RSS

Tag Archives: Δημοσιογραφία

Ο «πρύτανης» κύριος Πασαλάρης και «οι βαρόνοι των Μedia…»

https://i1.wp.com/e-learning.antenna.gr/elearning/images/teachers/xristos_pasalaris.jpg
Παρουσίαση του βιβλίου «Οι Βαρόνοι των Μedia, Χθεσινοί και Σημερινοί», του Χρ. Πασαλάρη

Ήταν όλοι εκεί. Παλιοί και νέοι μαθητές του, πολιτικοί, δημοσιογράφοι. Όλοι, για να τιμήσουν, όπως είπαν, το δάσκαλο της δημοσιογραφίας, τον άνθρωπο που αντιστάθηκε στο κατεστημένο και που «έσπειρε» αξίες, αρχές και δεοντολογία μέσα από τη Σχολή, που δίδαξε, και τις διευθυντικές θέσεις, που κατείχε στις μεγαλύτερες αθηναϊκές εφημερίδες.

Η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Χρήστου Πασαλάρη, με τίτλο «Οι Βαρόνοι των Μedia, Χθεσινοί και Σημερινοί», που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι στην ΕΣΗΕΑ, ήρθε να υπενθυμίσει μέσα από μνήμες και τοποθετήσεις των ομιλητών, ότι η δημοσιογραφία μπορεί να είναι λειτούργημα. «Ο Πασαλάρης είναι ένας από εμάς, που πιστεύουμε ότι κάνουμε λειτούργημα και όχι επάγγελμα, που υπηρέτησε με ήθος τον κλάδο και την ΕΣΗΕΑ», επισήμανε στο χαιρετισμό του ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, κ. Πάνος Σόμπολος χαρακτηρίζοντας τον συγγραφέα «γίγαντα της δημοσιογραφίας που αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτήν, μέσα από δύσβατα μονοπάτια και στάθηκε όρθιος σε ένα σκληρό αγώνα». «Ήταν και είναι, πάνω από όλα, εξαίρετος δάσκαλος της Δημοσιογραφίας. Τα δικά του μαθήματα ισχύουν μέχρι σήμερα, στα 35 χρόνια της διαδρομής μου», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Ευ. Αντώναρος, μαθητής του από το 1969, οπότε τον κάλεσε να δουλέψει μαζί του στο περιοδικό «Επίκαιρα». «Όσοι διαβάζουν τα βιβλία του επιμορφώνονται», πρόσθεσε ο κ. Αντώναρος και διαβίβασε στο Χρ. Πασαλάρη τους χαιρετισμούς του πρωθυπουργού.

Στην παρουσίαση του «Οι Βαρόνοι των Media, Χθεσινοί και Σημερινοί», βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Τουρισμού, Αρ. Σπηλιωτόπουλος, η πρ. πρόεδρος της Βουλής, Αν. Ψαρούδα-Μπενάκη, ο τ. πρόεδρος της Βουλής, Απ. Κακλαμάνης, ο πρ. υπουργός Εξωτερικών, Π. Μολυβιάτης, οι βουλευτές Γερ. Γιακουμάτος, Ηλ. Κοντογιάννης, Γ. Λιάνης και ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπακωσταντίνου. Για το βιβλίο μίλησαν οι δημοσιογράφοι Νίκος Χατζηνικολάου, Μαρία Χούκλη και Μάρω Λεονάρδου, παλιοί μαθητές του και οι αριστούχοι νέοι, οι Μάριος Αραβαντινός, Μαρία Βάθη, Τζούλια Κωνσταντοπούλου και Ειρήνη Ραχούτη, υπό τον συντονισμό της, επίσης μαθήτριάς του, Σοφίας Βούλτεψη.

«Αν θέλει κανείς να δει τι φταίει για την απαξία της δημοσιογραφίας, ας διαβάσει το βιβλίο του Χρ. Πασαλάρη», τόνισε η Μ. Χούκλη προσθέτοντας ότι «σε αυτό, καταγράφονται καθαρά και χωρίς υπεκφυγές πολλές αιτίες και πρόσωπα που οδήγησαν τον Τύπο στην ανυποληψία. Ένα βιβλίο, σχεδόν μυθιστορηματικό, με ήρωες, κομπάρσους και τέρατα, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο, που φωτίζει πτυχές της διαπλοκής, η οποία ταλανίζει ακόμη το δημόσιο βίο». «Βιβλίο ενάντια στο ρεύμα» χαρακτήρισε το δημιούργημά του ο συγγραφέας, άνθρωπος που δηλώνει στο πίσω μέρος του εξωφύλλου: «Δεν υπηρέτησα κανέναν άλλον, πέρα από την εφημερίδα και τον αναγνώστη… Δεν πήρα ποτέ μία δεκάρα από κόμματα, πολιτικούς, επιχειρηματίες, λεφτάδες, σκυλάδες, πράκτορες, ντόπιους και ξένους. Δεν υπάρχει άνθρωπος να πει ότι αγόρασε την πένα, το μυαλό, τη συνείδηση μου…». http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Καλά όλα αυτά που γράφτηκαν για τον κύριο Πασαλάρη. Συνηθίζεται η «αγιοποίηση» και εν ζωή. Νομίζω ότι η Βουλή θέσπισε Όμως ο καθένας έχει τις απόψεις του. Και δεν υπάρχει πολίτης που να μην ταυτίζεται σε κάποια στιγμή ή σε όλη τη διάρκεια της ζωής του με πολιτικά κόμματα, ή πολιτικούς, να υπερασπίζεται τις πολιτικές και κομματικές απόψεις του. Και αυτό είναι σωστό.

Εμείς οι δημοσιογράφοι συνηθίζουμε να λέμε ότι είμαστε ουδέτεροι, δεν δηλώνουμε -υποτίθεται- την κομματική μας ένταξη κ.λπ. Ο κύριος Πασαλάρης δικαιούται να λέει αυτά που πιστεύει ότι εξυπηρετούν την εικόνα που θέλει να αφήσει στην κοινωνία. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν στα νιάτα του ήταν αριστερός, ούτε γιατί στην πορεία έγινε δεξιός. Τουλάχιστον θα ήταν πιο σωστό να μη δηλώνει ότι «Δεν υπηρέτησα κανέναν άλλον, πέρα από την εφημερίδα και τον αναγνώστη… »!

Με την [εν πολλοίς υβριστική] αρθρογραφία του υπηρέτησε τη Δεξιά, πολεμώντας με λύσσα το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου! Έχουμε μνήμη. Κι αν ο κύριος Πασαλάρης θέλει να είναι ένας αμετανόητος Δεξιός, καλώς έχει! Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πότε και πώς αντιστάθηκε στο κατεστημένο. Δηλαδή, όταν κάποτε [Φεβρουάριος 2003] μαζί με τον Γιάννη Βούλτεψη και τον Μάκη Βορίδη παρουσίαζαν το βιβλίο του Καλαμπόκα «Ποιος σκότωσε τον Νίκο Τεμπονέρα», αντιστεκόταν στο κατεστημένο; [Να θυμίσω στους νεότερους ότι ο Καλαμπόκας ήταν εκείνος που σκότωσε με λοστό τον καθηγητή Τεμπονέρα].

Αλλά πώς είναι δυνατό να έχει πολεμήσει το κατεστημένο όταν πέρασε από πολλές εφημερίδες ως διευθυντής; Δεν ξέρω να βάζουν διευθυντή σε κάποια εφημερίδα  δημοσιογράφο που πολεμάει τον ιδιοκτήτη της εφημερίδας! Διότι οι ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης που είναι επιχειρηματίες, τι είναι; ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ!

Είναι πολύ εύκολο, λοιπόν, όταν θέλουμε να τιμήσουμε κάποιον, να λέμε παχιά λόγια. Προσωπικά δεν τον γνωρίζω τον κύριο Πασαλάρη και δεν έχω λόγους να αμφισβητήσω το ήθος του. Εκείνο που με ενοχλεί είναι οι υπερβολές. Όπως υπερβολή είναι να τον αποκαλούν και «πρύτανη» της δημοσιογραφίας. Τότε ο ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΤΣΟΣ τι είναι;

ΥΣΤΕΡΟΓΑΡΦΟ 2: Με την ευκαιρία πάρτε μια γεύση από ένα κείμενο του κυρίου Πασαλάρη. Το έγραψε 3 Νοεμβρίου 2005, με τίτλο «Αν μας κυβερνούσαν άνδρες με τόλμη, δεν θα υπήρχαν ούτε Νότιος Αλβανία ούτε Σκόπια ούτε Κατεχόμενα»

Και ιδού πώς αρχίζει το περισπούδαστο άρθρο του ο «πρύτανης» της ελληνικής δημοσιογραφίας:

Αμ, θα φάμε και άλλες σφαλιάρες από την ημιβάρβαρη Αλβανία του κ. Μοϊσίου,όπως εφάγαμε και στο παρελθόν από τους προκατόχους του, στυγνούς δικτάτορες Χότζα και Αλία, επιστήθιους φίλους του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο οποίος «τω  καιρώ εκείνω» των φλογερών ερώτων του με τη Δήμητρα Λιάνη διέταξε τον τότε υπουργό Εξωτερικών και σήμερα Πρόεδρο της Δημοκρατία, Κάρολο Παπούλια, να άρει το εμπόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας που ίσχυε από τις μέρες του ελληνοϊταλικού πολέμου. Και που εσήμαινε ότι η Ελλάδα μπορούσε (και όφειλε, λέμε εμείς) να καταλάβει τη Βόρειο Ήπειρο με τους 300.000 Έλληνες κατοίκους της…

Δεν έχει νόημα να ανασύρουμε κι άλλα άρθρα του που θα έσβηναν τη φλόγα εκείνων που με τυμπανοκρουσίες και διάφορα κοσμητικά επίθετα αναγόρευσαν τον κ. Πασαλάρη σε «γίγαντα» και «πρύτανη»…

 

Ετικέτες: ,

Για τους δημοσιογράφους της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης

Στην «πρωτοφανή και διατετεγμένη παρέμβαση του Γ. Βότση σε βάρος της δουλειάς των 150 δημοσιογράφων που εργάζονται στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας», αναφέρεται ανακοίνωση-καταγγελία της συνέλευσης των δημοσιογράφων της ΓΓΕ και ΓΓΕ, εξ αφορμής άρθρου του Γ. Βότση με τίτλο «Δημοσιογραφία και συντεχνιακός καθεστωτισμός» («Ε», 17.11.2008)
«Γράφει εσκεμμένα ανακρίβειες -τονίζεται στην ανακοίνωση- και μόνο την υπόθεση της ενημέρωσης δεν υπηρετεί. Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας, καταγγέλλουμε τις αλλεπάλληλες προσπάθειες του συγκεκριμένου μέλους της ΕΣΗΕΑ, που άλλοτε από ιδιωτικά κανάλια, άλλοτε από την κρατική τηλεόραση, και τώρα από τις στήλες της «Ελευθεροτυπίας», ταυτίζεται με «Μίχιες» επιδιώξεις, και όσους επιθυμούν τη χειραγώγηση της ενημέρωσης και την υπαγόρευση επιλογών και λύσεων στα εθνικά μας θέματα».

Και καταλήγει: «Δεν θα επιτρέψουμε στον καθένα να αμφισβητεί την επαγγελματική μας υπόσταση, τα εργασιακά και συντακτικά μας δικαιώματα, την τιμή και την υπόληψή μας και να κάνει κατευθυνόμενα παιχνίδια στην πλάτη μας».

Η απάντηση του Γιώργου Βότση:

Αν ήθελαν να αποδείξουν ότι είναι επαγγελματίες γραφιάδες, τα κατάφεραν μια χαρά οι συντάκτες αυτής της ασυνάρτητης αρλουμπολογίας, που την παρουσιάζουν μάλιστα σαν «συλλογική» και «ομόφωνη». Αυτοχαρακτηρίζονται με τις αθλιότητές τους, τόσο, που να περιττεύει κάθε απάντηση.

Μια σύσταση μόνο στους θρασύδειλους ανωνυμογράφους: Να βάζουν αλεύρι στη γλώσσα τους, όταν χαρακτηρίζουν (αφελώς, αφού στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί) «διατεταγμένη» τη δουλειά ενός δημοσιογράφου, που επί μισόν αιώνα ουδέποτε υπήρξε κρατικοδίαιτος, τρωκτικό μυστικών κονδυλίων, πολυθεσιτικό λαμόγιο και χανουμάκι της εξουσίας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/11/2008
 

Ετικέτες: ,

Δημοσιογραφία και συντεχνιακός καθεστωτισμός

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ

Δανείζομαι τον όρο «συντεχνιακός καθεστωτισμός» από το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Αλέκου Παπαδόπουλου «Τα βήματα του Εστερναχ», που μόλις κυκλοφόρησε. Κατ’ εξοχήν πολέμιος της δημοκοπίας και του λαϊκισμού, ο Ηπειρώτης πολιτικός, κατ’ επανάληψη υπουργός του ΠΑΣΟΚ με εύσημα και από άλλους πολιτικούς χώρους, καταθέτει σ’ αυτό τον προβληματισμό του και αναπτύσσει τολμηρά τις προτάσεις του για μια «ανανεωμένη και σύγχρονη Ελλάδα» -μετά το 2010.Λέει κάπου: «Η πελατειακή και εκμαυλιστική φύση του πολιτικού συστήματος για δεκαετίες ολόκληρες διαμόρφωσε τις κρατικές δομές και λειτουργίες, με στόχο όχι την άσκηση πολιτικών προς όφελος του κοινωνικού συνόλου αλλά την ικανοποίηση συντεχνιακών αιτημάτων (…) το πλήθος των συμφερόντων, που συνωστίζονται σε κάθε τομέα πολιτικής, από το πιο μεγάλο ώς το πιο ασήμαντο, αυτή η μοναδική «δημοκρατικότητα» της αδράνειας και του ρουσφετιού, που χαρακτηρίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι ίσως ο πρώτος παράγοντας που δυσκολεύει περισσότερο από κάθε άλλον το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα του μέλλοντος…».

Για να ενισχύσω την επιχειρηματολογία του συγγραφέα θα παραθέσω δύο πρόσφατα δείγματα συντεχνιακής συνδικαλιστικής πρακτικής στον χώρο της δημοσιογραφίας, όπου ο εκμαυλισμός κυριαρχεί και τα «αθέμιτα προνόμια» δίνουν και παίρνουν. Δείγματα, που θα συνιστούν όλο και μεγαλύτερη κοινωνική πρόκληση όσο θα βαθαίνει η οικονομική κρίση και θα σπρώχνονται στο κοινωνικό περιθώριο στρατιές ανέργων.

Σε συνθήκες πλήρους ανατροπής των εργασιακών σχέσεων, με το οκτάωρο του Σικάγου να αποτελεί ήδη παρελθόν και τα 700 ευρώ του μηνιάτικου όλο και πιο αμφίβολα για προσοντούχους νέους, είναι αδιανόητο η συνδικαλιστική ηγεσία των δημοσιογράφων να συγκαλύπτει και ενθαρρύνει πολυθεσίες και αργομισθίες.

Με τις πέτρες θα μας πάρουν, τελικά. Και καλά θα κάνουν…

Την περασμένη Πέμπτη ο υπερυπουργός Πρ. Παυλόπουλος δέχθηκε τη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ για επείγοντα θέματα. Το πιο «καυτό», που έχει ήδη προκαλέσει, ευλόγως, πολυήμερο απεργιακό αναβρασμό, είναι η ιδιωτικοποίηση των δημοτικών ραδιοσταθμών με τη μετατροπή τους σε ανώνυμες εταιρείες. Οι απασχολούμενοι σ’ αυτούς δημοσιογράφοι, που απειλούνται να απολυθούν αν δεν δεχθούν να γίνουν δημοτικοί υπάλληλοι, καταγγέλλουν την επιχειρούμενη εμπορευματοποίηση της ενημέρωσης και από τη δημοτική ραδιοφωνία, η οποία -όπως ορθώς υποστηρίζουν- δεν είναι δυνατόν να λειτουργεί με όρους εμπορικής ανταγωνιστικότητας με στόχο την κερδοσκοπία.

Καλοπροαίρετος ο Πρ. Παυλόπουλος, δέχθηκε να «παγώσει» ο σχετικός «νόμος Ρουσόπουλου» και να μην αλλάξουν οι εργασιακές σχέσεις των δημοσιογράφων για περίπου έναν χρόνο (ώς τα τέλη του 2009). Αυτό που ενδεχομένως δεν γνωρίζει ο υπουργός, αφού ούτε οι απεργοί το προβάλλουν στα ψηφίσματά τους, κακώς – κάκιστα, ούτε, βεβαίως, το έθιξε η πολλαπλώς υπόλογη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, είναι ότι έτσι παρατείνεται και μια αθλιότητα: Οι δημοτικοί ραδιοσταθμοί παρέχουν θαλπωρή και σε αργόσχολους, αργόμισθους και πολυθεσίτες, αφού οι δήμοι κυριαρχούνται -κατά τον ειδήμονα Αλέκο Παπαδόπουλο- από «ιδιοτελή κυνισμό» και κάθε δημοτική παράταξη, απλοελληνικά, βολεύει τους δικούς της…

Ο διευθυντής του «Αθήνα 9,84» Γ. Πολίτης παρουσίασε εσχάτως στη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ το μισθολόγιο του οικονομικά χρεοκοπημένου ραδιοσταθμού με… 218(!) μισθοδοτουμένους, ζωή να ‘χουν. Και ζήτησε να του επιτρέψει η συνδικαλιστική οργάνωση να διώξει τους αργόμισθους και τους με πολλαπλή απασχόληση (ανάμεσά τους και αστέρες της τηλοψίας) μπας και διασωθούν οι πραγματικοί βιοπαλαιστές.

Την απάντηση φέρεται να έδωσε αποσβολωτικά ο α’ αντιπρόεδρος Δ. Τσαλαπάτης: Η ΕΣΗΕΑ δεν είναι δυνατόν να συναινέσει σε απολύσεις δημοσιογράφων!

Θυμίζω ότι ο ίδιος προ τριετίας στο Ζάππειο υποστήριξε με πάθος το δικαίωμα των δημοσιογράφων στην… απασχόληση (στην πολυθεσία εννοούμε) όταν ο Θ. Ρουσόπουλος εξήγγειλε πομπωδώς κάθαρση και διαφάνεια και διαβεβαίωνε ότι μόνο μία επαγγελματική απασχόληση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα μπορεί να έχει κάθε δημοσιογράφος. Οχι, βεβαίως, ότι το εφάρμοσε. Αντιθέτως, πρόσθεσε τους «γαλάζιους» στους «πράσινους» πολυθεσίτες, χωρίς αυτό να τον ωφελήσει τελικά στην προσωπική του περιπέτεια, καθ’ ότι ον δίποδον και αχάριστον ο άνθρωπος…

Δεν ξέρω αν ο ίδιος ή ποιος άλλος από το δικομματικό προεδρείο τις ΕΣΗΕΑ ανέπτυξε στον υπουργό το άλλο αίτημα – και δεύτερο χαρακτηριστικό δείγμα συντεχνιακής νοοτροπίας. Με στόμφο, που ήταν για γέλια, αν δεν προκαλούσε θλίψη:

Ότι οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στις Γενικές Γραμματείες Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, με τη βοήθεια της ΕΣΗΕΑ, θα συνεχίσουν να αντιδρούν αγωνιστικά στην επιχειρούμενη χειραγώγηση της ενημέρωσης με τη συρρίκνωση των θέσεων εργασίας και την υποκατάστασή τους «από ιεραρχικά εξαρτώμενους δημοσίους υπαλλήλους». Και ότι -όπως τονίζεται και στη σχετική ανακοίνωση- «σε μια εποχή που διακυβεύονται υψηλής σημασίας εθνικά συμφέροντα (…) η εσωτερική και εξωτερική ενημέρωση για τα κρίσιμα εθνικά θέματα επιχειρείται να παραδοθεί όχι στους γνώστες του αντικειμένου, δημοσιογράφους, αλλά σε δημοσίους υπαλλήλους…».

Χαμογελαστός ο Πρ. Παυλόπουλος τους έκοψε απότομα τον βήχα κάπως έτσι:

«Σιγά, ρε παιδιά, μεταξύ μας είμαστε. Μια τάξη πάμε να βάλουμε για να λειτουργούμε στοιχειωδώς αξιοκρατικά. Με τα εθνικά θέματα να ασχολούνται ειδικοί μελετητές. Κι όσοι υπηρετούν στις πρεσβείες μας ή υποδέχονται εδώ ξένους δημοσιογράφους να ψελλίζουν τουλάχιστον δυο-τρεις λέξεις αγγλικά…».

Δεν τους είπε ορθά-κοφτά ότι δεν είναι δουλειά δημοσιογραφική η απασχόληση στην πρώην Γεν. Γραμματεία Τύπου, που ανδρώθηκε επί χούντας και παραμένει έκτοτε προπαγανδιστικός μηχανισμός κάθε κυβέρνησης. Ούτε βεβαίως στα γραφεία Τύπου. Για θέσεις υπαλληλικές πρόκειται. Για την εξαγορά και τον εκμαυλισμό των δημοσιογράφων από τις κυβερνήσεις. Και για σταθερή εκλογική βάση, ώστε ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός να συντηρεί και αναπαράγει διαχρονικά τη συντεχνιακή μούχλα.

Για μόνιμο αλισβερίσι μιλάμε. Που μετατρέπει μαζικά τους δημοσιογράφους σε καλοταϊσμένους ευνούχους και τη δημοσιογραφία σε αυλητρίδα της εξουσίας -γυμνή και έκθετη στα μάτια της κοινωνίας…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 17/11/2008
 

Ετικέτες:

Δημοσιογραφία των πολιτών

Έχετε άποψη για την κατάσταση της δημοσιογραφίας στη χώρα μας και για το πώς θα ήταν χρήσιμο να διαμορφώνεται; Τώρα έχετε την ευκαιρία να τη διατυπώσετε. Αυτές τις ημέρες βρίσκεται σε εξέλιξη στη χώρα μας μια μεγάλη διαδικτυακή συζήτηση για το μέλλον της δημοσιογραφίας, αλλά και για τη συμμετοχή των πολιτών σε αυτή. Με αφορμή το συνέδριο «Συμμετοχική δημοσιογραφία: Βlog και νέα Μέσα» που θα διεξαχθεί στις 20 Οκτωβρίου στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Θεσσαλονίκης από το Τμήμα Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ, πολλοί επιστήμονες, δημοσιογράφοι αλλά και πολίτες ανταλλάσσουν απόψεις για τις σύγχρονες δημοσιογραφικές τάσεις και πρακτικές, τόσο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://newmediaconference. blogspot. com όσο και σε ειδικό γκρουπ με την ονομασία του συνεδρίου που έχει δημιουργηθεί στο Facebook.

Έρχεται άραγε και στη χώρα μας η λεγόμενη «δημοσιογραφία των πολιτών»; Αυτό είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που συζητούνται. Στις συζητήσεις θα λάβουν μέρος γνωστοί Έλληνες δημοσιογράφοι, bloggers αλλά και ακαδημαϊκοί, ενώ θα συζητηθούν και πολλές από τις απόψεις που θα κατατεθούν στη διαδικτυακή συζήτηση.

Γράφει η Νατάσα Μπαστέα, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

«Ηθικές οι προκλήσεις της σύγχρονης δημοσιογραφίας»

Κεντρικός ομιλητής της ημερίδας που θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη θα είναι ο Νταν Γκίλμορ, διάσημος Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Εμείς είμαστε το Μέσο». Στο βιβλίο αυτό ο πολυβραβευμένος αρθρογράφος της «San Jose Μercury Νews» ήταν από τους πρώτους που διερεύνησαν τη νέα πραγματικότητα στα ΜΜΕ και τις αλλαγές που σημειώνονται στην παραδοσιακή σχέση δημοσιογράφου- πολιτών. Λίγο πριν φθάσει στην Αθήνα επικοινωνήσαμε μαζί του:

  • Τελευταία έχει ενισχυθεί σημαντικά η συμμετοχική δημοσιογραφία. Οι πολίτες με τη βοήθεια της τεχνολογίας συλλέγουν ειδήσεις, τις κοινοποιούν και συχνά τις δημιουργούν κιόλας. Βρισκόμαστε μπροστά στη «δημοσιογραφία των πολιτών»;

Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο, αλλά έχουμε και πολύ ακόμα μπροστά μας. Στο μέλλον θα έχουμε ένα πιο ποικίλο και «ζωντανό οικοσύστημα» ΜΜΕ, τοπικές και παγκόσμιες συζητήσεις που θα μας βοηθήσουν να βρούμε τον δρόμο μας σε αυτούς τους πολύπλοκους καιρούς. Καλό θα ήταν να διασώσουμε τα καλύτερα από τα παραδοσιακά ΜΜΕ και να προσθέσουμε τα καλύτερα από τα καινούργια.

  • Ποιο θα είναι το μέλλον των εφημερίδων και πώς θα ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις;

Στις ΗΠΑ το επιχειρηματικό κομμάτι είναι αυτό που ανησυχεί περισσότερο. Καθώς η διαφήμιση συστηματικά διαχωρίζεται από τη δημοσιογραφία και πηγαίνει σε πιο αποτελεσματικές online υπηρεσίες, το επιχειρηματικό μοντέλο που στήριξε τη δημοσιογραφία απειλείται. Οι εφημερίδες χρειάζεται να συνδεθούν πιο βαθιά με τους αναγνώστες τους. Πρέπει να είναι ουσιαστικές, χρήσιμες, έγκυρες και να προσφέρουν το περιεχόμενο που χρειάζονται οι πολίτες. Πρέπει να καλέσουν τους αναγνώστες να λάβουν μέρος στην διαδικασία καταγραφής των ειδήσεων.

  • Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τη δημοσιογραφία σήμερα;

Υπάρχουν πολλές. Η μία είναι η επιχειρηματική, ώστε να μπορούμε να πληρώνουμε την καλή δημοσιογραφία. Επίσης πρέπει να μάθουμε τους νέους να διαβάζουν καλά και προσεκτικά τις ειδήσεις, ώστε να μπορούν να σκέφτονται για λογαριασμό τους. Οι δημοσιογράφοι καλό θα είναι να δουλέψουν πιο σκληρά για να εξηγήσουν γιατί τα πράγματα είναι έτσι. Όχι απλώς να αναφέρουν μικρά καθημερινά γεγονότα, αλλά να εισχωρούν βαθύτερα για τα αίτια. Δεν αρκεί να βάζουμε δυο δηλώσεις και να προσποιούμαστε ότι καλύψαμε μια ιστορία. Οφείλουμε στο κοινό να εξηγήσουμε την αλήθεια. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να γίνουμε πιο ενεργοί πολίτες και να σταματήσουμε να νομίζουμε ότι είμαστε πάνω από τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό σημαίνει να παίρνουμε θέση, να εργαζόμαστε για την αλλαγή αλλά να είμαστε και διαφανείς.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 12 Οκτωβρίου, 2008 in blogs

 

Ετικέτες: