RSS

Category Archives: blogging

Δημοσιογράφος VS μπλόγκερ

  • Τη δημοσιογραφία όπως την ξέρατε να την ξεχάσετε. Αυτό υποστηρίζει ο δημοσιογράφος και δεινός μπλόγκερ Νταν Γκίλμορ. Αυτός ήταν και ο λόγος που θελήσαμε να τον συναντήσουμε. Ωστόσο, ο άνθρωπος που υποστηρίζει ότι το Internet αλλάζει εξ ολοκλήρου το τοπίο είχε πολλά να πει και για την πολιτική, τα λάθη της Αμερικής αλλά και τα δικά του.

Ο Νταν Γκίλμορ υποστηρίζει ότι «είδε» το μέλλον της δημοσιογραφίας. Οχι μέσα σε κάποια μαγική σφαίρα, αλλά στην μπλογκόσφαιρα. Αρθρογράφος ο ίδιος, γνωστός στις ΗΠΑ από την εφημερίδα του «SanJoseMercuryNews», υποστηρίζει ότι η τεχνολογία φέρνει μια νέα εποχή για τη δημοσιογραφία, καθώς μέσω του Internet και των δικτυακών ημερολογίων που αναπτύσσονται σε αυτό, τα παραδοσιακά media χάνουν τη δύναμή τους. Δύναμη, λέει, αποκτά όλος ο κόσμος, που μπορεί, σε όποιο μέρος και αν βρίσκεται, να συνεισφέρει στην πληροφόρηση, να αμφισβητήσει τους δημοσιογράφους και να απαιτήσει με αυτόν τον τρόπο ένα υψηλότερο επίπεδο ενημέρωσης. Ο Νταν Γκίλμορ είναι γνωστός και στην Ελλάδα, τουλάχιστον στους φοιτητές των δημοσιογραφικών σχολών, αφού το βιβλίο του «Εμείς είμαστε το μέσο» (εκδ. Οξύ), στο οποίο υποστηρίζει όλα τα παραπάνω, περιλαμβάνεται στη βιβλιογραφία τους. Τον είχαμε συναντήσει, όταν επισκέφθηκε τη χώρα μας στο πλαίσιο ενός συνεδρίου με τίτλο «Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blogs και Νέα Μέσα», που διοργανώθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Η συνέντευξη θα μπορούσε να είχε γίνει και μέσω e-mail, με λιγότερα εμπόδια απ’ όσα συναντήσαμε στην προσπάθειά μας να του μιλήσουμε διά ζώσης. Προτιμήσαμε όμως να ταξιδέψουμε ως τη Θεσσαλονίκη, όπου θα είχαμε περισσότερο χρόνο. Επειδή πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη επαφή έχει σαφώς μεγαλύτερη αξία. Παραδόξως, συμφώνησε και εκείνος.

  • Στο βιβλίο σας δηλώνετε απογοητευμένος από τον τρόπο που τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα ασκούν τη δημοσιογραφία.

«Οχι ακριβώς. Εκείνο που λέω είναι ότι, ειδικά στις ΗΠΑ, τα μεγάλα δίκτυα δεν κάνουν αρκετά καλή δουλειά. Θεωρώ λοιπόν ότι ένας τρόπος για να βελτιώσουμε τη δουλειά μας είναι να χρησιμοποιήσουμε, παράλληλα με τα παραδοσιακά μέσα, το νέο εργαλείο του δημόσιου διαλόγου που είναι το Internet και συγκεκριμένα το μπλογκ».

  • Ο υπότιτλος του βιβλίου σας «Λαϊκή δημοσιογραφία από τον λαό για τον λαό» υπονοεί ότι καθένας μπορεί να γίνει δημοσιογράφος. Το πιστεύετε αυτό;

«Και πάλι, δεν είναι ακριβώς έτσι. Ενδιαφέρομαι πολύ περισσότερο για το τι είναι δημοσιογραφία, παρά για το ποιος είναι ο δημοσιογράφος. Και θεωρώ ότι καθένας μπορεί σε κάποια στιγμή της ζωής του να προσθέσει κάτι στο οικοδόμημα της δημοσιογραφίας. Οχι μόνο οι άνθρωποι που πληρώνονται για να το κάνουν. Στη γειτονιά μου, για παράδειγμα, στο Πάλο Αλτο της Καλιφόρνιας, όλοι έχουμε σε μια λίστα τα e-mail των γειτόνων μας. Οταν κάποιος παρατηρεί κάτι στη ζωή της πόλης, το μοιράζεται με τους υπόλοιπους. Βρίσκεται ένας και κάνει ένα τηλεφώνημα στο αστυνομικό τμήμα για να μάθει γιατί συνέβη αυτό. Υστερα στέλνει το πόρισμα της έρευνάς του στους υπόλοιπους. Αυτό για μένα είναι δημοσιογραφία. Σε κάθε περίπτωση ο διάλογος διεξάγεται μέσα σε μια κοινωνία, είτε με γεωγραφικά κριτήρια είτε ανάμεσα σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τα ίδια θέματα. Το ίδιο συμβαίνει με τις φωτογραφίες μέσω των κινητών που μπορεί να τραβήξει οποιοσδήποτε βρεθεί στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Και ας πρόκειται για μεμονωμένο συμβάν. Δείτε τι συνέβη με τη διάσημη φωτογραφία στο μετρό του Λονδίνου. Ολοι τη θυμόμαστε. Είναι μια πράξη δημοσιογραφίας. Στο μέλλον είμαι σίγουρος ότι θα αυξηθούν αυτά τα συμβάντα. Οι άνθρωποι που θα βρεθούν στο μέρος όπου συμβαίνει κάτι και θα το μεταδίδουν θα αναγνωρίζονται, είτε το κάνουν με καλή πρόθεση είτε όχι».

  • Πώς μπορούμε όμως να έχουμε εμπιστοσύνη στους μπλόγκερ; Στην Ελλάδα δεν ανήκουν καν στη δημοσιογραφική ένωση.

«Υπάρχουν ορισμένοι μπλόγκερ που είναι αξιόπιστοι. Με τον ίδιο τρόπο που μάθαμε να εμπιστευόμαστε κάποιους γραφιάδες στις εφημερίδες, έτσι μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε τους μπλόγκερ. Υπάρχουν παντού εφημερίδες τις οποίες ο κόσμος δεν εμπιστεύεται, αλλά τις αγοράζει. Στην Αμερική μπορείς να δεις φυλλάδες με τίτλους που γράφουν ότι ο Μπους μιλάει με εξωγήινους από τον Αρη και, ξέρετε, πουλάνε εκατομμύρια φύλλα. Ο κόσμος τις παίρνει ενώ γνωρίζει ότι λένε ψέματα. Εχουμε μάθει ποιον και τι να εμπιστευόμαστε. Δεν κάνει μια ταυτότητα κάποιον αξιόπιστο. Στις ΗΠΑ κανείς δεν χρειάζεται άδεια για να δημοσιογραφήσει. Κανείς δεν χρειάζεται πτυχίο δημοσιογραφίας – ούτε εγώ είμαι πτυχιούχος δημοσιογράφος –, δεν χρειαζόμαστε ούτε καν δημοσιογραφική ταυτότητα που να αποδεικνύει τι δουλειά κάνουμε. Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του αμερικανικού συστήματος. Μου φαίνεται, μάλιστα, ότι στον τομέα της δημοσιογραφίας αυτό αποδίδει καλύτερα. Ακόμη και στις χώρες που ο δημοσιογράφος χρειάζεται ταυτότητα, θα πάρει λίγο χρόνο για να φανεί ποιοι είναι οι ικανοί και τότε μόνο αυτοί θα μπορούν να μπαίνουν στις συνεντεύξεις Τύπου. Σίγουρα το τοπίο γύρω από το τι πρέπει να κάνουμε είναι ακόμη θολό. Είμαι ωστόσο υπέρ τού να εξασκούν οι άνθρωποι τη δημοσιογραφία βάσει των αρχών και της δεοντολογίας».

  • Είναι υποχρέωση του δημοσιογράφου, πέρα από το να πληροφορεί, να καθοδηγεί το κοινό;

«Για ορισμένα ζητήματα οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να υποκρίνονται ότι υπάρχουν δύο αντίθετες και ισοβαρείς απόψεις. Συχνά το αποκαλούν αυτό ισορροπία, αλλά δεν είναι. Οταν έχεις ένα άτομο που λέει την αλήθεια και το άλλο λέει ψέματα και εντάσσεις τις απόψεις και των δύο στο κείμενό σου, αυτό δεν είναι ισορροπία. Το να παρουσιάζεις τα ψέματα που λέει ένας άνθρωπος στο κείμενό σου είναι κακή δημοσιογραφία».

  • Μα πρέπει να παρουσιάσεις και τις δύο απόψεις.

«Οχι, δεν πρέπει. Διαφωνώ».

  • Εννοώ ότι πρέπει να γράψεις και τις δύο απόψεις, αλλά να καταδείξεις το συμπέρασμα που σε οδηγεί στη δική σου.

«Εντάξει, δεν υπάρχει πρόβλημα να γράψει κάποιος “αυτά και αυτά ειπώθηκαν και αυτός έχει λάθος”, αλλά δεν είναι ισορροπημένο όταν υπάρχουν σαφή στοιχεία για το ποιος λέει την αλήθεια… Κατ’ αρχάς δεν υπάρχουν ποτέ δύο πλευρές. Αλλά ακόμη και αν δεχτούμε ότι υπάρχουν, δεν είναι ποτέ ισότιμες όσον αφορά τα αποδεικτικά στοιχεία. Συνήθως ο ένας έχει μεγαλύτερο δίκιο σε σχέση με τον άλλο. Είναι τεμπέλικη δημοσιογραφία να μοιράζεις το ρεπορτάζ σε δύο ισομερή σκέλη. Αν, για παράδειγμα, γράφεις ένα άρθρο για το Ολοκαύτωμα, δεν χρειάζεσαι σχόλια του Χίτλερ».

  • Οχι απαραίτητα. Μπορείς όμως να παραθέσεις όσα πίστευαν οι οπαδοί του. Εδώ βέβαια πρόκειται για το παρελθόν. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι ο Χίτλερ ήταν εγκληματίας.

«Παρ’ όλα αυτά. Είναι δύσκολο να βρω μια δικαιολογία. Αν το άρθρο ήταν για την απατηλή και εγκληματική σκέψη και συμπεριφορά των nαζιστών, τότε ναι, ένα απόσπασμα του Χίτλερ θα βοηθούσε… Πάρτε όμως ένα σύγχρονο παράδειγμα: το περιβάλλον. Τα επιστημονικά στοιχεία μέχρι στιγμής αποκαλύπτουν ότι οι άνθρωποι φταίνε σε μεγάλο βαθμό για την κλιματική αλλαγή. Υπάρχει μια έρευνα που το αποδεικνύει. Ωστόσο, πολλές εφημερίδες βγήκαν παραθέτοντας ισομερώς απόσπασμα της έρευνας και απόψεις ανθρώπων που δεν πιστεύουν ότι ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει ρόλο στην καταστροφή. Αυτό είναι κακή δημοσιογραφία».

  • Πλησιάζει η ημέρα που δεν θα χρειαζόμαστε τις εφημερίδες;

«Θα έρθει σίγουρα κάποια ημέρα που η έντυπη δημοσιογραφία – το να τυπώνεις δηλαδή κάτι σε χαρτί και αυτό να μεταφέρεται με κάποιο μέσο στα σημεία διανομής και πώλησης – δεν θα ακολουθεί την ίδια διαδικασία παραγωγής. Ή, μάλλον, αυτό θα είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Ωστόσο το περιεχόμενο των εφημερίδων, η δημοσιογραφία δηλαδή, δεν νομίζω ότι θα πεθάνει, εκτός αν δεν τη στηρίξουμε. Και αυτή είναι η μεγάλη ανησυχία σήμερα στις ΗΠΑ: το μοντέλο των επιχειρήσεων που στηρίζουν τον Τύπο φαίνεται ότι διαλύεται».

  • Γιατί το λέτε αυτό;

«Οι εφημερίδες στην Αμερική στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στη διαφήμιση, προκειμένου να ενισχύσουν οικονομικά τη δημοσιογραφία. Τα έσοδα προέρχονται σε πολύ μικρό ποσοστό από τους αναγνώστες. Η μεγαλύτερη κρίση για τα media σε σχέση με την επιβίωσή τους έχει να κάνει με την ταυτόχρονη απώλεια διαφημιζομένων και αναγνωστών. Ως έναν βαθμό οι διαφημιζόμενοι φεύγουν επειδή το κοινό φεύγει επίσης».

  • Οι διαφημιζόμενοι δεν μετακινούνται όμως εύκολα στο Internet. Τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα.

«Στις ΗΠΑ το κάνουν. Τα λεφτά είναι ακόμη περισσότερα στον έντυπο Τύπο, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο – εκτός αν μιλάμε για εταιρείες όπως η Google η οποία βγάζει αστρονομικά ποσά – αλλά και η διαφήμιση στο Internet κινείται γρήγορα. Η μετακίνηση θα είναι μακροχρόνια. Σίγουρα θα παραμείνουν κάποιες διαφημίσεις στα παραδοσιακά media, αλλά οι περισσότερες θα είναι στο Internet. Στις ΗΠΑ συνέβη κάτι που ίσως να μην είναι ο κανόνας για άλλες χώρες: οι τοπικές εφημερίδες (σ.σ.: στην κάθε Πολιτεία) είχαν σχεδόν το μονοπώλιο της ενημέρωσης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό έκανε τους εκδότες πολύ άπληστους όσον αφορά τη μεγιστοποίηση του κέρδους τους βραχυπρόθεσμα, γεγονός που είχε αρνητικές συνέπειες μακροπρόθεσμα. Διότι πολλές φορές η μεγιστοποίηση του κέρδους συνεπαγόταν την ελαχιστοποίηση της δημοσιογραφίας. Τώρα, που κάποιος τους παίρνει τη διαφήμιση, έχουν ήδη χαλάσει την ποιότητα της δημοσιογραφίας, οπότε χάνουν αναγνώστες».

  • Γιατί να μη συμβεί το ίδιο και με την ηλεκτρονική δημοσιογραφία;

«Ενα πράγμα που ξέρουμε είναι ότι αν θες να ξεκινήσεις κάτι στα media, δεν χρειάζεσαι κανενός την άδεια. Στο Internet επιπλέον δεν χρειάζεται να κάνεις μια επένδυση 10 εκατ. δολαρίων, παραδείγματος χάριν για να πάρεις εκτυπωτική μηχανή, ούτε να δανειστείς…».

  • Πώς φαντάζεστε το τοπίο της δημοσιογραφίας σε δέκα χρόνια;

«Δεν είμαι αρκετά έξυπνος για να σας πω. Φαντάζομαι όμως ότι αυτή η μετάβαση στα νέα μέσα θα συνεχιστεί. Η τεχνολογία θα γίνει ταχύτερη, φθηνότερη και ευκολότερη στη χρήση. Και είναι σχεδόν ξεκάθαρο ότι το διαφημιστικό μοντέλο που έχουμε στο μονοπώλιο (ή, έστω, στο ημιμονοπώλιο) θα εξαφανιστεί. Οι άνθρωποι που έχουν μια εξειδίκευση θα μπορούν να κάνουν κάτι με αυτή τη γνώση τους, εκτός από το να συζητούν με τους φίλους τους. Ελπίζω ότι οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί θα κάνουν το ένα και μοναδικό σημαντικό πράγμα που φέρνει η νέα εποχή: θα κάνουν τη δημοσιογραφία διάλογο. Διότι η δημοσιογραφία δεν είναι διάλεξη».

  • Πώς θα γίνει αυτό; Τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι δημοσιογράφοι;

«Να ακούμε. Το ξέρω, είναι δύσκολο, διότι δεν διαθέτουμε χρόνο. Πιστεύω όμως ότι οι δημοσιογράφοι δεν είναι καλοί ακροατές. Εκτός αν έχουν αποφασίσει να ακούσουν. Μας αρέσει να έχουμε αναγνώστες, αλλά όταν προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας με κάποια επιστολή, φρικάρουμε. “Τι θέλει πάλι αυτός από τη ζωή μου; Σπαταλά τον χρόνο μου” σκεφτόμαστε. Πρέπει να βρούμε χρόνο. Υπάρχει πάντοτεισορροπία. Πολλοί άνθρωποι εκεί έξω γνωρίζουν περισσότερα από εμάς».

  • Σήμερα, στην εποχή της πληροφορίας, είμαστε πιο κοντά στην αλήθεια;

«Δεν ξέρω… Εχουμε σίγουρα περισσότερες ευκαιρίες να έρθουμε πιο κοντά στην αλήθεια σε σχέση με το παρελθόν. Το καλύτερο ρεπορτάζ πάντως δεν έχει γίνει ακόμη. Η σχέση των ανθρώπων με την αλήθεια είναι προβληματική. Δεν ξέρω αν φταίει η δημοσιογραφία ή η εκπαίδευση, αν φταίνε οι γονείς ή οι δάσκαλοι που δεν ενδιαφέρονται? το ότι οι άνθρωποι είναι υπερβολικά απασχολημένοι ή προσκολλημένοι σε μια τηλεόραση που προβάλλει τη ζωή των σελέμπριτι… Δεν κατηγορώ τους δημοσιογράφους. Ναι, πρέπει να κάνουν καλύτερη δουλειά, αλλά πιστεύω ότι όλοι πρέπει να κάνουμε καλύτερη δουλειά».

  • Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν όλη την αλήθεια.

«Είναι πολύ σωστό αυτό που λέτε. Ολοι έχουμε τα προσωπικά μας ταμπού, κάποια θέματα στα οποία κλείνουμε τα μάτια. Οσο πιο σκληρό είναι κάτι ή όσο πιο αντίθετο στις πεποιθήσεις μας. Είναι όμως στο χέρι μας, ως καταναλωτών των ειδήσεων, το κατά πόσον θα βγούμε από αυτόν τον περιορισμό και θα αμφισβητήσουμε όλα όσα θέλουμε να πιστεύουμε. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι δεν το κάνουν. Και δεν έχει να κάνει με τις ηθικές αξίες. Δεν είναι αυτό που πρέπει να αλλάξουμε. Οταν έγραφα για την επιχειρηματικότητα και την τεχνολογία, είχα στο μυαλό μου μια λίστα από δέκα πράγματα, κάποιες βεβαιότητες, ας τις πούμε. Για παράδειγμα, πίστευα ότι η Microsoft είναι ένα μονοπώλιο, για το οποίο η κυβέρνηση έπρεπε να πάρει κάποια μέτρα. Και κάθε έξι μήνες έβγαζα αυτή τη λίστα και της έκανα επίθεση με νέα επιχειρήματα, για να τσεκάρω αν εξακολουθούν να ισχύουν. Ρωτούσα τον εαυτό μου τι έχει αλλάξει που θα μπορούσε να καταστήσει λανθασμένες τις βεβαιότητές μου. Διότι τίποτε δεν μένει ίδιο. Αν δεν το κάνεις αυτό με όλα, δεν μαθαίνεις».

  • Ενδέχεται λοιπόν και όσα υποστηρίζετε στο βιβλίο σας να αποδειχθούν λάθος;

«Θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε. Γνωρίζω πολύ καλά τη διαδικασία του εκδημοκρατισμού των media και τα προβλήματα που προκαλούνται και δεν νομίζω ότι μου έχει ξεφύγει κάτι. Ούτε απέφυγα να αντιμετωπίσω κάτι με ανοιχτό μυαλό. Ακουσα επίσης πολύ καλά τους ανθρώπους που είχαν κάτι να μου πουν, διότι μαθαίνω από τους ανθρώπους που μου λένε ότι έχω άδικο περισσότερα από αυτούς που μου λένε ότι έχω δίκιο. Και μέχρι στιγμής δεν πιστεύω ότι είμαι λάθος στη βασική μου θέση. Ωστόσο, τηλεφωνήστε μου σε δέκα χρόνια για να δούμε τι θα λένε τότε τα στοιχεία. Αν προκύψει ότι έκανα λάθος – που δεν το πιστεύω –, θα είμαι πρόθυμος να το παραδεχτώ».

  • Κάνατε σε κάτι λάθος και το παραδεχτήκατε;

«Ισως ακουστεί σαν δήλωση πολιτικού που είπε κάποτε κάτι και μετά άλλαξε γνώμη και προσπαθεί να το καλύψει, αλλά σας βεβαιώ… Μερικές φορές τα πράγματα αλλάζουν. Δεν πιστεύω πια ότι η Microsoft είναι απειλή. Εξακολουθεί να είναι μονοπώλιο και γι’ αυτό η κυβέρνηση πρέπει να την προσέχει. Αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει. Υπάρχει πλέον ανταγωνισμός… Θα ήμουν παράλογος αν εξακολουθούσα να ισχυρίζομαι ότι η εταιρεία είναι επικίνδυνη. Προσπαθώ να μην κάνω πολλές προβλέψεις, διότι οι προβλέψεις είναι ανόητες. Είναι πιο ασφαλές να πούμε ότι “αυτές είναι οι συνθήκες, αν εξακολουθήσουν οι ίδιες, τότε είναι πιθανό να συμβεί αυτό”, παρά να πούμε “αυτό θα συμβεί σίγουρα”. Οι πολιτικοί, ας πούμε, όταν υπόσχονται ότι θα κάνουν κάτι και δεν το κάνουν δεν επανεκλέγονται. Χρειαζόμαστε κάτι αντίστοιχο για τους δημοσιογράφους, ένα website το οποίο θα καταγράφει όλες τις προβλέψεις τους. Το κάνουμε με όλους τους άλλους. Ας υπάρχει ένας φορέας που να τσεκάρει και εμάς».

  • Ποιο θεωρείτε το σημαντικότερο πρόβλημα της ανθρωπότητας σήμερα;

«Ω, Θεέ μου, από πού να αρχίσω…».

  • Από το χειρότερο.

«Σίγουρα η κλιματική αλλαγή πρέπει να είναι το νούμερο ένα. Αν δεν το επιλύσουμε σύντομα, θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα ως είδος».

  • Η οικονομική κρίση; Μπορεί η Αμερική να εξακολουθήσει να παίζει ηγετικό ρόλο στον κόσμο;

«Δεν ξέρω. Αυτή η κρίση δεν πρόκειται να μας βγει σε καλό. Η Αμερική υπήρξε ως έναν βαθμό ανεύθυνη στον τομέα της οικονομίας για πολύ καιρό και αυτό στρέφεται εναντίον της τώρα. Πιστεύω όμως ότι ο ρόλος της Αμερικής θα παραμείνει πολύ σημαντικός. Σίγουρα, ως στρατιωτική δύναμη, είναι μπροστά χωρίς κανέναν αντίπαλο, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό».

  • Μήπως είναι η ευκαιρία της Ευρώπης να περάσει μπροστά ως οικονομική δύναμη;

«Αν έπρεπε να στοιχηματίσω σε κάποια οικονομική δύναμη, αυτή θα ήταν η Ασία. Θαυμάζω την Ευρώπη για τον πολιτισμό της, για τους ανθρώπους της, αλλά μου φαίνεται ξεκάθαρο ότι το μέλλον της οικονομικής ανάπτυξης ανήκει στην Ασία. Η Αμερική ωστόσο είναι ακόμη μία πλούσια χώρα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν καινούργια πράγματα, έχει ακόμη πολλές πηγές. Και έχουμε ακόμη τις ευκαιρίες να διορθώσουμε τα λάθη μας».

  • Οπως τον πόλεμο στο Ιράκ; Μπορεί να διορθωθεί αυτό το λάθος ή δεν το θεωρείτε λάθος;

«Δεν έκρυψα ποτέ την πεποίθησή μου ότι κάναμε λάθος. Ηταν λάθος και… μάλλον το κρίνουμε επιεικώς. Εννοώ πως, όταν τόσοι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, η λέξη “λάθος” είναι πολύ λίγη. Πρέπει όμως να ξέρετε ότι ούτε ο αμερικανικός λαός στην πλειονότητά του συμφωνεί με αυτόν τον πόλεμο».

  • Θα φέρει ο Ομπάμα την αλλαγή;

«Εχει τις δυνατότητες να γίνει ένας καλός πρόεδρος, να κάνει μεταρρυθμίσεις. Δεν σας λέω ότι θα γίνει, διότι στο παρελθόν φάνηκε πολύ διστακτικός όταν θα μπορούσε να είναι τολμηρός».

  • Μπορείτε να μου φέρετε ένα παράδειγμα;

«Το ότι όταν ήταν γερουσιαστής ψήφισε υπέρ της ηλεκτρονικής παρακολούθησης, ενώ αρχικά είχε εκφραστεί εναντίον της. Δεν ξέρω τι πραγματικά πιστεύει, αλλά έδωσε από κάθε άποψη την εντύπωση ότι έκανε τα πάντα προκειμένου να βγει πρόεδρος. Ολοι οι πολιτικοί το κάνουν αυτό. Δεν υπάρχει πολιτικός που να μην απογοητεύσει τον κόσμο και ούτε θα έπρεπε ένας πολιτικός να προσπαθεί να κρατήσει ικανοποιημένους τους οπαδούς του. Εν πάση περιπτώσει, ο Ομπάμα μπορεί να μεταμορφώσει την Αμερική και τον κόσμο και εύχομαι να το κάνει. Διότι σίγουρα χρειαζόμαστε κάποιον να πει την αλήθεια στον αμερικανικό λαό».

  • Εσείς τον ψηφίσατε;

«Ναι. Αλλά έχω ψηφίσει και τους Ρεπουμπλικανούς στο παρελθόν. Οχι πολλές φορές, αλλά το έχω κάνει – ειδικά σε πολιτειακό επίπεδο. Αυτή τη φορά όμως η επιλογή ήταν πολύ ξεκάθαρη».

  • Τι περιμένετε από μια κυβέρνηση Δημοκρατικών στον τομέα της οικονομίας;

«Δεν ξέρω. Ο φόβος μου – και αυτός είναι ένας γενικός φόβος, άσχετα με το ποιος είναι στην κυβέρνηση – είναι ότι το Κογκρέσο έχει την τάση να φέρεται ανεύθυνα. Υπήρχε μια περίοδος τη δεκαετία του ’90 που οι Ρεπουμπλικανοί έλεγχαν το Κογκρέσο, παρ’ όλο που πρόεδρος ήταν ο Κλίντον. Εμοιαζε τότε το Κογκρέσο να έχει πιο ώριμη συμπεριφορά, αλλά δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν στην κόντρα που είχε με τον πρόεδρο. Ο Κλίντον ήταν πιο υπεύθυνος σε σχέση με οποιονδήποτε Ρεπουμπλικανό πρόεδρο εδώ και πολλά χρόνια, το Κογκρέσο όμως είναι ξεδιάντροπο, πάντα ήταν, και ελπίζω ότι ο νέος πρόεδρος θα ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στο Κογκρέσο. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί αυτό. Αλλά η Αμερική θα έχει πρόβλημα αν το Κογκρέσο δεν αρχίσει να συμπεριφέρεται υπεύθυνα».

  • Ζούμε το τέλος του καπιταλισμού;

«Οχι. Είμαι υπέρ του καπιταλισμού, αλλά του τίμιου καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός που είχαμε τον τελευταίο καιρό ήταν σαν να παίζεις σε στημένο παιχνίδι. Η μία πλευρά μπορούσε μόνο να κερδίσει και η άλλη μόνο να χάσει. Και μόνο μερικοί τυχεροί από τη μεριά των μονίμως χαμένων μπορούσαν να βρουν τον δρόμο προς την πλευρά των κερδισμένων. Αυτό όμως δεν είναι το νόημα του καπιταλισμού. Είχαμε έναν καπιταλισμό χωρίς κανόνες, αλλά δεν μπορείς να έχεις μια οικονομία της αγοράς χωρίς κανόνες».

  • Πώς θα θέλατε να σας θυμάται ο κόσμος της δημοσιογραφίας;

«Το πιο σημαντικό για έναν δημοσιογράφο είναι να μην ξεχνά ότι το θέμα δεν είναι ο ίδιος. Στη δική μου περίπτωση συνέβησαν πολλά από καθαρή τύχη. Δεν νομίζω ότι είμαι κάτι ιδιαίτερο. Με εντυπωσιάζει το ότι βρέθηκα στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή και μπόρεσα να δω τι θα συνέβαινε, ίσως λίγο πιο νωρίς από κάποιους άλλους. Αυτό όμως δεν με κάνει να αισθάνομαι ξεχωριστός, μόνο τυχερός».

  • Το βιβλίο του Νταν Γκίλμορ «Εμείς είμαστε το μέσο» κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ.
  • Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 470, σελ. 44-50, 18/10/2009.
  • Συνέντευξη στην Κέλλυ Σώκου, φωτογραφία: Studio Vavdinoudi – Dimitriou | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009  [ 09:46 ]
 

Τζορτζίνα Χένρι: Ο διαδικτυακός αναγνώστης δεν είναι παθητικός

Τζορτζίνα Χένρι, Guardian

Η Τζορτζίνα Χένρι έχει χρηματίσει επικεφαλής του ενθέτου Media και διευθύντρια σύνταξης του Guardian. Τα τελευταία χρόνια είναι επικεφαλής στην ιστοσελίδα Comment is Free, μια πλατφόρμα ελεύθερου διαλόγου όπου γίνονται διαδικτυακές «μάχες» για την πολιτική, τη θρησκεία, την επιστήμη, ενώ άρθρα των δημοσιογράφων της βρετανικής εφημερίδας αναρτώνται και σχολιάζονται. Η ιστοσελίδα δημοσιεύει 50.000 σχόλια τον μήνα, τα οποία συχνά είναι επιθέσεις εναντίον των δημοσιογράφων.

  • Στη νέα εποχή του Τύπου, οι δημοσιογράφοι βγαίνουν από το απυρόβλητο;

– Εχει περάσει η περίοδος όπου οι δημοσιογράφοι ή οι πολιτικοί δεν συναντούσαν το κοινό. Παλιά κάθονταν στην ασφάλεια του γραφείου, έπαιρναν ενίοτε ενοχλητικές επιστολές και δεν πολυέδιναν σημασία. Τώρα, οτιδήποτε γράφουμε έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από τον αριθμό των αναγνωστών μιας εφημερίδας. Σχολιάζεται, δέχεται επαίνους, επιθέσεις, μας κάνει δημόσια πρόσωπα. Αυτή η ριζική αλλαγή μας σοκάρει. Οταν ένας δημοσιογράφος έχει ανδρωθεί στον έντυπο Τύπο και δουλεύει στο Διαδίκτυο, πρέπει να αναθεωρήσει πολλά πράγματα: να γίνει ταπεινός και να χαμογελά όταν τον κρίνουν. Εμείς οι δημοσιογράφοι κοντεύουμε να χάσουμε τη δουλειά μας όχι μόνο εξαιτίας της ύφεσης, αλλά και διότι έχουμε απολέσει την αξιοπιστία μας. Τόσα χρόνια είχαμε στενές σχέσεις με πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και χαίραμε προστασίας. Αυτό τελείωσε.

  • Πώς αντιδρούν οι συνάδελφοί σας όταν τα άρθρα τους βγαίνουν στο Διαδίκτυο ως πρόβατα στη σφαγή;

– Πολλοί είναι θυμωμένοι μαζί μου. Το κατανοώ, διότι είμαι εκείνη που δίνω τα άρθρα τους να γίνουν βορά στον όχλο. Πολύ συχνά γίνονται στόχοι κακόβουλων, υστερικών, τρελών. Ορισμένες φορές δέχονται πυρά μάλιστα για προσωπικά θέματα. Εδώ επανέρχεται το θέμα της λογοκρισίας. Μπορεί λ.χ. να κόψεις αμέσως ένα σχόλιο με βρισιές, αλλά τι κάνεις αν ο χρήστης έχει χρησιμοποιήσει ευπρεπή γλώσσα και προσβάλει με το γάντι; Λίγοι συνάδελφοι δέχονται να συνομιλήσουν διαδικτυακά με χρήστες, σε συνέχεια κάποιου ρεπορτάζ. Ο δημοσιογράφος είναι άλλωστε ο μόνος με δηλωμένη την πραγματική του ταυτότητα, ενώ οι άλλοι υπογράφουν με ψευδώνυμα. Οι νεότεροι συνάδελφοι πάντως φοβούνται λιγότερο την τεράστια έκθεση που προκαλεί το Διαδίκτυο, διότι μεγάλωσαν με αυτό. Είναι η γενιά του Facebook: ξέρουν οι πάντες γι’ αυτούς τι έκαναν χθες το βράδυ, αν έχουν βρει το ταίρι τους κ.ά. Η ιδιωτική τους ζωή είναι δημόσια.

  • Ποια είναι τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία δημοσιεύετε τα σχόλια των αναγνωστών;

– Αντί να διαβάζουμε το σχόλιο εξαρχής και να το εγκρίνουμε ή να το κόβουμε όπως άλλοι δικτυακοί τόποι, τα δημοσιεύουμε όλα και η λογοκρισία γίνεται εκ των υστέρων. Αυτό μας χαρίζει αμεσότητα και οι χρήστες μας πιστεύουν ότι είναι η δική τους πλατφόρμα όπου εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους χωρίς αστυνομία γνώμης. Οσοι αναγνώστες πάντως ξεπερνούν τα όρια με απαράδεκτη γλώσσα ή κακή συμπεριφορά προειδοποιούνται και ύστερα χάνουν την πρόσβαση. Αν ένα άρθρο προκαλέσει τόσα σχόλια που η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο, τότε κλείνουμε τη δυνατότητα σχολιασμού.

  • Με site σαν το δικό σας έχει προωθηθεί η τέχνη του διαλόγου ή απλώς εκτονώνονται ορισμένοι εμμονικοί;

– Και τα δύο. Το Comment is Free έχει πολύ μεγαλύτερο κοινό από την παρέα στην παμπ. Προσφέρει ένα βήμα με τεράστιο ακροατήριο, οπότε προσελκύει και εμμονικούς αλλά και σοβαρούς ανθρώπους. Κανείς δεν ξέρει ακόμα αν πρόκειται για την αναβίωση του παλιού καλού διαλόγου ή για νέμεση της τεχνολογίας που φέρνει χάος. Αυτή όμως είναι η εποχή μας και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Μας έχει παρασύρει το ρεύμα και οφείλουμε να μάθουμε κολύμπι. Με το κιντλ, ο καθένας θα μπορεί να φτιάχνει τη δική του εφημερίδα κατεβάζοντας ό,τι θέλει. Το να μάθουμε να υπάρχουμε στο Ιντερνετ, να δεχθούμε τους κανόνες της νέας εποχής εξασφαλίζει το μέλλον του Τύπου. Νομίζω ότι ο διάλογος μεταξύ δημοσιογράφων και αναγνωστών έχει πολλά θετικά.

  • Ποια είναι αυτά;

– Οι αναγνώστες εκεί έξω ξέρουν συχνά περισσότερα πράγματα από εμάς. Γιατί να μη δεχθούμε τη βοήθειά τους; Μια φορά αναρτήσαμε έγγραφα που αφορούσαν φορολογία και χιλιάδες χρήστες έσπευσαν να μας τα εξηγήσουν. Η έρευνα προχώρησε μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Στη γρίπη των χοίρων πήραμε σχόλια από γιατρούς σε νοσοκομεία, μας βοήθησαν απίστευτα να κάνουμε σωστά το ρεπορτάζ. Σκοτώθηκε ένας διαδηλωτής στο G20 και μέσα σε λίγα λεπτά ήρθαν μαρτυρίες και φωτογραφίες. Οσους ρεπόρτερ και αν είχαμε, δεν θα μπορούσαν να το καλύψουν. Αν μάθεις λοιπόν να ακούς και όχι μόνο να ρωτάς, μπορείς να γίνεις καλύτερος δημοσιογράφος.

  • Ποια είναι η διαφορά του παραδοσιακού αναγνώστη από τον διαδικτυακό;

– Εκείνοι που αγοράζουν εφημερίδα έχουν άλλες σχέσεις με τους δημοσιογράφους, διότι πληρώνουν ένα ποσό για να διαβάσουν τη γνώμη τους. Ο διαδικτυακός δεν σε τιμά με τον οβολό του αλλά με τον χρόνο του. Είναι πιο απαιτητικός και πιο ωμός. Δεν είναι παθητικός πλέον…

  • Ποια είναι η γνώμη σας για τα μπλογκ;

– Υπάρχουν 110.000.000 μπλογκ και το 97% έχουν έστω και μερικούς αναγνώστες. Στις αμερικανικές εκλογές ένα τμήμα του προεκλογικού αγώνα έγινε στο Διαδίκτυο, με πολιτικού περιεχομένου μπλογκς τα οποία ήταν καταπληκτικά. Πώς θα μπορούσες να τους γυρίσεις την πλάτη ως δημοσιογράφος;

  • Ποιες εφημερίδες θα επιβιώσουν;

– Εκείνες που θα επενδύσουν στο μέλλον. Το μερίδιό μας στην αγορά της Βρετανίας είναι μικρό. Είμαστε τρίτοι μετά την Τέλεγκραφ και τους Τάιμς. Διαδικτυακά, όμως, έχουμε 26 εκατ. χρήστες, το 40% από τις ΗΠΑ. Σταδιακά θα έρθει το θέμα της χρέωσης. Μέχρι στιγμής δεν το έχουμε κάνει για να μην κόψουμε την κίνηση στο σάιτ, διότι αυτό είναι που μετράει στην αγορά. [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/5/2009]

 

Η εξέγερση των νέων έπιασε τα μέσα ενημέρωσης στον ύπνο

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ

Ο Αντριου Λαμ ήταν ένας από τους 500 δημοσιογράφους, στελέχη και παραγωγούς των διεθνών ΜΜΕ από 100 χώρες, οι οποίοι από τις 7-10 Δεκεμβρίου συγκεντρώθηκαν σε ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων στην Αθήνα, προκειμένου να συζητήσουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα τα ΜΜΕ. Την ίδια ώρα, η πρωτεύουσα «έβραζε» από τις συνεχείς διαδηλώσεις που οργάνωσαν νέοι άνθρωποι χρησιμοποιώντας τις νέες μορφές επικοινωνίας.

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος που αντιπροσώπευε στο συνέδριο τον οργανισμό New America Media, σε μια ανταπόκρισή του για τα αποτελέσματα του συνεδρίου (Global Forum for Media Development) στάθηκε κυρίως στην ορμητική εμφάνιση των ταραχών σε ολόκληρη την Ελλάδα καθώς και στο γεγονός ότι οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες μετά τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή οργανώθηκαν κατά μεγάλο ποσοστό από νεαρούς, οι οποίοι έστελναν γραπτά μηνύματα με τα κινητά τηλέφωνα, τηλεφωνούσαν ο ένας στον άλλον ενώ χρησιμοποίησαν τα πιο δημοφιλή κοινωνικά δίκτυα όπως τα Facebook, Myspace και Twitter. «Ενώ βρισκόμασταν σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων, συζητώντας την κρίση των ΜΜΕ -το πώς το ρεπορτάζ από πολίτες έχει πάρει τη θέση του επαγγελματικού ρεπορτάζ και το πώς το παλαιό επιχειρηματικό πρότυπο δεν υφίσταται πλέον, αλλά και ότι ούτε τα καινούρια πρότυπα λειτουργούν επαρκώς- η κοινωνική κρίση της χώρας που μας φιλοξενούσε βάθαινε. Εμείς, οι δημοσιογράφοι, οι παραγωγοί και τα στελέχη, όλοι μας ήμασταν λίγο-πολύ έξω από την ομάδα που έπαιρνε αποφάσεις», έγραψε στο άρθρο του ο Λαμ .

  • Οι bloggers

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο-σχολιαστή τού Mega, Παύλο Τσίμα, ο οποίος συμμετείχε και αυτός στο φόρουμ των ΜΜΕ: «Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονταν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τη δολοφονία ενός αγοριού, του οποίου το όνομα δεν γνώριζαν. Τα καθιερωμένα ΜΜΕ δεν ανέφεραν ακόμη το γεγονός. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί ενημερώθηκαν λίγο αργά. Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες δεν έγραφαν λέξη για το γεγονός με εξαίρεση κάποιες αθλητικές εφημερίδες που ανέφεραν το περιστατικό λόγω του ότι τυπώνονται αργά τη νύχτα».

Δηλαδή, τα παραδοσιακά ειδησεογραφικά μέσα προσπαθούσαν να συναγωνιστούν το Twitter και τους bloggers, σε έναν κόσμο που είναι γεμάτος από αυτούς. Έπειτα ο Παύλος Τσίμας στην τοποθέτησή του προειδοποίησε: «Πρέπει να σκεφτούμε το μέλλον του επαγγέλματός μας σε μια εποχή όπου τα νέα ταξιδεύουν πιο γρήγορα (μεταξύ των μελών της κοινωνίας) από ό,τι μέσω της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους προτού το ραδιόφωνο και η τηλεόραση μπορέσουν να προβάλουν το γεγονός».

Αυτό που επιβεβαίωσε ο Αντριου Λαμ στην Αθήνα, τουλάχιστον, είναι ότι οι επαγγελματίες ρεπόρτερ της πρώτης γραμμής μπορεί να οδεύουν, κάλλιστα, προς την απόλυση σε έναν κόσμο όπου, σύμφωνα με τον διευθυντή τού Ρόιτερς, Κρις Κρέιμερ, «Το κάθε σπουδαίο γεγονός που θα συμβαίνει θα το καλύπτουν μέλη της κοινωνίας και όχι οι παραδοσιακοί δημοσιογράφοι». Από τον σεισμό στο Σιτσουάν της Κίνας, τις βομβιστικές επιθέσεις στον υπόγειο του Λονδίνου και μέχρι την τρομοκρατική επίθεση στη Βομβάη, οι πρώτες εικόνες και πληροφορίες, που έφτασαν στους ανθρώπους καταγράφηκαν από πολίτες που έτυχε να βρίσκονται εκεί. Οι περαστικοί και οι αυτόπτες μάρτυρες -με τα κινητά τους τηλέφωνα, τις φωτογραφικές τους μηχανές και τα blackberries- παίζουν σπουδαίο ρόλο στη συγκέντρωση των ειδήσεων και στη διάδοσή τους. Ωστόσο, ο Κρέιμερ είπε ότι δεν είναι απαισιόδοξος. «Ιδού μια φανταστική ευκαιρία να πει στο κοινό ένας ώριμος οργανισμός μέσων ενημέρωσης: «Ορίστε αυτό που ξέρουμε και ορίστε αυτό που δεν ξέρουμε. Υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί σχετικά με το πώς ενώνονται οι τελείες»».

  • Πολίτης – ρεπόρτερ

Σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από περιεχόμενο είπε, τα «συμφραζόμενα είναι ο βασιλιάς». Γι’ αυτό τον λόγο το αναγνωρισμένα έγκυρο περιοδικό Economist, διπλασίασε την κυκλοφορία του από το 1997, ενώ οι καθημερινές έντυπες εφημερίδες, κυρίως στη Δύση, με παλιά γεγονότα της ημέρας στα πρωτοσέλιδα, τρεκλίζουν, ξεθωριασμένες, πράγματι στην εποχή του διαδικτύου με την 24ωρη ενημέρωση επί 7 ημέρες. Με άλλα λόγια, ενώ το ρεπορτάζ από τους πολίτες θα καλύψει αναπόφευκτα την πρώτη γραμμή, το γενικό πλαίσιο -οι έξυπνες αναλύσεις, οι πολλαπλές πηγές, οι ιστορικές αναφορές και τα λοιπά- παραμένουν το βασίλειο των επαγγελματιών δημοσιογράφων. «Πρέπει μια τολμηρή δημοσιογραφική οργάνωση να πει: «Σταματήστε το τρένο και, απλώς, ας σκεφτούμε και ας σκεφτούμε έξυπνα. Ας μη γράφουμε άρθρα για άλλους ανθρώπους στον χώρο των ειδήσεων…»», είπε ο Κρέιμερ.

Εκείνο όμως, που γενικότερα προβληματίζει , είναι ότι ενώ οι μεγάλοι ειδησεογραφικοί οργανισμοί -CNN, MSNBC, NBC News και ABC- ενσωματώνουν το ρεπορτάζ από τους πολίτες, πολλοί αφήνουν τους δημοσιογράφους, οι οποίοι μπορούν να παρέχουν το τόσο απαραίτητο γενικό πλαίσιο, για το οποίο μίλησε ο Κρέιμερ, να φύγουν. Η απλή αναφορά των ειδήσεων κάνει το γεγονός σκελετωμένο και αδύνατο, σχεδόν να μοιάζει με φήμη και κουτσομπολιό. Και φυσικά δεν βοηθάει το γεγονός ότι γιγαντιαία πρακτορεία όπως το Ασοσιέιντετ Πρες προχώρησαν πρόσφατα στην περικοπή τού 10% τού στελεχικού του δυναμικού.

«Όπως φάνηκε στην Ελλάδα, η αποτυχία να επαληθευτούν πληροφορίες από τους ανθρώπους και τους επαγγελματίες των ΜΜΕ μπορεί να αποβεί τραγική. Υπήρχε μια συνολική εκτίμηση στην Ελλάδα ότι ο έφηβος πυροβολήθηκε εν ψυχρώ και κανένας δεν ασχολήθηκε με το να περιμένει για το τι είχε να πει ο δικαστής που ερευνούσε τα αίτια του θανάτου. Ο ισχυρισμός του αστυνομικού ότι ήταν αθώος -ότι πυροβόλησε δηλαδή στον αέρα για να διαλύσει το πλήθος- απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Αρκετοί Ελληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι αποκάλεσαν το γεγονός «φόνο» στο φόρουμ των ΜΜΕ. Ο αστυνομικός που πυροβόλησε, πριν δικαστεί, είχε ήδη βρεθεί ένοχος και είχε καταδικαστεί», διαπιστώνει ο Αμερικανός δημοσιογράφος για να συνεχίσει: «Οταν δημοσιεύτηκε, μερικές μέρες αργότερα, η αναφορά του δικαστή έλεγε ότι η σφαίρα είχε βαθούλωμα, γεγονός που σημαίνει ότι εποστρακίστηκε πριν χτυπήσει τον έφηβο. Ομως αυτή η πληροφορία δεν άλλαξε τίποτα. Η Αθήνα καιγόταν για αρκετές νύχτες και οι άνθρωποι, η οργή των οποίων έριχνε λάδι στις φωτιές, δεν μπορούσαν να ενδιαφερθεί λιγότερο για τα γεγονότα. Πολλοί καταστηματάρχες έχασαν την περιουσία τους και εκατοντάδες τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις με την αστυνομία».

  • Ψευδείς ειδήσεις

Πράγματι, είναι ένας επικίνδυνος κόσμος, όταν και οι οργανισμοί ΜΜΕ που ενσωματώνουν τους πολίτες ρεπόρτερ αλλά και το κοινό που καταναλώνει αυτές τις πληροφορίες τούς εμπιστεύονται τυφλά. Ο ρόλος του ώριμου ειδησεογραφικού οργανισμού, πρέπει να σκεφτεί κάποιος, είναι να φιλτράρει τις πραγματικές ειδήσεις από τις ψευδείς αντί να τα αντιμετωπίζει όλα σαν ισότιμα. «Από τους Ελληνες τραγωδούς ώς τον Σέξπιρ και τις σύγχρονες τραγωδίες, το σενάριο, συνήθως, περιστρέφεται γύρω από φήμες και λανθασμένη πληροφόρηση. Και σε μια εποχή, όπου η σοβαρή δημοσιογραφία αποσύρεται -καταχωνιασμένη, κυριολεκτικά, σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων- και όπου οι φήμες και η παραπληροφόρηση πλημμυρίζουν τον κόσμο, δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ότι η πολυσυζητημένη «Εποχή της Πληροφορίας» δεν είναι αυτό που τελικά βιώνουμε», καταλήγει ο Αντριου Λαμ. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/12/2008
 
Σχολιάστε

Posted by στο Δεκέμβριος 27, 2008 in blogging, Facebook, MySpace, Twitter

 

ΟΙ ΑΡΓΙΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ-ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ και ΘΕΟΦΑΝΙΩΝ

ΕΝΩΣΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Αθήνα, 11 Δεκεμβρίου 2008

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η εργασία των συναδέλφων στις ημερήσιες εφημερίδες των Αθηνών, στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και το ΑΠΕ-ΜΠΕ, κατά τις ημέρες των αργιών των Χριστουγέννων, του Νέου Έτους και των Θεοφανίων ρυθμίζεται, σύμφωνα και με τις ισχύουσες Σ.Σ.Ε., ως εξής:

ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΜΕΣΑ/ ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι συντάκτες του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης και του ΑΠΕ-ΜΠΕ κατά τις αργίες των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανίων θα εργαστούν με καταστάσεις, όπως εργάζονται τις Κυριακές και τις αργίες.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

Οι εφημερίδες θα κυκλοφορήσουν και οι συνάδελφοι θα εργαστούν ως εξής:

– Την Πέμπτη, 25.12.2008, Χριστούγεννα, θα κυκλοφορήσουν μόνο οι Πρωινές εφημερίδες.

– Την Παρασκευή, 26.12.2008, 2η ημέρα Χριστουγέννων δεν θα εκδοθεί Κ Α Μ Ι Α εφημερίδα .

– Το Σάββατο, 27.12.2008 θα κυκλοφορήσουν μόνο οι Απογευματινές εφημερίδες, για την έκδοση των οποίων οι συνάδελφοι θα εργαστούν την Παρασκευή 26.12.2008, όπως εργάζονται την Κυριακή για την έκδοση του φύλλου της Δευτέρας.

– Την Κυριακή, 28.12.2008 θα κυκλοφορήσουν όλες οι Κυριακάτικες εκδόσεις.

– Τη Δευτέρα, 29.12.2008 θα εκδοθούν όλες οι εκδόσεις της Δευτέρας.

– Την Τρίτη και την Τετάρτη, 30.12.2008 και 31.12.2008 αντίστοιχα, θα κυκλοφορήσουν όλες οι Πρωινές και Απογευματινές εφημερίδες.

– Την Πέμπτη, 1.1.2009, θα κυκλοφορήσουν μόνο οι Πρωινές εφημερίδες.

– Την Παρασκευή, 2.1.2009, θα εκδοθούν μόνο οι Απογευματινές εφημερίδες και οι συνάδελφοι θα εργαστούν την Πέμπτη 1.1.2009, όπως εργάζονται την Κυριακή για την έκδοση του φύλλου της Δευτέρας.

– Το Σάββατο, 3.1.2009, θα εκδοθούν όλες οι Πρωινές και Απογευματινές εφημερίδες.

– Την Κυριακή, 4.1.2009, θα κυκλοφορήσουν όλες οι Κυριακάτικες εκδόσεις.

– Τη Δευτέρα, 5.1.2009, θα κυκλοφορήσουν όλες οι εκδόσεις της Δευτέρας.

– Την Τρίτη, Θεοφάνια, 6.1.2009, θα κυκλοφορήσουν μόνο οι πρωινές εφημερίδες.

-Την Τετάρτη, 7.1.2009, θα κυκλοφορήσουν μόνο οι Απογευματινές εφημερίδες, για τις οποίες οι συντάκτες θα εργαστούν την Τρίτη 6.1.2009, όπως εργάζονται την Κυριακή για την έκδοση του φύλλου της Δευτέρας.

-Την Πέμπτη, 8.1.2009, θα κυκλοφορήσουν όλες οι Πρωινές και οι Απογευματινές εφημερίδες.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ-ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

Οι συνάδελφοι των οικονομικών και διοικητικών υπηρεσιών κατά τις ημέρες των αργιών των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανίων δεν θα εργαστούν, ενώ στις 24.12.2008, 31.12.2008 και 5.1.2009 θα εργαστούν, όπως εργάζονται τις παραμονές των αργιών.

ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΤΥΠΟΥ

Οι τεχνικοί τύπου, που εργάζονται στα τυπογραφεία των εφημερίδων, στις 24.12.2008 και 31.12.2008 θα τελειώσουν την εργασία τους στις 5.00 μ.μ., ενώ όσοι εργάζονται στα πιεστήρια θα τελειώσουν την εργασία τους στις 10.00 μ.μ.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΕΣ

Οι εφημεριδοπώλες και το προσωπικό των πρακτορείων κατά τις παραπάνω ημερομηνίες θα εργαστούν ανάλογα με τις ημέρες έκδοσης των εφημερίδων.

Οι αργίες των εορτών Χριστουγέννων, του Νέου Έτους και των Θεοφανίων θα τηρηθούν απαρέγκλιτα και για κανένα λόγο δεν πρόκειται να γίνει εξαίρεση.

Εφιστάται η προσοχή όλων των συναδέλφων, ότι τυχόν παραβίαση των αργιών θα ελεγχθεί από τα Διοικητικά Συμβούλια αυστηρότατα και θα επιβληθούν κυρώσεις.

 

Ετικέτες: , ,

Ακτινογραφία στη μπλογκόσφαιρα

Καταρχήν τα νούμερα, χωρίς κανένα άλλο σχολιασμό, δείχνουν τις τεράστιες διαστάσεις του φαινομένου: σήμερα υπολογίζεται ότι παγκοσμίως υπάρχουν 184 εκατομμύρια blogs, τα οποία διαβάζουν περισσότεροι από 346 εκατομμύρια χρήστες του Διαδικτύου σε 81 διαφορετικές γλώσσες. Μιλάμε δηλαδή για μια τεράστια κοινότητα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, που έχει κατορθώσει να βρει κοινούς κώδικες και να ανταλλάσσει σκέψεις, γνώσεις και ιστορίες καθημερινότητας, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Τechnorati είναι η μεγαλύτερη διαδικτυακή μηχανή εύρεσης blogs, ενώ έχει και τρόπους αξιολόγησης των ιστολογίων, κατάταξής τους ανά θέμα και βέβαια μετρά το πόσο δημοφιλή είναι ανάλογα με τα links που υπάρχουν για το καθένα. Πριν από λίγες ημέρες ολοκλήρωσε μια μεγάλη έρευνα που έκανε σε 66 χώρες και στις πέντε ηπείρους, τη μεγαλύτερη που έχει γίνει μέχρι σήμερα για τον κόσμο των ιστοσελίδων, με τίτλο «Η κατάσταση της παγκόσμιας μπλογκόσφαιρας». Το blogging έχει πάψει να είναι «νέο» φαινόμενο, καθώς όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα της έρευνας, οι περισσότεροι bloggers βρίσκονται στο δεύτερο ή τρίτο (ακόμα και όγδοο) ιστολόγιο που έχουν ανοίξει.

Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το γεγονός ότι σιγά σιγά τα blogs αρχίζουν και γίνονται κερδοφόρα. Δηλαδή, όχι μόνο βγάζουν τα χρήματα που έχουν επενδυθεί για τη δημιουργία τους, αλλά λόγω της μεγάλης δημοφιλίας των ιστολογίων μπορούν σταδιακά να συγκεντρώνουν διαφημίσεις και κάποιοι να ζουν από αυτό. Κάτι που τους κάνει να γίνονται όλο και πιο εφευρετικοί και προκλητικοί, τόσο στα θέματα που επιλέγουν όσο και στον τρόπο γραφής.

ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2008

 
Σχολιάστε

Posted by στο Σεπτεμβρίου 27, 2008 in blogging, blogs, Technorati

 

Ετικέτες: