RSS

Category Archives: Στεφανίδου Τατιάνα

Οπως έστρωσαν… [Τατιάνα Στεφανίδου κ.ά.]

  • Φαινόμενα

  • Της Πόπης Διαµαντάκου, ΤΑ ΝΕΑ, Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

Μόνον οι ανόητοι µπορεί να θεωρούν τέτοιες εποχές ότι αλλάζει ραγδαία ο κόσµος αλλά η βιτρίνα του, η τηλεόραση, θα µείνει ανέγγιχτη να διαφηµίζει τα ίδια παλιά προϊόντα. Περισσότερο από αναµενόµενο το τέλος της συνεργασίας του ΑΝΤ1 µε την Τατιάνα Στεφανίδου. Ηρθε να προστεθεί στην µε παρόµοιο τρόπο αποµάκρυνση του συζύγου της, ο οποίος είχε προσφερθεί να γίνει ο «µοχλός» µέσω του οποίου είχε πιεστεί προς αποχώρηση η Ελλη Στάη, ενώ προηγουµένως το πέρασµά του από µικρές τηλεοπτικές επιχειρήσεις, όπως το Channel 9, δεν άφησαν καµιά αµφιβολία για τα νέα ήθη τα οποία διαµορφώνονταν.

Ουδείς µπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπήρξαν σηµάδια από νωρίς. Π.χ. ο Μικρούτσικος, ο οποίος ήταν και από τους πρώτους που βρέθηκε εκτός αγοράς. Μπορεί η τηλεόραση να υπηρετεί το παράλογο αλλά οι εξελίξεις σε αυτήν υπόκεινται αποκλειστικώς στους νόµους της κοινής λογικής. Σε µια τηλεοπτική αγορά της οποίας η ανάπτυξη βασίστηκε σε βίαια φαινόµενα, πρώτοι θα πληρώσουν τις επίσης βίαιες διορθωτικές κινήσεις εκείνοι που τα υπηρέτησαν. Ιδίως αν παραµείνουν ξεχασµένοι στις δάφνες του ψευδοσταριλικιού τους.

Ωστόσο κάθε κρίση δεν επιβεβαιώνει παρά το πόσο θαµπωµένοι από τους τηλεοπτικούς προβολείς παραµένουν οι τηλεσταρούµπες, ανίκανοι να διακρίνουν τις αλλαγές των καιρών. Για παράδειγµα ο κόσµος βούλιαζε στην κρίση, ο τόπος βάδιζε στον γκρεµό και η Τατιάνα Στεφανίδου έκανε εκποµπή για το δράµα ωραίας αοιδού που είχε µείνει χήρα επειδή ο σύζυγός της, επιχειρηµατίας της νύχτας, είχε λογαριασµούς προς ξεκαθάρισµα. Οι δυο τους σε µια σκηνή αλήστου µνήµης, πέντε η ώρα το απόγευµα µε µακριές τουαλέτες και πέντε στρώσεις µάσκαρα, έκλαιγαν τον εκλιπόντα. Εκτός από το σπαρταριστό γέλιο που προκαλούσε η σκηνή – µε όλο τον σεβασµό προς το πένθος µιας γυναίκας που είναι µάνα – αποτελούσε και µνηµείο επαρχιώτικου τηλεσουσουδισµού.

Τι να πρωτοθυµηθούµε, µε αποκορύφωµα την εκποµπή µε την τραγουδοµοντέλα – πορνοντίβα που απλώς επιβεβαίωσε τη φτηνιάρικη τηλεόραση, της οποίας το ψευδολούστρο του καθωσπρεπισµού κόστιζε ακριβά.

Είναι προφανές ότι δεν τελειώνει µε την αποχώρηση της Τατιάνας από τον ΑΝΤ1 το είδος αυτό της τηλεόρασης, µπορεί να το πάρει µαζί της αλλού – απλώς θα το πουλάει φτηνά –, όπως δεν καταργήθηκε ο κιτρινισµός µε την αποµάκρυνση του Ευαγγελάτου, ούτε το ριάλιτι επειδή δεν υπάρχει ο Μικρούτσικος. Και αν τέλειωσαν οι ξανθές πρωινατζούδες, όπως εδώ και καιρό υποστηρίζαµε προκαλώντας την µήνιν του µεσηµεριανάδικου σύµπαντος που προστάτευε την «Ελενίτσα» του, δεν είναι γιατί καταργήθηκε το ντεκαπάζ, αλλά γιατί θρυµµατίστηκαν από τις βίαιες αλλαγές του κόσµου τα πρότυπα της αφασίας, της φαντεζί χαζοµάρας και του σουσουδισµού που υπηρέτησαν. Ουδείς θέλει να ταυτίζεται πλέον µε ό,τι σαθρό τού θυµίζει τα όνειρα µιας άλλης εποχής που σήµερα έγιναν εφιάλτες.

Οχι, δεν θα τελειώσει ούτε το τρας. Πάντα θα γοητεύει και αυτός θα είναι ο λόγος για τον οποίο µια τηλεόραση σε κρίση κάθε άλλο παρά θα το αρνείται. Αυτό που άλλαξε είναι η συνείδηση του κοινού, ότι όλα όσα διαφηµίζονταν από τις σταρούµπες της τηλεόρασης µε τους χλιδάτους γάµους, τις βίλες και τα χαϊλίκια των διακοπών τους, δεν ήταν παρά προπέτασµα χρυσού καπνού για να κρυφτεί η κοινωνία της λαµογιάς, του βιζιτιλικίου και του εύκολου χρήµατος, το οποίο σήµερα λείπει από τα ταµεία, στα οποία είχε στηρίξει το µέλλον του.

Και επειδή η τηλεόραση παραµένει ένα µέσον προσανατολισµένο στην αγορά, υποχρεωµένο να βρίσκει αγοραστές, θα πρέπει να πουλάει προϊόντα τα οποία να γίνονται αποδεκτά. Οσο για τις αποµακρύνσεις υποτιθέµενων αστέρων, καµιά τηλεοπτική επιχείρηση δεν χάνει δηµοφιλή πρόσωπα. Ολες έχουν κάνει τις έρευνές τους στην αγορά για το ποιους αποδέχεται το κοινό στο οποίο απευθύνονται.

Ραγδαίος ξεπεσµός και κυνισµός

Οχι, δεν τέλειωσε ο τηλεπολτός. Ξέπεσε όµως. Απλώς εξακολουθεί να παράγει θέαµα ο σπαραγµός του. Με τους παρατρεχάµενους και όσους εξασφάλιζαν την τηλεπαρουσία τους χάρη σε αυτόν να καταφεύγουν από τηλεπαράθυρα και πάνελ, σε έναν υστερικό, πρωτοφανή γκεµπελισµό, εναντίον οποιουδήποτε πει την πικρή αλήθεια, που όµοιό του ούτε τα πιο στυγνά καθεστώτα δεν είχαν τολµήσει να εξαπολύσουν εναντίον αντιφρονούντων. Και σε αυτό το είδος πρωτοστάτησε η Τατιάνα δείχνοντας τον δρόµο σε µαγεµένους από σταριλίκια πανελίστες.

Και όχι, δεν έχει ο καιρός γυρίσµατα. Ακολουθεί την ευθεία προς τον γκρεµό που ανοίγουν πάντα η τυφλή διάλυση κάθε αξίας, κάθε σεβασµού σε κανόνες και ανθρώπινες προσωπικότητες. Ο µόνος που παραµένει κυρίαρχος είναι ο τηλεοπτικός κυνισµός. Και δεν ξεχωρίζει στόχους. Απλώς, ορισµένοι παραµένουν πιο προστατευµένοι, γιατί, µην τρελαθούµε, ουδείς εκ των ακριβοπληρωµένων τηλεστάρ είναι «απλός εργαζόµενος». Οι απλοί εργαζόµενοι είναι αυτοί που µένουν βουβοί απέναντι από το γυαλί, να πληρώσουν το µάρµαρο για τρεις ζωές και βάλε.

 

ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ: Μουσκεμένη μάσκαρα

  • Της Πόπης Διαμαντάκου, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009
  • Ο πολιτισμός μας έχει μάθει να σεβόμαστε το πένθος. Και τους νεκρούς. Όχι όμως η τηλεόραση. Εδώ ο πόνος γίνεται προϊόν, το δάκρυ ποσοστά τηλεθέασης και αν κάποιος φεύγει από τη ζωή θεαματικά, γίνεται «άγιος»

O πόνος πάντα πουλούσε. Και προ τηλεόρασης. Η μεγάλη περιπέτεια των σύγχρονων καιρών είναι η ανάδυση στη δημόσια σκηνή των κατατρεγμένων και πονεμένων. Και η μετατροπή τους σε ήρωες. Αρκεί να εκθέσει τον πόνο του. Μπροστά στις κάμερες. Αν μάλιστα, ένα άψογο στάιλινγκ υπογραμμίζει την ομορφιά και τη χάρη εκείνου που πονάει γιατί πενθεί, για παράδειγμα, τότε η εκτυφλωτική αντίθεση με τον θάνατο κάνει τον πόνο ακόμη πιο φωτογενή. Ακριβώς όπως συνέβη με την εμφάνιση της Αγγελικής Ηλιάδη στης Τατιάνας.

Την αποθέωσε η σκηνοθεσία μιας εκπομπής με στόχο την κατανάλωση του πένθους της σαν απογευματινό τηλε-έδεσμα. Γιατί ως τέτοιο προβλήθηκε το δράμα μιας γυναίκας που έχασε τον καλό της με τραγικό τρόπο, μιας μάνας που μεγαλώνει ορφανό. Πόσες μανάδες χαροκαμένες έχουν ζήσει το ίδιο. Πόσα παιδιά θυμούνται τέτοιες στιγμές! Στην ανακουφιστική αίσθηση ότι ο πόνος δεν κάνει διακρίσεις στηρίζει την αθώωσή της η τηλεόραση αυτού του είδους. Στην πραγματικότητα όμως, είναι η τηλεόραση που πολτοποιεί κάτω από την ένταση του συναισθήματος κάθε αξία, κάθε λογική και σύνεση. Ο πόνος εξισώνει τους πάντες και εξαγνίζει. Γι΄ αυτό και λατρεύονται στην εποχή μας τα θύματα.

Δεν έχει σημασία τίνος θύμα και για ποιον λόγο. Αρκεί να προσφέρει συγκίνηση με την αφήγηση των βασάνων του on camera. Αυτήν τη φορά, στης Τατιάνας ήταν μια νεαρή αοιδός, που έχει προσφέρει εδώ και χρόνια με τη ζωή της άφθονο υλικό στα μεσημεριανάδικα σαλονάκια. Αυτά της έχουν απονείμει την ιδιότητα του θύματος. Θύμα των γονιών της, θύμα της ζωής και των γκάνγκστερ που «έφαγαν» τον αγαπημένο της.

Είχε τίποτε άλλο να πει; Τίποτε απολύτως. Πρόσφερε απλώς στον φακό τη φιγούρα της τυλιγμένη στο φέγγος του πένθους. Με την Τατιάνα να ενισχύει την σκηνοθεσία του πόνου αγκαλιάζοντας κάθε τόσο την πονεμένη καλεσμένη της, σφιχτά, σαν αδελφή. Και οι δυο τους άψογα μακιγιαρισμένες και ντυμένες, γιατί ο πόνοςπόνος, αλλά και η ελληνική τηλεόραση θέλει την ψευτογκλαμουριά της. Άλλωστε το δάκρυ που πέφτει πάνω από πέντε στρώσεις μάσκαρα κάνει περισσότερο εφέ.

Με όλο τον σεβασμό προς τον πραγματικό πόνο της απώλειας, τον οποίο ουδείς αμφισβητεί ότι αισθάνονται οι οικείοι εκείνων που φεύγουν από τη ζωή, η τηλεοπτική έκθεση των συναισθημάτων τους δεν αποτελεί παρά σόου.

Και μάλιστα, είναι τέτοια η δύναμη του συναισθήματος που γίνεται θέαμα, ώστε χάνουν οι λέξεις τα νοήματά τους και οι έννοιες το περιεχόμενό τους. Ο παραβάτης για παράδειγμα δεν είναι πια ένας παραστρατημένος, αλλά ένας αγαπημένος που χάθηκε όπως δισεκατομμύρια άλλοι, ένα θύμα που αγιοποιήθηκε από την τηλεόραση. Παράδειγμα η περίπτωση Σεργιανόπουλου που με αφορμή τη δίκη για τη δολοφονία του επανέρχεται με δακρύβρεχτα βίντεο για να προσδώσει σε πλήθος εκπομπών την πινελιά της «συγκίνησης».

Το γνωρίζουμε πλέον, ότι ο πόνος των άλλων πουλάει. Σε όποια συσκευασία κι αν προσφερθεί στο φιλοθέαμον είναι βέβαιο ότι θα καταναλωθεί με κανιβαλικούς αυτοματισμούς.
Πόσο χειρότερα πια;

Όσο για τη λάμψη του «θύματος» είναι ιερή όταν φωτίζει τον σταρπαρουσιαστή που θα καταφέρει να το έχει στον καναπέ του. Εξ ου και η εισαγωγική εμφάνιση της Τατιάνας, λίγο πριν ξεκινήσει το σόου «πένθος της Ηλιάδη», είχε την αυταρέσκεια εκείνου που θεωρεί ότι πετυχαίνει «λαβράκια». Μπήκε με ύφος αρτίστας στο πλατό, στάθηκε μπροστά σε κοινό, δυστυχώς πιτσιρικάδων, που χτυπούσαν παλαμάκια σαν κλακαδόροι πολιτευτή. Κατόπιν επιδόθηκε σε ένα λογύδριο περί δύσκολης χρονιάς και κρίσης. Άσχετο. Ή μήπως σχετικό με την εκπομπή των δακρύων που ακολούθησε, σαν προμήνυμα ίσως, των χειρότερων που θα ακολουθήσουν αυτήν τη χρονιά; Πόσο χειρότερα πια;

 

Οι… «τατιανιές» της ιδιωτικής τηλεόρασης

Το κουτσομπολιό είναι ένα διακριτό είδος που εδραιώθηκε τη δεύτερη δεκαετία ζωής της ιδιωτικής τηλεόρασης. Πρώτη διδάξασα ήταν η Τατιάνα Στεφανίδου με τον κάποτε πασίγνωστο «Γυάλινο τοίχο» (Alter). Οι αυστηρές κυρώσεις του ΕΣΡ οδήγησαν σε διαδοχικές αλλαγές του τίτλου της εκπομπής, όχι όμως και του περιεχομένου της («Φύλλο και φτερό», «Αποκλειστικά»). Η κληρονομιά του «τατιανισμού» (η ίδια επέβαλε τον όρο… «τατιανιές») είναι εμφανής στις τέσσερις «καθαρόαιμες» κουτσομπολίστικες εκπομπές της φετινής σεζόν, το «TV weekend» (Αlter) του σαββατοκύριακου και τις τρεις καθημερινές: «Super Star» (Star), «Koυς κους το μεσημέρι» (Alpha) και «Πολύ μπλα μπλα» (Alter).

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑGB για το τελευταίο πεντάμηνο, τις εκπομπές αυτές παρακολουθούσαν 494.000, 342.000, 281.000 και 291.000 άτομα αντίστοιχα. Το πλήθος των τηλεθεατών δεν είναι εντυπωσιακά υψηλό, κάτι που εξηγείται και από το χρόνο προβολής τους (εργάσιμες ημέρες, μεσημεριανές ώρες). Εντυπωσιακό όμως είναι το γεγονός ότι σήμερα το κουτσομπολιό δεν περιορίζεται στις τέσσερις αυτές εκπομπές, αλλά διαχέεται σε πλήθος άλλες και με διάφορες παραλλαγές. Π.χ., μορφή κουτσομπολιού με ανώνυμα (ή και φανταστικά) θύματα και θύτες είναι και οι τηλεφωνικές εξομολογήσεις τηλεθεατών. Συνήθως το τηλεοπτικό κουτσομπολιό είναι περισσότερο «χαζοχαρούμενο» παρά κακεντρεχές. Οι παρουσιαστές και οι «πανελίστες» τους γίνονται και αυτοί αντικείμενο κουτσομπολιού, ενώ μερικές φορές κουτσομπολεύουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.

  • Λαϊφστάιλ δελτίο

Πρωταθλητής σε αυτό το σπορ είναι το δελτίο του Star που το μεγαλύτερο μέρος του ασχολείται με τους επώνυμους της (παρα)καλλιτεχνικής, κοσμικής και τηλεοπτικής ζωής. Από πέρσι το κανάλι προσφέρει ένα λαϊφστάιλ δελτίο που ειρωνεύεται το λαϊφστάιλ, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στο σχολιασμό παρά στην ίδια την είδηση (όπου είδηση μπορεί να είναι το τίποτα, όπως η τούμπα μιας τραγουδίστριας της συμφοράς στην πίστα). Οι ποικίλες κουτσομπολίστικες εκπομπές επιβιώνουν κυρίως γιατί είναι χαμηλού κόστους και γεμίζουν μπόλικες ώρες προγράμματος. Εξακολουθούν να έχουν απήχηση γιατί επιχειρούν να καλύψουν, με πρωτόγονο και εκμεταλλευτικό τρόπο, την ανάγκη πολλών τηλεθεατών για κάποιο είδος συμμετοχής στις δημόσιες υποθέσεις, έστω για μια καρικατούρα συμμετοχής. Δεν λείπουν όμως κι εκείνοι που παρακολουθούν, έστω περιστασιακά, αυτές τις εκπομπές και αφενός εκπλήσσονται από το μέγεθος της βλακείας –των άλλων, εννοείται- και αφετέρου παρηγορούνται στη σκέψη ότι οι ίδιοι στέκονται στην απέναντι όχθη. Οταν η φαντασία και η χάρη σπανίζουν, ακόμα και η κραυγαλέα ανοησία γίνεται «καλτ».

  • Της Μαριαννας Τζιαντζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 01/02/2009
 

Η αποθέωση της γελοιότητας – στην τηλεόραση…

Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

ΕΚΕΙ όπου η ανοησία και η γελοιότητα αποθεώθηκαν ήταν στις ψυχαγωγικές εκπομπές. Με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου να πολυλογεί και μη λέει τίποτε, ή μάλλον να λέει ένα σωρό αρλούμπες του τύπου «Εγώ θεωρώ ότι ανοίξαμε μια πόρτα με αυτά που έγιναν… Ας προσπαθήσουμε να μην ξεχάσουμε τον Αλέξη… Και θα δείτε στη συνέχεια πόσο εμείς εδώ θα το τηρήσουμε, γιατί είμαστε τίμιοι στις υποσχέσεις μας!». Με την Τατιάνα Στεφανίδου να υποδύεται άθλια την πονεμένη ελληνίδα μάνα, σχολιάζοντας, ενώ προέβαλλε στιγμιότυπα όπου τα ΜΑΤ έδερναν έναν νεαρό: «Δεν μπορώ! Δεν μπορώ! Δεν μπορώ να τα βλέπω αυτά! Τι του κάνουν τώρα; Σωματικό έλεγχο; Ααααα! Τι του κάνουν;». Με τη Δρούζα να την ανταγωνίζεται στον πόνο και να καλεί στο «Μπορώ» της (ως ειδικό;) έναν καταδρομέα που είχε γίνει γνωστός από τη συμμετοχή του στο τηλεπαιχνίδι «Survivor». Με τη Χριστίνα Λαμπίρη να αναστενάζει βαριά ξανά και ξανά δείχνοντας την κηδεία του δολοφονημένου παιδιού μέσα από μια εκπομπή που λέγεται «Super Star»! Και να βγάζει στον αέρα των ιδιοκτήτη κέντρων νυχτερινής διασκέδασης Στηβ Κακέτση να μιλήσει για την κοινωνική επανάσταση και να καταγγείλει την κρατική ασυδοσία. Με την Ελεονώρα Μελέτη να μένει μετεξεταστέα στην «Πρωινή Μελέτη» της όταν, επιχειρώντας να αναφερθεί με τη σειρά της στα γεγονότα, όσο και αν προσπάθησε να συγκινηθεί και να μας πείσει για τον πόνο και την αγωνία της παρέμεινε τόσο ψύχραιμη όσο όταν απαντά στις κατηγορίες που εκτοξεύει εναντίον της η άσπονδη φίλη της Εφη Θώδη. Με τη Μαρία Μπακοδήμου και τον Φώτη Σεργουλόπουλο να εγκαταλείπουν τη συνήθη θεματολογία τους (αν πέρδεται η/ο συμβίος/α σας και άλλα τέτοια ευφάνταστα και δύσοσμα) και να παρουσιάζουν το θέμα «Πολίτες κατά ΜΑΤ». Με τον Αlpha να αντικαθιστά την προγραμματισμένη ταινία «Επαναστάτης ποπολάρος» με τον «Νόμο 4000» με θέμα του τα οργισμένα νιάτα- ποιος ευφυής εγκέφαλος το σκέφτηκε; Και με το Star να γράφει στο κάτω μέρος της οθόνης «Αντίο Αλέξανδρε, αντίο πρίγκιπα, αντίο μικρέ ήρωα!». Ήρωα; Έχασαν και οι λέξεις τη σημασία τους…

Ηταν μια εξαιρετικά φορτισμένη εβδομάδα: Φωτιές απόγνωσης στους δρόμους, φωτιές εντυπωσιασμού στα κανάλια. Κόσμος στις λεωφόρους, κόσμος στα στούντιο. Μόνο οι προσκείμενοι στη ΝΔ πολιτικοί απόντες την ώρα της μεγάλης κρίσης- όπως συνηθίζουν σε όλες τις κρίσεις-, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Χωρίς να καταλαβαίνουν πόσο πολύ εκτίθενται με την εκκωφαντική σιωπή τους; Πιστεύοντας όλοι, όπως και ο ομοϊδεάτης τους Παυλόπουλος, ότι άλλο οι εικόνες και άλλο η πραγματικότητα; Ή τρέμοντας μήπως τσαλακώσουν την εικόνα τους αν εμφανιστούν; Ποια εικόνα τους, την καμένη; (Αν και στην Ελλάδα ζούμε, όπου δυστυχώς όλα γρήγορα ξεχνιούνται και ακόμη πιο γρήγορα συγχωρούνται…).