RSS

Category Archives: Libération

Νέα εποχή στον γαλλικό Τύπο

Ιδιαίτερα σηµαντική ήταν αυτή η εβδοµάδα για τον γαλλικό Τύπο. Οι εφηµερίδες «Liberation» και «Monde», και τα περιοδικά «Nouvel Observateur» και «Point» αλλάζουν διευθυντές, γεγονός που ίσως σηµάνει µια νέα εποχή για την έντυπη δηµοσιογραφία που προσπαθεί να επανεφεύρει τον εαυτό της. Την Τρίτη, οι 260 εργαζόµενοι στη «Liberation» τάχθηκαν υπέρ της ανάληψης της διεύθυνσης της εφηµερίδας τους από τον 39χρονο Νικολά Ντεµοράν, τον οποίο πρότεινε ο βασικός µέτοχος Εντουάρ ντε Ρότσιλντ. Ο Ντεµοράν αναλαµβάνει επίσηµα καθήκοντα την 1 Μαρτίου µε στόχο να κάνει τη «Libe» «εφηµερίδα αναφοράς στην Αριστερά», σε µια περίοδο που η εφηµερίδα πηγαίνει αρκετά καλά µια και για το 2010 θα παρουσιάσει κέρδος 186.000 ευρώ. Ενας νέος µέτοχος προτίθεται να δώσει 12 εκατοµµύρια ευρώ για τη χρηµατοδότηση καινούργιων σχεδίων. Ενας ακόµα νεώτερος δηµοσιογράφος, ο 34χρονος Ετιέν Ζερνέλ αναλαµβάνει τη διεύθυνση του περιοδικού «Point». Ο µέχρι τώρα διευθυντής της «Liberation» Λοράν Ζοφράν επέστρεψε στη διεύθυνση του περιοδικού «Nouvel Observateur», την οποία είχε και παλιότερα – από το 1988 έως το 1996 και από το 1999 έως το 2006. Την Πέµπτηοι συντάκτες της «Monde» επικύρωσαν την επιλογή των νέων ιδιοκτητών της εφηµερίδας –Πιερ Μπερζέ, ΖαβιέΝιέλ καιΜατιέ Πιγκάς– τον Ερικ Ιζραελεβίτς, πρώην διευθυντή της εφηµερίδας «Tribune» και του οικονοµικού φύλλου «Echos». Παρουσιάζοντας το πρόγραµµά του για την εφηµερίδα στους συντάκτες, ο Ιζραελεβίτς τόνισε ότι θέλει να κάνει τη «Monde» πρωινό φύλλο, να προχωρήσει σε ενοποίηση τωνγραφείων σύνταξης της εφηµερίδας και της διαδικτυακής έκδοσης, καθώς και να προσλάβει τουλάχιστον 10 νέους δηµοσιογράφους για να ενισχύσειτο δυναµικό της καιτις νέες εκδόσεις. Η επιτροπή που είχε καθήκον να εξετάσει όλους τουςυποψηφίους γιατην ανάληψη της διεύθυνσηςτης «Monde», πήρε συνεντεύξεις από 13 µεταξύ των οποίων και τη σηµερινή αρχισυντάκτρια Σιλβί Καουφµάν, την υποψηφιότητα της οποίας στήριξανοι συντάκτες αλλά όχι οι νέοι ιδιοκτήτες.

Να κάνουµε την εφηµερίδα πιο ελκυστική

Σ’ έναν τοίχο της «Liberation» είναι κρεµασµένη µια καρικατούρα, σχεδιασµένη από ένα µέλος της σύνταξης γνωστό µε το παρατσούκλι «ο αρχειοφύλακας µε τη γενειάδα». Το σκίτσο παρουσιάζει τον Νικολά Ντεµοράν µωρό να κρατάει ένα µπιµπερό. Ο νέος διευθυντής της «Liberation», γεννηµένος τον Μάιο του 1971, δεν έχει κλείσει ακόµα τα 40. Η τοποθέτησή του στο τιµόνι της εφηµερίδας επικυρώθηκε από το 56,7% των ψήφων των δηµοσιογράφων της. Μια τέτοιου είδους αλλαγή είναι από µόνη της µια επανάσταση, καθώς είναι η πρώτη φορά που η εφηµερίδα της γαλλικής Αριστεράς επιλέγει ως επικεφαλής έναν άνθρωπο που δεν προέρχεται από το εσωτερικό της. H εφηµερίδα, την οποία ίδρυσαν το 1973 ο Ζαν Πολ Σαρτρ και ο Σερζ Ζιλί, θα έχει πλέον ως διευθυντή κάποιον που δεν έχει υπογράψει ποτέ ένα editorial, ήταν όµως µέχρι πρόσφατα ένας ιδιαίτερα επιτυχηµένος ραδιοφωνικός παραγωγός στο πρωινό πρόγραµµα του France Inter. Οταν παρουσίασε στις 3 Φεβρουαρίου τις απόψεις του στους δηµοσιογράφους της «Liberation», ο Ντεµοράν δήλωσε ότι θέλει να κάνει την εφηµερίδα «εργαστήριο ιδεών που κυκλοφορούν στην Αριστερά, η οποία σήµερα είναι δυστυχισµένη και παραιτηµένη. Πρέπει να την κάνουµε και πάλι ελκυστική». Οσο για τις επικρίσεις ότι δεν γνωρίζει τον γραπτό Τύπο, ο Ντεµοράν τόνισε: «Ερχοµαι εδώ µε τις επιθυµίες µου και µεγάλη διάθεση να δουλέψω». Σύµφωνα µε τους ειδικούς, η στήριξη των δηµοσιογράφων στον νέο διευθυντή προέρχεται κυρίως από τους πιο νέους σε ηλικία. Οπως δήλωσε µια συντάκτρια, «οι πιο νέοι δηµοσιογράφοι έχουν εκφράσει επανειληµµένα τη διάθεση για αλλαγή. Θέλουν να ασχοληθούµε περισσότερο µε τα σύγχρονα ρεύµατα, ζητούν περισσότερο δυναµισµό στην προσέγγισή τους».

Της Νατάσας Μπαστέα, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011

 
Σχολιάστε

Posted by στο 12 Φεβρουαρίου, 2011 in Γαλλικός Τύπος, Le Μonde, Libération

 

«Κατακτήθηκε» και η «Lib»…

  • Γιώργος Ρωμαίος | ΤΟ ΒΗΜΑ | Κυριακή 28 Ιουνίου 2009

Με αυτόν τον τίτλο είχε δημοσιευθεί άρθρο σε αυτή τη θέση (9 Ιουλίου 2006) για την πώληση της ιστορικής εφημερίδας «Libération»- γνωστής και ως «Lib »- στον χρηματιστή Εντουάρ ντε Ροτσίλντ. Σε συντομία το ιστορικό της εφημερίδας.

Είναι Ιούνιος του 1971. Μια ομάδα δημοσιογράφων και διανοουμένων, με τη συμμετοχή και του Ζαν-Πολ Σαρτρ, αποφασίζει να ιδρύσει το πρακτορείο Τύπου «Libération». Τους σκοπούς τους καταγράφουν στην ιδρυτική διακήρυξη:

«Παλεύουμε ενάντια στο ψέμα, ενάντια στις ψεύτικες δημοσιογραφικές ταυτότητες, στις ψευδομαρτυρίες, στις ψευδείς ειδήσεις. Παλεύουμε για να αποκαταστήσουμε την αλήθεια, να ενισχύσουμε την ελεύθερη πληροφόρηση, να χτυπήσουμε τον υποταγμένο στην εξουσία Τύπο».

Δύο χρόνια αργότερα σε ένα παλιό κρεοπωλείο, σε συνοικία του Παρισιού, τα ψυγεία αντικαταστάθηκαν από γραφομηχανές και αρχίζει το στήσιμο της ιστορικής εφημερίδας «Libération».

Η ιστορία αυτής της εφημερίδας είναι μια περιπέτεια. Πέρασε από χίλια δυο κύματα. Συνεχείς ιδεολογικές συγκρούσεις και οικονομικές δυσκολίες. Εκλεινε και άνοιγε, αλλά οι δημοσιογράφοι-ιδιοκτήτες δεν υπέκυπταν στον πειρασμό των πολλών προσφορών για την εξαγορά της εφημερίδας.

Ανεξάρτητα και πέρα από την πολιτική της η «Libération» περνάει στην Ιστορία ως μία από τις τελευταίες μεγάλες πολιτικές εφημερίδες η οποία ανήκε αποκλειστικά σε δημοσιογράφους οι οποίοι επέλεγαν τα διευθυντικά στελέχη και καθόριζαν την πολιτική γραμμή.

Αυτή η εφημερίδα, η «Lib», άλλαξε πλέον «χέρια». Δεν άντεξε στην πίεση των δανειστών και περιήλθε στην ιδιοκτησία του χρηματιστή Εντουάρ ντε Ροτσίλντ, ο οποίος κάλυψε τα ελλείμματα και ανέλαβε να καταβάλει το αναγκαίο ποσό για 55 εθελούσιες αποχωρήσεις.

Το παρελθόν της «Lib » έκλεισε και με την αναγκαστική παραίτηση του Σερζ Ζυλί, ο οποίος βρισκόταν στο τιμόνι της εφημερίδας από τα πρώτα της βήματα, το 1973. «Εγκαταλείπω τη “Libération”» έγραφε στο αποχαιρετιστήριο άρθρο του «γιατί είναι το τελευταίο που μπορώ να κάνω για να επιβιώσουν αυτή η επιχείρηση και αυτή η ομάδα και να συνεχίσουν να εκδίδουν μία από τις πιο όμορφες εφημερίδες».

Η Επιτροπή Σύνταξης σε πρωτοσέλιδο άρθρο της διακήρυσσε: «Παρ΄ όλες τις αντιξοότητες, η εφημερίδα έμεινε και πρέπει να μείνει ελεύθερη να εκφράσει τη δική της άποψη για την κοινωνία. Ο Σερζ Ζυλί επέτρεψε στη “Libération” να εισακουστεί η δική της φωνή μέσα από ένα πνεύμα αντίστασης προς τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα».

Ο Σερζ Ζυλί επέτρεψε και διασφάλιζε «το πνεύμα αντίστασης προς τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα», αλλά ο νέος ιδιοκτήτης, ο χρηματιστής Ντε Ροτσίλντ, κατ΄ εξοχήν εκπρόσωπος πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, δεν «επέτρεψε» την παραμονή του Ζυλί στο τιμόνι της εφημερίδας. Και βέβαια, όπως αναμενόταν, επέβαλε τη δική του γραμμή με βάση τα δικά του πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.

Η «κατάκτηση» της «Libération» από επιχειρηματία που αποσκοπεί σε προαγωγή των ιδίων συμφερόντων με ταυτόχρονη «κοινωνική αναβάθμιση» είναι η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση της κρίσης που απειλεί με κλείσιμο ή με ξεπούλημα σε συμφέροντα πολλών εφημερίδων. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες τριάντα εφημερίδες αναζητούν αγοραστές!

Αυτή η κρίση στον Τύπο έχει αίτια οικονομικά αλλά οι επιπτώσεις είναι πολιτικές. Τα μεγάλης εμβέλειας τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, λόγω και του μεγέθους, ελέγχονται ήδη στην πλειονότητά τους από οικονομικά τραστ. Οι πολίτες, περιορίζοντας την ενημέρωσή τους στο «κουτί», έχουν καταδικάσει σε μαρασμό και οδηγήσει σε αδιέξοδο τον Τύπο.

Η περίπτωση του «Ελεύθερου Τύπου» καθρεπτίζει όλες τις πτυχές της κρίσης στον Τύπο. Είναι κρίση στην ενημέρωση. Και το πρόβλημα είναι πολιτικό. Και δεν λύνεται με απεργίες χωρίς προτάσεις και αποδέκτες. Είναι πρόβλημα πέρα από το δράμα των συναδέλφων που πέρασαν στην ανεργία.