RSS

Category Archives: Πίντερ Χάρολντ

Αλλο κωμικό, άλλο παιδαριώδες

Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, 13/01/2009

«Μια τρύπα στο νερό» τιτλοφορείται το νέο τηλεπαιχνίδι του Mega. Οι παίχτες κατανέμονται σε δύο τριμελείς ομάδες και ο καθένας προσπαθεί να πάρει την κατάλληλη στάση, ώστε να περάσει μέσα από την τρύπα ενός κινούμενου τοίχου, η οποία έχει το σχήμα μιας ανθρώπινης φιγούρας. Αν ο παίχτης το καταφέρει, έχει καλώς, αλλιώς βουτάει αναγκαστικά σε μια πισίνα απ’ όπου τον ανασύρει μια καλλίγραμμη ναυαγοσώστρια.

Υποτίθεται ότι πρόκειται για ένα χαρούμενο παιχνίδι –και πράγματι θα διασκεδάζαμε αν ήμαστε έφηβοι και το παίζαμε εμείς οι ίδιοι στην κατασκήνωση. Ομως πώς είναι δυνατόν άνθρωποι ενήλικες να περνάνε καλά, βλέποντας κάποιον να πέφτει άτσαλα στο νερό ή να κουτουλάει σε έναν (χαρτονένιο) τοίχο; Συμπαθητικοί οι παίχτες, συμπαθητικός και ο παρουσιαστής (Γιώργος Πυρπασόπουλος), όμως το θέαμα είναι μόνο για παιδιά προνηπιακής ηλικίας.

Τα τηλεπαιχνίδια αυτού του τύπου δεν είναι χυδαία, αλλά ανούσια, ενώ πιο ενδιαφέρον από το ίδιο το τηλεοπτικό προϊόν είναι η απήχηση που έχει στο ενήλικο κοινό. Δεν θέλω να σκέφτομαι, είναι σαν να λένε πολλοί, ούτε καν ότι ένα κι ένα κάνουν δύο. Ακόμα και η παρακολούθηση ενός βιντεοκλίπ ή ενός απλοϊκού σίριαλ προϋποθέτει μια στοιχειώδη πνευματική προσπάθεια, κάτι που δεν ισχύει για το «Μια τρύπα στο νερό», όπου το κωμικό ταυτίζεται με το παιδαριώδες. Το μόνο που έχει να θυμάται ο τηλεθεατής είναι ότι η μια ομάδα φοράει ροζ σκουφάκια και η άλλη θαλασσιά. Ε, ας κουράσουμε και λίγο το μυαλουδάκι μας!

Συγκριτικά, το τηλεπαιχνίδι «Password» (Alpha), που το παρουσιάζει ο Γιώργος Τσαλίκης, είναι ανώτερα μαθηματικά, αφού για τη συμμετοχή και την παρακολούθησή του απαιτείται ένα λεξιλόγιο τουλάχιστον χιλίων λέξεων. Αναρωτιέται κανείς τι τύχη θα είχε σήμερα ένα τηλεπαιχνίδι όπως το «Γράμματα και αριθμοί» με τον Χρήστο Οικονόμου, που είχε προβληθεί στην προ ιδιωτικής τηλεόρασης εποχή.

Τι συμβαίνει; Γινόμαστε πιο ηλίθιοι όσο περνάει ο καιρός ή μήπως η δουλειά, οι σπουδές, οι έγνοιες της καθημερινότητας απορροφούν κάθε μας ικμάδα και έτσι απαγκιάζουμε μπροστά στην οθόνη μας αποκαμωμένοι, στραγγισμένοι, γυρεύοντας όλο και πιο εύπεπτη διασκέδαση και «λάιτ» ενημέρωση; Μήπως, το πλήθος των καναλιών και των προσφερόμενων προγραμμάτων αντιστοιχεί σε ένα κοινό πολλών ταχυτήτων; Από τη μια, το περιχαρακωμένο στρατόπεδο της ποιότητας, και, από την άλλη, ο ιδεατός «μέσος τηλεθεατής». Μόνο που το κοινό δεν διαμορφώνει το πρόγραμμα, αλλά μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Π.χ., ο θάνατος του Χάρολντ Πίντερ δεν απασχόλησε ιδιαίτερα το δελτίο του Star, που τις ίδιες ημέρες φιλοξενούσε πολλά ρεπορτάζ για τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα μιας δημοφιλούς τραγουδίστριας. Είναι αυτονόητο ότι δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι νεκροί, όμως ποια δημοσκόπηση έδειξε ότι ο μέσος Ελληνας ενδιαφέρεται περισσότερο για το πένθος μιας σταρ απ’ ό,τι για έναν συγγραφέα που άλλαξε το πρόσωπο του παγκόσμιου θεάτρου και πήρε θέση για τα κορυφαία πολιτικά ζητήματα της εποχής μας; Ποιος διαμορφώνει ποιον, ποιος καθηλώνει, ποιος υποτιμά τη νοημοσύνη και τις δυνατότητες κάθε τηλεθεατή να μαθαίνει και να κρίνει, ποιος τον αναγκάζει μόνο να καταπίνει;

 

Ετικέτες: