RSS

Category Archives: Σπουρδαλάκης Μιχάλης

«Τι φοβάται το πολιτικό μας σύστημα»

«Τα μίντια συχνά ή μονίμως αναπαράγουν στερεότυπα και προκαταλήψεις. Διαμορφώνουν τις κανονικότητες της κοινωνίας, συγκεκριμένες ταυτότητες στον αντίποδα άλλων, το τι είναι καλό και τι κακό, τι ηθικό και μη ηθικό. Και το κάνουν με έναν πολύ απλό τρόπο: με το να παρουσιάσουν μια μερίδα του πληθυσμού διαφορετική από την κανονικότητα που επιθυμούν», επισημαίνει ο Μιχάλης Σπουρδαλάκης, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μιχάλης Σπουρδαλάκης, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Στην ουσία, θα πει, αυτού του είδους η διαδικασία είναι ένας ιδεολογικός μηχανισμός που συμβάλλει και στην επιτήρηση του κοινωνικού σώματος.

Καταθέτει, μιλώντας με την ιδιότητα του δασκάλου, ένα δείγμα τηλεοπτικής αυθαιρεσίας: «Δείτε το φοιτητικό κίνημα. Δεν μπορεί να είναι μόνο τα γκράφιτι, οι μολότοφ ή τα σκισμένα πανό που προβάλλουν τα κανάλια. Είναι παιδιά που δουλεύουν, κοπιάζουν να μάθουν κάτι κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και αν τους δώσει κάποιος δάσκαλος ένα μπουκαλάκι οξυγόνο, το κάνουν αερόστατο. Δεν μπορεί σε μια ολόκληρη εκπομπή να «παίζει» μόνο αυτή η πλευρά: οι φοιτητές που προπηλακίζουν τους καθηγητές, που δεν πάνε στα μαθήματα, που είναι αλήτες, που διακινούν ηρωίνη μέσα στο Πολυτεχνείο. Αυτή είναι η ακραία όψη, η οποία μπορεί να μην υπάρχει, δηλαδή να είναι καθ’ υπερβολήν, ή η απόλυτη ισχνή μειοψηφία. Αν προβληθεί, όμως, το άλλο πρότυπο, των φοιτητών που ξενυχτούν με τον καθηγητή τους συζητώντας εξαντλητικά για διάφορα θέματα, θα χαλάσει το στερεότυπο, μια συγκεκριμένη εικόνα που εξυπηρετεί προφανώς ορισμένα συμφέροντα ή πολιτικές».

* Αν οι κρατούμενοι στις φυλακές είχαν ανεβεί στις ταράτσες και έκαιγαν στρώματα θα είχαν «παίξει» στα δελτία;

* «Ναι, ως θέαμα και ως επιβεβαίωση ότι οι φυλακισμένοι προφανώς είναι βίαιοι, κάνουν πράξεις καταδικαστέες και αντικοινωνικές. Η προβολή, όμως, μιας χαμηλών τόνων, ήπιας, ουσιαστικής και μαζικής κινητοποίησης που προϋποθέτει συντονισμό, κοινωνικότητα, οργάνωση, χαλάει το στερεότυπο που έχουμε για τους φυλακισμένους και δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε καν είδηση.

Οι φυλακισμένοι, δηλαδή οι παθογένειες, οι παραβατικές δραστηριότητες θεωρείται ότι δεν ανήκουν στην κοινωνία, ότι είναι ζήτημα ατομικής παραβατικότητας».

Το πολιτικό σύστημα, θα προσθέσει ο κ. Σπουρδαλάκης, δεν έχει μάθει να συνομιλεί με την κοινωνία, υπάρχει μια εν γένει φοβία να ανοιχτεί σ’ αυτήν και αυτό είναι χαρακτηριστικό όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου. Αυτό περνάει και στα δελτία ειδήσεων. Στη μόνη περίπτωση που τα δελτία κάνουν εξαίρεση είναι όταν εξατομικεύονται τα προβλήματα και περνάμε σε προσωπικές ιστορίες. Έρχεται τότε η φιλεύσπλαχνη πολιτεία στο πρόσωπο ενός γενικού γραμματέα, υφυπουργού ή υπουργού και δίνει μια λύση μέσω των καναλιών. Την ίδια ώρα όμως δεν γενικεύεται το πρόβλημα, δεν παίρνει κοινωνική διάσταση. Η μαζική διεκδίκηση μένει εκτός των δελτίων ή παρουσιάζονται μόνο ακρότητες, γιατί διαφορετικά υπάρχει το ενδεχόμενο η κοινωνική κινητοποίηση να αρχίσει να παίρνει θετικό πρόσημο και αυτό το φοβάται το πολιτικό μας σύστημα».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/12/2008