RSS

Category Archives: Σεβαστάκης Νικόλας

Δελτία Ειδήσεων: «Διαχειρίζονται, με τα δύο μεγάλα κόμματα, την κοινή γνώμη»

Αν και φαίνεται αφελές, δεν παύει, πάντως, να καταπλήσσει ο τρόπος με τον οποίο η μεγάλη πολιτικο-επικοινωνιακή «μηχανή» συντονίζεται θαυμαστά αποσιωπώντας ή υπερπροβάλλοντας θέματα και καταστάσεις. Το ότι τρεις σχεδόν εβδομάδες μαζικής κινητοποίησης των εγκλείστων στις ελληνικές φυλακές δεν έγιναν ουσιαστικά είδηση, δεν ερέθισαν στον βαθμό που άξιζε τη δημόσια τηλεοπτική αρένα, είναι απλώς το τελευταίο από τα πολλά επεισόδια αυτής της μυστηριώδους διαδοχής σιωπών που θυμώνουν και θορύβων που κουράζουν.

Νικόλας Σεβαστάκης, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Και θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά για τους λόγους μιας τέτοιας επαναλαμβανόμενης πρακτικής: από τον εγκλωβισμό των περισσότερων στην κούρσα της τηλεθέασης, που παράγει περισσότερη ομοιομορφία παρά πλουραλισμό, μέχρι την κάπως εξωφρενική υπόθεση περί εναρμονισμένων πρακτικών υπαγορευμένων από κάποια κέντρα εξουσίας.

Νομίζω, όμως, ότι αυτές οι υποθέσεις μάλλον δεν βοηθούν την κατανόηση της πραγματικότητας. Περισσότερο προφανής μού φαίνεται η εξής εξήγηση: τα κεντρικά δελτία ειδήσεων διαχειρίζονται, παράλληλα και από κοινού με τα δύο μεγάλα κόμματα, την υπόθεση κοινή γνώμη ή «μεγάλη πλειονότητα». Εχοντας, λοιπόν, εκ των προτέρων αποφασίσει ότι αυτόν τον περίφημο μέσο Ελληνα δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο από την τσέπη του, μια σειρά από γεγονότα, πολιτιστικές και κοινωνικές πραγματικότητες είτε δεν αναφέρονται καθόλου είτε ρίχνονται ως δευτερόλεπτες σφήνες στις ουρές των δελτίων. Με αυτή την έννοια η τηλεοπτική αναπαράσταση της «νεανικής ζώνης» αφορά, κατά κύριο λόγο, τις φαιδρότητες του life-style, όπως η αναπαράσταση της «γεροντικής ζώνης» ανήκει, κατά πώς φαίνεται, στη δικαιοδοσία ενός Γιώργου Αυτιά.

Ετσι συμβαίνει και ζητήματα όπως το περιβάλλον, η κατάσταση στις φυλακές, οι κινητοποιήσεις συνδικαλιστικών και κοινωνικών κινημάτων στριμώχνονται στο περιθώριο επειδή απλά θεωρούνται… «περιθωριακά», αν όχι εξωτικά πράγματα!

Το μόνο που διακόπτει άγαρμπα αυτή τη ρουτίνα είναι η πιθανότητα του θεαματικά βίαιου ή δραματικού επεισοδίου. Μια φυλακή που καίγεται θα επιδειχθεί. Μια φυλακή που βράζει, υποφέρει και αγωνιά αλλά τελικά δεν «εκρήγνυται» ελάχιστα ενδιαφέρει. Γιατί; Μα γιατί δεν πρέπει να αφορά τους νοικοκυραίους, όπως τους φαντάζονται και όπως θέλουν να τους νέμονται από κοινού τα επιτελεία του δικομματισμού και τα δελτία των οκτώ.

Ο συντονισμός έως σημείου ταύτισης στο πλαίσιο του μονοφωνικού θορύβου των ίδιων γνωστών σχολιαστών είναι άψογος. Στηρίζεται, όμως, όλο και πιο συχνά δυστυχώς, σε μια σκανδαλώδη σειρά επιλογών που διαγκωνίζονται περισσότερο σε ένα εμπόριο πολιτικής επιρροής παρά στο πεδίο της έρευνας των πολλαπλών και αντιφατικών όψεων της κοινωνικής ζωής.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/12/2008