθυντής του «Βήματος» ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ότι, εάν δεν αποδοκιμάσουν την απεργία της ΕΣΗΕΑ, θα αναστείλει την κυκλοφορία του καθημερινού «Βήματος» -βρίσκοντας και ο ίδιος μια «ηρωική» διέξοδο ώστε να υλοποιήσει με το μικρότερο δυνατό προσωπικό κόστος μια ειλημμένη απόφαση.

    Όμως και στην περίπτωση που οι δημοσιογράφοι αναστείλουν την απεργία προκειμένου να «σώσουν» την καθημερινή έκδοση της εφημερίδας (για πόσο;) θα έχει καταφέρει ένα ισχυρό πλήγμα στην ενότητα των εργαζομένων. Στη γενική συνέλευση που γινόταν μέχρι αργά χθες βράδυ, παρουσία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, εργαζόμενοι ζητούσαν από την ΕΣΗΕΑ να κηρύξει απεργία σε όλες τις εφημερίδες.

    * Στο συγκρότημα του Πήγασου επικράτησε κλίμα έντασης και αντεγκλήσεων και διάχυτος φόβος για το μέλλον. Χαρακτηριστικό είναι ότι, αν και οι δημοσιογράφοι συμφώνησαν ότι θα συμμετέχουν στην απεργία που κήρυξε η ΕΣΗΕΑ, εν τούτοις μερίδα εργαζομένων έβαλε κάλπες, από μία στο «Έθνος», στην «Ημερησία» και τη «Goal News», προκειμένου να καταγράψει τη βούληση των εργαζομένων για απεργία ή μη και παρά την αντίθετη γνώμη των εκπροσώπων τους στο Μικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ.

    Από την ψηφοφορία στην “Ημερησία” καταγράφηκαν 21 ψηφοδέλτια υπέρ της απεργίας και 31 κατά. Στο “Έθνος” 16 ψήφισαν υπέρ της απεργίας, 32 κατά της απεργίας και 70 υπέρ της απεργίας σε όλο τον Τύπο.

    Παρά το αρνητικό κλίμα, η 48ωρη απεργία φαίνεται ότι έχει πιθανότητες επιτυχίας στους δύο Ομίλους.

    * Στην “Ελευθεροτυπία” κηρύχθηκε 24ωρη απεργία για αύριο Παρασκευή, αρχικά από τους τεχνικούς Τύπου (ΕΤΗΠΤΑ) λόγω των προχθεσινών απολύσεων 5 τεχνικών και υποστηρίχθηκε άμεσα από την ΕΣΗΕΑ και το προσωπικό (ΕΠΗΕΑ). Την απόφαση έλαβε σχεδόν με ομοφωνία η γενική συνέλευση των εργαζομένων το απόγευμα, η οποία στηρίχθηκε στη συνέχεια από τα σωματεία -χωρίς «παρατράγουδα». Πληροφορίες της τελευταίας στιγμής κάνουν λόγο για επιχείρηση ανάκλησης των απολύσεων προκειμένου να ανασταλεί η απεργία. [Η ΑΥΓΗ: 30/09/2010]

     
    1 σχόλιο

    Posted by στο 30 Σεπτεμβρίου, 2010 in Απολύσεις, ΜΜΕ

     

    Η Μάνια Τεγοπούλου προειδοποιεί Παπανδρέου, Ψυχάρη και εταιρείες δημοσκοπήσεων

    Από: Ζoomnews

    • Με μία δόση ηθελημένης ασάφειας, η εκδότρια της Ελευθεροτυπίας, Μάνια Τεγοπούλου, βάλλει στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας κατά του πρωθυπουργού, του ΔΟΛ, αλλά και των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Με τρία σχόλιά της, καταγγέλλει, αφήνει αιχμές και προειδοποιεί.
    • Σχόλιο πρώτο: Waiting for the news on CNN! Ή αλλιώς, αναμένοντας τον Πήγασο και τις συγχωνεύσεις τραπεζών. Η κυβέρνηση διοχετεύει ειδήσεις μέσω του Mega Channel. Ανταποδίδοντας τη φιλοφρόνηση, το ΒΗΜΑ προβάλλει το εμπόρευμά του επί 10 λεπτά στο ίδιο κανάλι. Κύριε Ψυχάρη, το πάτε φιρί φιρί”, διερωτάται η κ. Τεγοπούλου.
    • Σχόλιο δεύτερο: 1+1=1 ή αλλιώς διαφημιστικές εταιρείες + εταιρείες δημοσκοπήσεων=? Μήπως έχει κάτι να προσθέσει ο νυν υπουργός Στρατού ή έστω ο κ. Πάγκαλος;
    • Σχόλιο τρίτο: Τον πρωθυπουργό εξάλλου δεν τον απασχολούν οι εφημερίδες. Έχει φροντίσει από παλιά να ακολουθήσει το σουηδικό μοντέλο και να πληρώνει δημοσιογράφους (φανερά ή αδιαφανώς) ως συμβούλους. Η αδιαφάνεια, εν προκειμένω, ήταν πολύ πιο αποτελεσματική όταν έκανε τη θητεία του στο ΥΠΕΞ, με τα μυστικά κονδύλια.
    • Βαριές καταγγελίες, σοβαρές προειδοποιήσεις και το ερώτημα εκκρεμές: τι θέλει να πει η κ. Τεγοπούλου;
     
    Σχολιάστε

    Posted by στο 14 Σεπτεμβρίου, 2010 in ΜΜΕ, Πολιτική

     

    Ο κατήφορος

    • ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ διαβάζει ιστορία και παρακολουθεί την ειδησεογραφία στο πέρασμα των δεκαετιών, η σαφέστατη και έμμεση χθεσινή βολή του πρωθυπουργού για τα Μέσα Ενημέρωσης δεν αποτελεί είδηση.

    Επαναλαμβάνεται βαρετά και μονότονα από πλείστους όσους πρωθυπουργούς, σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου. Δεν περιποιεί τιμή στους πρωθυπουργούς ότι εκείνοι που αρέσκονται σε τέτοιου είδους βολές είναι κυρίως οι δικτάτορες.

    Ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει ούτε τη στόφα, ούτε την ιδεολογία, ούτε την αγωγή, ούτε την επιθυμία των δικτατόρων. Αντιθέτως, μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για τον υπερβολικό του πολιτισμό. Αν και ο γράφων πιστεύει ότι ο πολιτισμός δεν είναι ποτέ υπερβολικός. Είναι ό,τι πιο απαραίτητο.

    ΣΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ συνέντευξη Τύπου ο πρωθυπουργός δέχθηκε απλές δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Οι δημοσιογραφικές ερωτήσεις δεν είναι ούτε σκληρές ούτε ήπιες. Είναι άλλοτε δημοσιογραφικές και άλλοτε σέρβις. Πάσες. Εξυπηρετήσεις άλλων συμφερόντων. Το πιο συχνά, συμφερόντων της εκάστοτε κυβέρνησης.

    ΥΠΟ την πίεση των καθόλου ευχάριστων ερωτήσεων ο πρωθυπουργός αισθάνθηκε τρεις φορές την ανάγκη να επαναλάβει, σε ισάριθμες απαντήσεις του, την άποψη ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επιβαρύνουν την κατάσταση της χώρας και σπέρνουν πανικό «με τη μετρολογία» (σ.σ.: την αναφορά σε μέτρα), με την οποία ασχολούνται.

    Την τρίτη μάλιστα φορά, επέμεινε ότι «ο πανικός της μετρολογίας επηρεάζει την επιχειρηματικότητα και την κατανάλωση».

    Συγκεκριμενοποίησε μάλιστα την παρατήρησή του, περιγράφοντας πώς τα Μέσα διαστρεβλώνουν ειδήσεις για λόγους εντυπωσιασμού και κερδοφορίας.

    ΠΡΕΠΕΙ να παραδεχτεί κανείς ότι τα Μέσα δεν είναι τα αγνότερα πλάσματα στον κόσμο. Και δεν έχει άδικο ο πρωθυπουργός όταν μιλάει για κιτρινισμό. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

    Συμβαίνει, όμως, να γενικεύει, ενώ δεν μπαίνουν όλα τα μέσα σ’ ένα τσουβάλι. Και δεν ασκούν τα Μέσα διακυβέρνηση.

    ΓΙΑ να είμαστε σαφέστεροι, δουλειά της κυβέρνησης είναι να κυβερνά και των Μέσων να ελέγχουν. Αν δεν ελέγχουν, τόσο το χειρότερο για τα Μέσα και, κυρίως, για τον πολίτη.

    Αν παρακολουθήσει κανείς την πορεία των Μέσων και των κομμάτων θα διαπιστώσει ότι είναι παράλληλα πτωτική. Στη συνείδηση του κόσμου. Αν παρακολουθήσει και τα σημεία αυτής της πτώσης, θα διαπιστώσει ότι οι πολίτες τιμωρούν εδώ και χρόνια τα Μέσα όχι γιατί κιτρινίζουν τις ειδήσεις. Αλλά γιατί τις κιτρινίζουν υπέρ των κυβερνήσεων.

    ΑΝ ΘΕΛΕΙ ο πρωθυπουργός να δει γιατί πραγματικά οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στα κόμματα και στα Μέσα, θα διαπιστώσει ότι η αιτία είναι ακριβώς η αντίθετη απ’ αυτήν που νομίζει και εκφράζει.

    Τα κόμματα, οι κυβερνήσεις και τα Μέσα απαξιώνονται στη συνείδηση των πολιτών, γιατί αλληλοεξυπηρετούνται αντί να εξυπηρετούν τον πολίτη. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Εγκαταλείπουν τα συμφέροντα του πολίτη για να εξυπηρετήσουν αλλότρια. Η απάντηση του πολίτη είναι άμεση και ορατή. Τους εγκατελείπει κι αυτός.

    Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ πιθανότατα θέλει να χτίσει μια νέα σχέση μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών. Οπως κάποια Μέσα θέλουν να χτίσουν μια νέα σχέση μεταξύ αυτών και των πολιτών. Αυτό θα ήταν πολύ χρήσιμο για όλους. Πρώτα απ’ όλους για τους πολίτες.

    Ομως, αν τα πράγματα μπουν στη σωστή τους θέση, ο πρωθυπουργός πρέπει να ξέρει ότι τα Μέσα, απο καθήκον και από τη φύση τους, θα είναι πολύ σκληροί ελεγκτές της εξουσίας.

    Δεν θα είναι αντιεξουσιαστές, όπως θέλει ο ίδιος τους υπουργούς του. Θα είναι η εξουσία του Πολίτη.

    • Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
     
    Σχολιάστε

    Posted by στο 14 Σεπτεμβρίου, 2010 in ΜΜΕ, Πολιτική